ไม่มีอำนาจใดในโลกหล้า    ผู้ปกครองต่างมาแล้วสาปสูญ

ไม่มีใครล้ำเลิศน่าเทิดทูน      ประชาชนสมบูรณ์นิรันดร์ไป 

เมื่อยืนหยัดต่อสู้ผู้กดขี่          ประชาชนย่อมมีชีวิตใหม่

เมื่อท้องฟ้าสีทองผ่องอำไพ  ประชาชนย่อมเป็นใหญ่ในแผ่นดิน

วิสา คัญทัพ 
แต่งขึ้นหลังได้รับอิสระภาพ เหตุการณ์ 14 ตุลาคม 2516

            หยาดน้ำตาประชาไทยในวันนี้    ไหลเกือบท่วมปฐพีแล้วพี่เอ๋ย

ถ้าความจริงสามารถอ้างเหมือนอย่างเคย   ก็จะเอ่ยและจะอ้างอย่างไม่กลัว

นี่มีปากก็ถูกปิดจนมิดเม้ม                       มันแทะเล็มถุยรดและกดหัว

ปัญหาต่างๆนั้นก็พันพัว                          ไม่อยากโทษใครชั่วเพราะกลัวตาย

ถ้าขอได้จะขอกันในวันนี้                        ขอให้สิทธิ์เสรีอย่าสูญหาย

ถ้าเลือดไทยจะหลั่งโลมจนโทรมกาย        ก็ขอตายด้วยศักดิ์ศรีเสรีชน

วิสา คัญทัพ 
ตีพิมพ์ใน นสพ. ประชาธิปไตยรายวัน 6 ตุลาคม 2516

        บทกวีวรรคทองของ วิสา คัญทัพ ที่แต่งขึ้นจากเหตุการณ์เมื่อครั้นอดีตนั้น แสดงให้เห็นถึงการ "พันธนาการ" เสรีภาพของประชาชนด้วยอำนาจชนชั้นปกครอง  และสะท้อนถึง "จิตโหยหา" ของประชาชนที่ต้องการสิทธิพื้นฐานของ "ชนชั้นคน"

        ดูเป็นเรื่องแปลกที่บทกวีกว่า 30 ปีก่อน ยังทันยุคทันสมัยกับอุบัติการณ์ในปัจจุบัน