ตอนนี้ฝนตก

อากาศเย็น ๆ และเย็นเกินไปเมื่ออยู่ในห้องปรับอากาศ

ร้อนอบอ้าวมาหลายวันแล้ว

ฝนตกสักทีก็ดีเหมือนกัน

เมื่อคืนนี้ฝนก็ตก

ไฟฟ้าที่หอพักดับ ต้องใช้ไฟฉายฉายแล้วเขียนต้นฉบับ

และอ่านหนังสือ

ไม่มีไฟแช็ค แต่มีเทียน ก็เลยไม่รู้จะจุดเทียนยังไง



ปีนี้ไม่รู้เป็นอะไรได้ไฟฉายมาหลายกระบอก

สองกระบอกแรก แถมมาจากการซื้อหนังสือชุด OZ สามเล่ม

จากงานสัปดาห์หนังสือแห่งชาติ เป็นไฟฉายแบบไม่ใช้แบตเตอรี่

แต่ใช้การหมุนให้เกิดกระแสไฟฟ้า จากการกำมือที่ด้ามไฟฉาย



กระบอกที่สามได้รับเป็นของที่ระลึกจากการไปออกหน่วยทันตกรรม

ที่ชุมชนแถวห้วยขวาง เป็นไฟฉายเล็ก ๆ ธรรมดา แต่สวยหน่อย

เอาไว้ส่องปากคนไข้ก็ดีเหมือนกัน



ก็นึกเล่น ๆ ว่า ชีวิตเรามืดมัวเกินไปรึเปล่า

เขาเลยอยากจะให้มีไฟไว้ส่องสว่างนำทางชีวิตบ้าง 555+




ก็หลังจากกลับจากหาดใหญ่ถึงกรุงเทพฯ

วันที่ 29 มีนาคม 2551 ตอนบ่ายหลังจากลงจากรถไฟแล้ว

ก็มาอาบน้ำอาบท่า เก็บของ ยังไม่เรียบร้อยดี เพื่อนก็ชวนไปงานสัปดาห์หนังสือแห่งชาติ

ไปแล้วก็ล่องลอยไปเรื่อย ๆ กลับมาถึงที่พักเกือบตีหนึ่ง

ได้เข้านอนเกือบตีสอง



เช้าวันที่ 30 มีนาคม 2551 จะต้องไปออกหน่วยฯ

เขานัดขึ้นรถตอน 07.30 น. ที่คณะฯ ตื่นขึ้นมา 07.16 น.

ตาลีตาเหลือกอาบน้ำแต่งตัว

เจ้าประคุณรุนช่อง! กระนั้นก็ยังไปไม่ทัน

โชคดีมีเบอร์ป้าเพียร ซึ่งเป็นพยาบาลผู้เป็นหัวเรี่ยวหัวแรงดูแลงานนี้

ก็เลยโทรหา ปรากฏว่า สถานที่อออกหน่วยอยู่ไม่ไกลนัก ในกรุงเทพฯนี่เอง

ก็เลยให้ป้าบอกทางและสถานที่คร่าว ๆ แล้วก็นั่ง Taxi ตามไป

นั่งไปก็ไม่นานนักเพราะเป็นเช้าวันอาทิตย์ ถนนโล่ง

ความจริงก็โทรบอกเพื่อนที่อยู่ที่คณะฯแล้วว่าให้บอกรถเขารอหน่อย

ก้อคงไม่ได้บอกกระมัง ก็ไม่โทษเขาหรอก

ความจริงอีกอย่างหนึ่ง ออกหน่วยเนี่ยกว่าจะได้เริ่มงานก็ 9 โมงโน่น ไม่ต้องรีบมากก็ได้

ไปก็ไปนั่งแกร่วรอเขาจัดของเฉย ๆ

พอถึงก็เจอป้าเพียร ดีใจมาก เพราะไม่คิดว่าจะไปถูก 555+

ทางมันซับซ้อนเหลือเกิน



คราวนี้ไม่ขูดหินปูนแล้ว ถอนฟันอย่างเดียว

และคนไข้ก็ไม่มาก

เลยสบายทั้งวัน เสียแต่ร้อนหน่อย ซึ่งก็เป็นธรรมดา

เอวังก็มีด้วยประการฉะนี้



คำคมที่เพิ่งคิดได้เมื่อคืน

ความผิดพลาดมีไว้ให้เรียนรู้ ไม่ได้มีไว้ให้เสียใจ


ขอความสุขจงมีแด่ทุกท่านครับ