ความจริงตั้งใจว่าจะเขียนเรื่องนี้ตั้งแต่ช่วงต้นปี แต่ในที่สุดก็เลยเถิดมาจนถึงกลางเดือน
มกราคมค่ะ...เชื่อว่าหลายคนคงได้แกะของขวัญปีใหม่กันไปเรียบร้อยแล้ว

"เมื่อดิฉันได้รับของขวัญปีใหม่"...ฟังดูก็เหมือนกับว่าเป็นเรื่องส่วนตัวอยู่สักหน่อย
ค่ะ แต่เป็นเรื่องส่วนตัวที่เชื่อมโยงมาถึงหน้าที่การงานค่ะ...

ด้วยหน้าที่ของนักข่าวสายรายงานพิเศษ/สารคดี ทำให้ดิฉันต้องเดินทางไปยังหลากหลาย
พื้นที่ แน่นอนว่าผู้คนในแต่ละพื้นที่ต่างให้ความประทับใจหลากหลายแตกต่างกันไปค่ะ...

ขอหยิบเอาเฉพาะความประทับใจเรื่องของขวัญปีใหม่มาเล่าให้ฟังก็แล้วกันค่ะ...

"ของขวัญจากดอย"...
ครั้งหนึ่งดิฉันได้มีโอกาสเดินทางไปยังบ้านยางส้าน ตำบลแม่แรก อำเภอแม่แจ่ม
จังหวัดเชียงใหม่

ดิฉันยังจำได้ดีถึงของขวัญปีใหม่ในปีนั้น รู้สึกว่ามันจะเป็นช่วงก่อนปีใหม่สักสองสามวันค่ะ
ที่ที่ทำการไปรษณีย์อำเภอแม่แจ่ม ดิฉันเจอกับพ่อหลวง(ผู้ใหญ่บ้าน) พิพัฒน์ ธนุรวิทยา ซึ่ง
เป็นชาวเขาเผ่ากระเหรี่ยงค่ะ...ความจริงแล้วดิฉันรู้จักกับพ่อหลวงพิพัฒน์มาก่อนหน้าหลาย
ปีเหมือนกัน แต่ช่วงหลังดิฉันเองก็ไม่ค่อยมีโอกาสขึ้นไปบนดอยบ่อยนัก

หลังจากทักทายกันตามประสาคนรู้จักกันแล้ว ดิฉันก็ถามว่าพ่อหลวงมาทำอะไรที่ไปรษณีย์
พ่อหลวงพิพัฒน์ตอบว่าเขามาส่งไปรษณียบัตรชิงโชคปีใหม่...

ดิฉันยังแซวเล่นเลยว่าถ้าเป็นอย่างนั้นก็จะต้องส่งเยอะมากเลยละสิ?

พ่อหลวงพิพัฒน์ตอบดิฉันว่าส่งแค่ห้าหกใบเอง...พร้อมกับชูให้ดิฉันดูไปรษณียบัตรในมือ
พร้อมกับบอกว่าเอาชื่อจริงของคุณอ้อยมาดีกว่า เดี๋ยวผมจะเขียนชื่อคุณอ้อยลงในไปรษณีย
บัตรด้วย เราจะได้โชคดีด้วยกัน...

ดิฉันอึ้งไปเลยค่ะ...แน่นอนค่ะว่าหลายคนอาจจะมองว่าก็แค่ไปรษณียบัตรแผ่นละบาท จะ
อะไรกันหนักหนา...

แต่ดิฉันไม่คิดเช่นนั้นค่ะ อันดับแรกชาวเขาแห่งบ้านยางส้านยากจนค่ะ เงินที่เขามีนั้นมีอยู่
น้อยนิดค่ะ...ซึ่งไม่จำเป็นเลยที่เขาจะต้องมาเผื่อแผ่ให้กับคนอื่น

ถ้าถามว่าเขายากจนกันขนาดไหน ต้องบอกว่าขนาดที่ข้าวไม่พอกินเกือบทุกปีค่ะ...

สองเรื่องของการชิงโชคนั้น ถ้าใครอยากได้ต้องทำเองค่ะ...ไม่ใช่มาทำแทนกันแบบนี้

ท้ายที่สุดแม้ดิฉันและพ่อหลวง จะไม่ได้รางวัลใดๆกับการส่งไปรษณียบัตรในครั้งนั้น แต่
สิ่งที่พ่อหลวงพิพัฒน์ทำให้ดิฉันนั้น ดิฉันว่ามันใหญ่มากค่ะ...ความยิ่งใหญ่มันอยู่ที่เขาไม่
จำเป็นเลยค่ะที่จะต้องทำแบบนี้...

