"คุณมีในสต๊อกเท่าไหร่ว่ะ" รัฐมนตรีถาม

     "แปดหมื่นตัน" พ่อค้าตอบ

     "คุณต้องหาเพิ่มซะแล้ว  ยิ่งมากเท่าไหร่ยิ่งดี  หากได้ 2 แสนตัน ส่วนต่างเพิ่มอีกโลละ 5 บาท  เราก็ได้กำไรเหนาะๆ 100 ล้านวะ " รัฐมนตรีแนะนำ

    "ครับท่าน ผมจะรีบดำเนินการ ว่าแต่ว่า เมื่อไหร่จะสำเร็จละครับ" พ่อค้าหารือต่อ

     "คุณ..รีบเลย   เมื่อมีในสต๊อกพอแล้ว ผมจะรีบหานำเรื่องนี้หารือในที่ประชุม และจะบรรจุเป็นวาระเร่งด่วนใน ครม.ทันที ชาวไร่อ้อยได้ประโยชน์ ส่วนคุณกับผม 50-50 ตามธรรมเนียม" รัฐมนตรียิ้ม ฝันเห็นเงินนับร้อยล้านลอยอยู่เบื้องหน้า

      อีก 1 เดือนต่อมา..รัฐมนตรีหิ้วกระเป๋าเดินทางใบใหญ่ ก้าวลงจากรถ ภรรยาสงสัยเป็นอันมาก ไม่ค่อยเห็นภาพสามีหิ้วกระเป๋าด้วยตนเอง อ ย่างน้อยๆ ก็มีคนขับรถช่วย แต่วันนี้มาแปลก หิ้วกระเป๋สใบเขื่องเข้าบ้าน เหลือบซ้าย แลขวา เหมือนกับโจรที่เพิ่งไปปล้นเขามา

       "นับแต่นี้ไป เราไม่ต้องขอมันอีกต่อไปแล้ว แม่ง เป็นไทซะที แบมือขอเงินมัน ยากก็ยาก  แถมมันใช้งาน สับโขก ยิ่งกว่านักบอลของมันอีก  ต่อไปนี้เล่นบอล เอ้ย..เล่นการเมืองแบบมีอิสระซักที."

       รัฐมนตรีพูดพรำรำพันกับศรีภรรยา ในขณะเปิดกระเป๋นใบเขื่อง ที่อัดแน่นไปด้วยเงินสด นับร้อยล้านบาท

        "พี่ จะทรยศนายใหญ่หรือจ๊ะ อย่าเชียวนะ ท่านมีพระคุณกับชีวิตการเมืองของพี่" ภรรยาติง

       " ไม่หรอก เพียงแต่  ต่อไปนี้ พี่จะมีความมั่นใจเสียทีว่า พี่เป็นรัฐมนตรีจริงๆ "

      "อ้าว...แล้วก่อนหน้านี้ พี่ไม่ได้เป็นรัฐมนตรีหรอกรึ" ภรรยางง

       "เป็นซิ แต่ใจพี่มันค้านทุกทีว่าไม่ใช่"

         "แล้วพี่คิดว่าเป็นอะไรละ"

          "เป็นผีไง"

          "เอะ..พี่นี้ก็พูดแปลกๆ"

         "พี่ไม่ได้พูดเล่นนะ ก่อนหน้านี้ พี่คิดอย่างนั้นจริงๆ คือ พี่คิดว่าเป็นผีทุกครั้ง  คือสุภาษิตจีนบทหนึ่งพูดไว้ว่า มีเงินก็ยังจ้างผีโม้แป้งได้... พี่จึงคิดว่าพี่เป็นผีทุกครั้ง...ฮึม นับแต่นี้ไป ข้าจะเป้นรับมนตรีตัวจริงเสียที.." รัฐมนตรีพึมพำกับภรรยา