โอกาสอันดีงาม

       ผมมีโอกาสได้ไปงาน โบว์ลิ่ง เพื่อน้องๆ โรงเรียนบ้านพรุชิง ที่ผ่านมา พร้อมกับลูกสาวคนโต

       เข้าไปในงานห้าโมงกว่าๆ เข้าไปสวัสดีพี่ๆ ร่วมทีมของผม พี่ฉุย และพี่จุ้ย แล้วแอบมานั่งเงียบๆ อยู่ในมุม ที่มีหลานสาวสองคนเดินทางมาก่อนหน้านั้นแล้ว "มาโกะ" และ "มากิ"  เป็นชื่อของสาวน้อยทั้งสองที่แสนน่ารัก

       ผมมองดูความเป็นไปของงาน ในขณะเพื่อนๆ น้องๆ ทะยอยกันเข้ามาลงทะเบียน และทักทายกัน เพิ่มมากขึ้นเรื่อยๆ

มดงานชั้นเลิศ

       มดงาน ยังคนทำงานกันอย่างต่อเนื่องและไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อย ขะมักเขม้น หน้าที่ใครหน้าที่มัน ตั้งใจกันอย่างเต็มที่  ย้ำอีกครั้งว่า พวกเขาไม่มีท่าที หรือทางเหน็ดเหนื่อยออกมาให้เห็นแต่อย่างใด

      "คุณพ่อไม่ช่วยน้าๆ เขาเหรอค่ะ" ลูกสาวผมถามขึ้นมาด้วยทีท่าอันสุดแสนฉงน ที่เห็นผมนั่งดูอยู่แต่เพียงอย่างเดียว

       ผมยิ้มแล้วกระซิบเบาๆ "อย่าเลยลูก เดี๋ยวงานเขาจะเสีย"

       "หนูก็ว่างั้นแหล่ะ.." ลูกสาวผมยิ้มและเปิดดูหนังสือเด็กๆ ที่ได้รับแจกจากงานด้วยความอนุเคราะห์จากสาวสวยเขี้ยวเสน่ห์ คนเดียวของงาน

กลิ่นหอมแห่งผลบุญ..อบอวลไปทั่วทั้งงาน

       ผมเห็นภาพใบหน้าของทุกคนในต่างยิ้มแย้มแจ่มใส เสียงหัวเราะเมื่อต่างได้ทักทาย และรู้จักกัน ตั้งแต่คุณบี คุณชาลี คุณหมีปีศาจ พี่จุ้ย พี่ฉุย คุณกมลหนุ่ม คุณเจๆ (มนุษย์สัมพันธ์ชั้นเยี่ยม) น้องริน น้องจูน  (สองคนนี้น่ารักกว่ารูปที่เห็นในบล็อกเสียอีก) น้องป้อ (เป็นผู้ชายที่บอกได้คำเดียวว่า...น่ารักมาก) น้องเตี้ย (ตัวสูงกว่าผมซะอีก)........และอีกหลายคนที่ผมจำชื่อไม่ได้ และไม่กล้าเข้าไปทักในครั้งนี้  ไม่รู้ว่าใครคือคุณหมีถือหมอน พี่เรือรบ น้องผีก็มีหัวใจ น้องญิ๋งณัฐ  และอีกหลายคนที่ผมนึกไว้ในใจว่าจะมา เซอร์ไพร์ส ให้กับสายตาของผม เช่น พี่มะอึก พี่กนก พี่ชัย (ลูกเสือหมายเลข 9) หรือแม้กระทั่งพี่สาวปืนดุ ของผม แต่ก็คงเป็นเพราะพี่ๆ ที่ผมกล่าวถึงติดธุระกันนั่นเอง ผมจึงได้แค่เพียงเสียดายอยู่ในใจ

สิ้นสุดงานโบว์ลิ่ง

       จบงานประมาณเกือบบ่ายสาม ผมไม่สามารถเดินทางไปร่วมเชียร์ฟุตบอลนัดกระชับมิตรที่จะเป็นงานต่อจากการโยนโบว์ได้ ผมกับลูกสาวจึงต้องเลี่ยงๆ บอกลาพี่ๆ และน้องๆ ในงานกลับออกมาจากงานอย่างเงียบๆ อีกครั้งอย่างเสียดายที่ไม่ได้ไปร่วมเชียร์ทีมฟุตบอลของพวกเราด้วยกันกับคนอื่นๆ  ผมเดินออกมา แต่ลูกสาวยังคงมองหันหลังกลับไปดูพวกน้าๆ ลุงๆ ป้าๆ ของเขาอย่างไม่ละสายตา ก่อนจะหันกลับมาจูงมือผมเดินออกไปด้วยกันจากโรงโบว์ลิ่ง ทิ้งกลิ่นไอของความสนุกสนานเอาไว้อยู่ข้างหลัง

       ในหัวใจของผมตอนนั้นเต็มเปี่ยม เป็นปลื้มและมีความสุข  จากภาพแห่งความสามัคคี กลมเกลียวของพี่น้องชาวโอเคเนชั่น อีกระดับหนึ่งที่ได้เห็น ได้สัมผัส

       ผมยืนยันครับว่าทุกๆ ภาพแห่งความสุขในครั้งนี้ ผมบันทึกลงเก็บไว้ในหัวใจไปหมดแล้ว..ยืนยันครับ

เพลง : ทิ้งไว้ที่ทำงาน (งานโยนโบว์ลิ่ง)
ขับร้อง : ดนุพล แก้วกาญจน์