ความมีน้ำใจของพ่อหลวงพิพัฒน์ที่ให้กับดิฉันนั้นยังมีอยู่อย่างต่อเนื่องค่ะ ล่าสุดปีใหม่ปีนี้
(2551) มีคนที่ดิฉันรู้จักได้ขึ้นไปแม่แจ่มอีกครั้ง พ่อหลวงพิพัฒน์ยังฝากข้าวดอยใส่ถุง
มาฝากดิฉันด้วย...

"ของขวัญจากเด็กสึนามิ"
ช่วงก่อนปีใหม่ 26 ธันวาคม 2550 ดิฉันได้เดินทางไปยังสวนอนุสรณ์สึนามิบ้านน้ำเค็ม
ตำบลบางม่วง อำเภอตะกั่วป่า จังหวัดพังงา เพื่อทำรายงานเกี่ยวกับงานพิธีรำลึกครบรอบ
3 ปีสึนามิค่ะ...

งานพิธีรำลึกเหตุการณ์สึนามิ เริ่มขึ้นตั้งแต่เช้าค่ะ...ซึ่งถึงแม้ว่ากิจกรรมภายในงานจะมีทั้งวัน
แต่ดิฉันก็มีภารกิจที่จะต้องส่งเทปมายังกรุงเทพฯให้ทันภายในบ่ายวันเดียวกัน ซึ่งนั่นก็หมาย
ความว่าดิฉันจะต้องทำข่าวให้เสร็จภายในเที่ยง เพื่อที่จะเดินทางจากตะกั่วป่า พังงา มาส่งเทป
ขึ้นเครื่องบินที่จังหวัดภูเก็ต...

จำได้ค่ะว่าหลังจากถ่ายภาพกิจกรรมต่างๆเสร็จแล้ว ก็จะต้องมีคิวเปิดหน้าผู้สื่อข่าวนิดหน่อย
แต่ด้วยความที่เรารีบกันมาก มันก็เลยเหมือนยิ่งรีบก็ยิ่งลน ดิฉันก็พูดผิดพูดถูก จนกระทั่งมี
น้องๆ อายุประมาณ 9-10 ขวบ จำนวน 3 คนมายืนพูดจาให้กำลังใจดิฉัน เด็กพวกนี้ล้วน
แล้วแต่เป็นลูกหลานของผู้ประสบภัยสึนามิบ้านน้ำเค็มทั้งนั้นค่ะ

หลังจากเสร็จแล้วเด็กหญิงคนหนึ่งก็มอบสายรัดข้อมือที่ทำจากผ้า ลักษณะเป็นผ้าปาเต๊ะ ให้
กับดิฉัน สายรัดข้อมือนี้น้องเขาซื้อมาในราคาเส้นละ 5 บาท เขาซื้อมาสองเส้น และแบ่งให้
ดิฉันหนึ่งเส้นค่ะ...

นอกจากสายรัดข้อมือแล้ว น้องยังมอบซองผ้าที่เป็นลักษณะเหมือนกล่องดินสอให้ดิฉันอีก
หนึ่งอัน ทุกวันนี้ดิฉันเอาไว้เป็นซองใส่ยาค่ะ...

ทั้งสายรัดข้อมือและซองผ้าใส่ยาจึงเป็นของขวัญปีใหม่อีกสองชิ้นที่ดิฉันประทับใจและซาบ
ซึ้งค่ะ...

ซาบซึ้งว่าดิฉันได้ของขวัญจากเด็กผู้ประสบมหันตภัยครั้งยิ่งใหญ่...และยังเป็นเด็กลูกชาวบ้าน

ธรรมดาๆ แน่นอนว่าอาจไม่ยากจน แต่ก็เป็นลูกชาวบ้าน ไม่ได้ร่ำรวยอะไร...

แน่นอนค่ะว่า...ในช่วงสองสามปีที่ผ่านมา เราคนไทยส่วนมากอาจรู้สึกวิตกกังวลกับสภาพ
ของสังคมที่มีแต่เรื่องราวของความขัดแย้ง การแบ่งออกเป็นฝัก เป็นฝ่าย เป็นขั้วกันอย่างชัด
เจนอย่างที่ไม่เคยปรากฎมาก่อนว่าคนเพียงคนเดียว ผลประโยชน์ของครอบครัวๆเดียวจะทำ
ให้สังคมไทยแตกแยกได้มากถึงเพียงนี้....

หลายคนกลัวว่าความขัดแย้งจะรุนแรงขึ้นจนไม่อาจประสานได้อีกต่อไป...

ดิฉันก็ได้แต่หวังเล็กๆค่ะว่า เรื่องเล่าที่ดูเหมือนเป็นเรื่องส่วนตัวของดิฉันนี้จะเป็นแรงบันดาล
ใจให้กับผู้คนได้บ้าง....

ไม่มากก็น้อยค่ะ...