(ชาวเมืองเฉิงตูร่วมเขียนข้อความไว้อาลัยให้กับเหยื่อแผ่นดินไหว ณ จตุรัสเทียนฟู่ กลางเมืองเฉิงตู)

มีคำถามหลายคำถามค่ะ ไม่ว่าจะเป็นช่วงที่ดิฉันอยู่ระหว่างการทำข่าวแผ่นดินไหวอยู่ที่
ประเทศจีน หรือแม้กระทั่งเมื่อดิฉันเดินทางมาเมืองไทยแล้วก็ตาม...

นั่นคือคำถามที่ว่า น่ากลัวไหม? ทำข่าวที่เมืองจีนยากไหม? ทางการเขาหวงห้ามอะไรหรือ
เปล่า? ทางการจีนช่วยเหลือผู้ประสบภัยอย่างไร ? มีการช่วยเหลือดีเหมือนกับภาพที่ทั่วโลก
เห็นไหม นั่นคือภาพของนายกรัฐมนตรีจีนลงไปบัญชาการช่วยเหลืออย่างรวดเร็ว?

น่ากลัวไหม...ดิฉันขอใช้คำว่าระทึกมากกว่า...

เป็นความระทึกที่ต้องใช้ชีวิตอยู่ท่ามกลางความวิตกกังวลว่าจะเกิดอาฟเตอร์ช็อกตามมาอีก
หรือไม่...

ทำข่าวแผ่นดินไหวที่เมืองจีนยากไหม...ก็ยากค่ะ ทั้งเงื่อนไขทางด้านธรรมชาติ ที่เราเองไม่
สามารถเดินทางไปทำข่าวได้ อย่างเช่น บริเวณจุดศูนย์กลางของแผ่นดินไหวที่อำเภอเวิ่นชวนนั้น เราก็ไม่สามารถเดินทางเข้าไปถ่ายทำได้ เพราะต้องนั่งมอเตอร์ไซด์ไปกลับถึง 4 ชั่วโมง และช่วงที่เราเข้าไปก็มีฝนตกด้วย เพราะฉะนั้นมันจึงยากในการเข้าถึง...นอกจากนี้ก็ยังมีเงื่อนไข
บางอย่างเช่น บางสถานที่เราก็เข้าไปทำข่าวไม่ได้เพราะทางการจีนไม่ให้เข้าไปทำข่าวได้...

เอาเป็นว่าวันนี้ดิฉันจะเล่าถึงระบบของจีน...ที่ดิฉันได้ไปประสบในช่วงสั้นๆค่ะ

ดิฉันเริ่มรายงานข่าวจากเมืองเฉิงตู เมืองหลวงของมณฑลเสฉวน ซึ่งอยู่ห่างจากอำเภอ
เวิ่นชวน จุดศูนย์กลางแผ่นดินไหวประมาณ 90 กว่ากิโลเมตร ถ้าในแง่ของเทคโนโลยี
การสื่อสาร การส่งภาพกลับประเทศไทยโดยระบบอินเตอร์เน็ตนั้น ทำได้ไม่ยาก...

หากแต่ถ้าเป็นการรายงานสดทางโทรศัพท์นั้น ไม่สะดวกนักค่ะ เพราะตลอดระยะเวลา 3
คืน 4 วันที่ดิฉันอยู่ที่เฉิงตูนั้น ไม่มีสักครั้งเลยค่ะ ที่ดิฉันจะโทรศัพท์จากที่โน่นมาเมืองไทย
ได้...

เรียกว่าแม้เหตุการณ์แผ่นดินไหวจะผ่านมา 1 อาทิตย์แล้ว ในตอนที่ดิฉันไปทำข่าว แต่
ระบบการสื่อสารก็ยังไม่เข้าที่เข้าทางนักค่ะ..

ส่วนการโทรศัพท์จากเมืองไทย ไปที่โน่น แม้สามารถทำได้ แต่เราก็ไม่สามารถคุยได้นานค่ะ
ซึ่งนั่นก็ทำให้การรายงานสดทางโทรศัพท์ของดิฉันนั้นถูกตัดสายทุกครั้ง แม้ว่าจะยังรายงาน
ไม่เสร็จก็ตาม...

เรื่องการตัดสายโทรศัพท์นี้เกี่ยวข้องโดยตรงกับเรื่องการช่วยเหลือผู้ประสบภัยของทางการ
จีนค่ะ ทั้งนี้เพราะระบบจะตัดสายโทรศัพท์โดยอัตโนมัติทุกครั้ง ถ้าหากมีการใช้โทรศัพท์นาน
เกินไป

ที่เป็นเช่นนี้เพราะทางการจีนต้องการปล่อยสัญญาณว่างให้มากที่สุด เพื่อที่จะเผื่อช่องสัญญาณ
ที่ว่างนี้เอาไว้ใช้ในการช่วยเหลือผู้ประสบภัย...

นี่เป็นการจัดการการช่วยเหลือโดยอาศัยเทคโนโลยีค่ะ...

ส่วนการจัดการช่วยเหลือในด้านอื่นๆ เช่น การจัดระบบเส้นทางเพื่อช่วยเหลือผู้ประสบ
ภัยก็น่าสนใจไม่น้อยเลยทีเดียว...

จากเมืองเฉิงตูออกไปทางทิศตะวันตกเฉียงเหนือ ไกด์ได้พาดิฉันไปเมืองตูเจียงเยี่ยน ซึ่งอยู่ห่าง
ออกไปประมาณ 50 กิโลเมตรค่ะ...เมืองตูเจียงเยี่ยนเป็นอีกเมืองหนึ่งที่เสียหายอย่างหนักจากเหตุ
แผ่นดินไหว เฉพาะเมืองนี้มีผู้เสียชีวิต 3,000 กว่าคน ในขณะที่อาคารบ้านเรือนนั้นพัง
ทลายเสียหายหมดทั้งเมืองค่ะ...

