โดย : เจ้า...ชายน์ติ๊ง

รสนิยมตรงกัน

ที่งานเลี้ยงรุ่น ของมหาวิทยาลัยชื่อดังแห่งหนึ่ง อั้มสังเกตเห็นว่าหยาดเพื่อนรักสีหน้าไม่ใคร่จะสู้ดีนัก จึงเข้าไปถามไถ่

อั้ม  : “หยาด...มางานเลี้ยงวันนี้ ดูเหมือนเธอไม่ค่อยจะสดชื่นเลยนะ มีอะไรรึเปล่า เราเพื่อนกันยังไงก็เล่าให้เราฟังได้นะ”

หยาด  : (มองหน้าเพื่อนด้วยความซึ้งใจ ตอบน้ำเสียงปนสะอื้น) “ขอบคุณมากอั้ม...เราซึ้งใจจริงๆ ที่เธอเป็นห่วงเป็นใยเรามาตลอด....เราคิดว่ายังไงก็ต้องตัดสินใจเลิกกับโอ๊ตแล้วล่ะ”

อั้ม  : “อะไรกัน...(ตกใจ..เอื้อมบีบมือเพื่อน)...คิดให้ดีๆ นะ..ทำเป็นเล่นไป อยู่กินกันมาจนมีลูกตั้ง  8 คนแล้วนะเธอ”

หยาด  : “เราตัดสินใจแล้วล่ะอั้ม...ก็เพราะอยู่ด้วยกันมานานนี่แหละ เลยทำให้เรารู้ว่า จริงๆ แล้วเรากับโอ๊ตไปกันไม่ได้….เพราะว่าเราสองคนมีรสนิยมตรงกัน”

 อั้ม  : “เออ...เธอนี่แปลก ดีซะอีก คนเราสามี-ภรรยา รสนิยมตรงกัน ก็น่าจะไปกันได้ดีนะเธอ..แถมอายุจนปูนนี้แล้ว”

หยาด  : “ก็นั่นแหละ ลูกๆ ก็โตกันหมดแล้วเราก็เลยหมดห่วง..แต่ที่เราทนต่อไปไม่ไหวก็เพราะเรื่องที่เรากับโอ๊ตมีรสนิยมตรงกันนี่แหละ”

อั้ม  : “ไหน..มันเป็นไง เล่าให้เราฟังซิ ทำไมถึงทนไม่ได้” 

หยาด : “ก็เราน่ะมีรสนิยมชอบผู้ชาย...ส่วนโอ๊ตเค้าก็มีรสนิยมชอบผู้ชายเหมือนกับเราน่ะสิ เราถึงต้องเลิกไงเพื่อน”

* * * * *

น่า...เดี๋ยวเดียวก็ถึง

สมใจแปลกใจอย่างยิ่งที่อยู่ๆ บัญชาก็กลับมาที่บ้าน ทั้งที่มีกำหนดการต้องบินไปญี่ปุ่น

สมใจ  : “อ้าว...เกิดอะไรขึ้นคะคุณ...ต้องไปญี่ปุ่นไฟลท์ 4 ทุ่มไม่ใชเหรอคะ... กลับมาเอาอะไรคะ แล้วนี่จะกลับไปสุวรรณภูมิทันเหรอคะ”

บัญชา : “ที่รัก ผมไม่ไปแล้วล่ะ”

สมใจ  : “อ้าว...ทำไมคะที่รัก”

บัญชา : “ก็ผมได้ยินแอร์โฮสเตสน่ะสิ กำลังพูดปลอบใจผู้ชายคนหนึ่งว่า...ไม่ต้องกลัวนะคะ...ไม่ต้องกลัว แค่คุณหลับเดี๋ยวเดียวเครื่องก็ถึงโตเกียวแล้ว”

สมใจ  : “โถ ก็ไม่เห็นเป็นไรนี่คะ เขาคงไม่เคยขึ้นเครื่องถึงได้กลัว เป็นเรื่องธรรมดาแหละค่ะ น้องก็เคยเป็น”

บัญชา : “มันไม่ใช่อย่างที่ที่รักว่าน่ะสิ เพราะคนที่แอร์โฮสเตสปลอบใจน่ะ เป็นกัปตัน”  

* * * * *

ถนนนี้ไปไหน

วิลลี่ตั้งใจว่าจะไปเยี่ยมเพื่อนที่บ้านต่างจังหวัด หลังจากขับรถมาตามการบอกเล่าเข้ามาถึงหมู่บ้าน และ ก็มาถึงทางแยก ทำให้เกิดความไม่แน่ใจ ว่าจะเลี้ยวซ้ายหรือขวาดี เหลือบไปเห็นยายคนหนึ่งกำลังนั่งดายหญ้าอยู่ข้างทาง วิลลี่จึงจอดแล้วลงรถไปถามทาง

วิลลี่ : “ยายครับ...ถนนนี้ไปไหน”(ถามพร้อมชี้มือไปทางแยกด้านขวา)

ยาย  : (พักมือ....หันมองหน้าชายหนุ่ม แล้วก้มลงดายหญ้าต่อ)

วิลลี่ : (เริ่มกระวนกระวายใจ...ถามดังขึ้นอีก) “ยายครับ...หูยายน่ะได้ยินไหม ที่ผมถามน่ะ....ผมถามว่า ถนนทางขวานี้ไปไหนครับ”

ยาย : (ทนไม่ไหว..ลุกขึ้นยืนเท้าเอว หน้าตาขึงขัง กำมีดแน่น) “พ่อหนุ่ม....ถนนน่ะ มันไม่ไปไหนหรอก...ว่าแต่คุณน่ะจะไปไหน…หา..!!”

* * * * * * * * * *