การเดินทางจากเมืองเฉิงตูเพื่อไปเมืองตูเจียงเยี่ยนนั้น สะดวกสบายมากค่ะ เพราะเป็นถนน
ซูเปอร์ไฮเวย์...

เส้นทางที่จะไปสู่ถนนซูเปอร์ไฮเวย์นั้น ก็มีการจัดการค่ะ โดยทางการจีนจะกันถนนไว้หนึ่ง
เลนส์เพื่อเป็นเส้นทางเฉพาะสำหรับยานพาหนะของผู้ที่เกี่ยวข้องกับการช่วยเหลือเหยื่อ
ไม่ว่าจะเป็นรถพยาบาล รถของเจ้าหน้าที่กู้ภัย รถของเจ้าหน้าที่ทางการ ฯลฯ ส่วนรถของ
ประชาชนทั่วไปไม่สามารถเข้ามาวิ่งในเส้นทางเฉพาะนี้ได้ค่ะ...

เมื่อขึ้นไปบนถนนซูเปอร์ไฮเวย์แล้ว ดิฉันก็พบว่าถนนซูเปอร์ไฮเวย์ปิดไม่ให้รถของคนทั่ว
ไปขึ้นไปใช้บริการเลยค่ะ มีเพียงรถของทางการและผู้เกี่ยวข้องกับการช่วยเหลือเท่านั้นที่
ใช้เส้นทางนี้ได้ ส่วนรถของชาวบ้านที่ไม่เกี่ยวข้อง เขาให้ไปวิ่งข้างล่างค่ะ...

มาถึงตรงนี้หลายคนก็อาจจะสงสัยว่าแล้วรถที่ดิฉันนั่งไปนั้น ขึ้นไปวิ่งบนถนนซูเปอร์ไฮเวย์
นี้ได้อย่างไร...

อันนี้ต้องยกให้กับความสามารถของไกด์ค่ะ ไกด์ใช้การเขียนข้อความแปะไว้ที่หน้ารถของ
เขาว่า "รวมใจเป็นหนึ่งเดียวให้เป็นกำแพง ต่อสู้กับแผ่นดินไหว"

แค่นี้เราก็ผ่านตลอดแล้วค่ะ...

(ไกด์กำลังแปะข้อความที่เขียนว่ารวมใจเป็นหนึ่งเดียวให้เป็นกำแพงต่อสู้กับแผ่นดินไหว)

ขอย้ำว่าคำว่า "รวมใจเป็นหนึ่งเดียวให้เป็นกำแพง ต่อสู้กับแผ่นดินไหว" ไม่ใช่เป็นเพียง
คำพูดหรือเป็นเพียงข้อความสวยงามเพื่อใช้เป็นทางผ่านเท่านั้นค่ะ...

ทั้งนี้เพราะหลังเกิดแผ่นดินไหว ข้อความนี้ก็แพร่กระจายหรือเป็นที่รับรู้ไปทั่วเมืองเฉิงตู
รวมถึงพื้นที่อื่นๆด้วยค่ะ และดูเหมือนว่าข้อความ/ คำพูดนี้ ได้กลายไปเป็นแนวปฏิบัติของ
ชาวจีนอย่างแท้จริง...

ที่เป็นเช่นนี้ ดิฉันคิดว่าส่วนหนึ่ง เป็นเพราะผลงานการช่วยเหลือเหยื่อแผ่นดินไหวของ
รัฐบาลจีนด้วยค่ะ ที่ทำให้ประชาชนชาวจีนรู้สึกว่าพวกเขาต้องรวมใจเป็นหนึ่งเดียวให้เป็น
กำแพงต่อสู้แผ่นดินไหว

เพราะหลังจากที่ดิฉันได้พูดคุยสัมภาษณ์ผู้ประสบภัยแผ่นดินไหวและชาวจีนโดยทั่วไปแล้ว
ส่วนใหญ่พวกเขาบอกว่าพอใจกับการช่วยเหลือของรัฐบาล พวกเขารู้สึกว่ารัฐบาลทำงานได้ดี
มีการช่วยเหลืออย่างรวดเร็ว ทำให้พวกเขารู้สึกอบอุ่น ไม่ถูกทอดทิ้ง...

ดิฉันว่าความรู้สึกที่ว่ารัฐบาลปักกิ่งเต็มที่กับการช่วยเหลือนั้น ปัจจุบันได้กลายเป็นความเชื่อ
ของชาวจีนไปแล้วค่ะ...

แน่นอนว่าดิฉันเองไม่มีข้อมูลที่มากพอที่จะระบุว่ารัฐบาลปักกิ่งเต็มที่ หรือมีประสิทธิภาพมาก
น้อยแค่ไหนกับการช่วยเหลือเหยื่อแผ่นดินไหว แต่ดิฉันว่า "ความเชื่อ" ที่กำลังเกิดขึ้นในหมู่
ชนชาติจีนขณะนี้แหล่ะค่ะที่จะเป็นแรงผลักให้การทำงานช่วยเหลือของรัฐบาลมีประสิทธิภาพ
ไปโดยปริยาย...

ดิฉันยังจำได้ดีตอนที่ไกด์ชี้ให้ดูพื้นที่เมืองตูเจียงเยี่ยนที่ตึกรามบ้านช่องพังทลายไปหมดกับ
แผ่นดินไหว

ไกด์บอกว่า "คุณเห็นไหม ไม่มีใครมาเที่ยวขายของ ขายสินค้าอะไรเลยในช่วง
เวลาแบบนี้ นี่แหล่ะสังคมนิยมที่แท้จริง"

...ธนานุช...