เมื่อข้าพเจ้ายังเรียนหนังสืออยู่ในมหาวิทยาลัย
งานเขียนซึ่งนักเรียนสมัยข้าพเจ้าชอบอ่านกันมาก
คือ งานเขียนของ "ศรีบูรพา" ข้าพเจ้าได้อ่านเกือบทุกเล่ม
และชอบที่จะจดคำคมๆ ที่ประทับใจไว้ในสมุดทุกครั้งที่อ่าน
มีอยู่ครั้งหนึ่ง ข้าพเจ้าประทับใจในหนังสือเล่มหนึ่ง
เริ่มต้นไว้ว่า "แม้เรามิได้เกิดเป็นดอกซากุระ"
ข้าพเจ้าประทับใจมาก ที่สอนให้ข้าพเจ้า
ภาคภูมิใจในสิ่งที่เราเป็น  มีความสุขในสิ่งที่เราทำ
ซึ่งนั่นหมายถึง สอนให้ข้าพเจ้าอยู่ในโลกของความจริง
ไม่ฟุ้งเฟ้อ และ สร้างโลกแห่งความลวงขังตัวเอง
มันสร้างความหวาดระแวงให้แก่ข้าพเจ้าอยู่เสมอ
เพราะกลัวคนอื่นจะรู้ความจริง
รวมทั้งเจ็บปวดทุกครั้งที่ความจริงถูกเปิดเผย

ข้าพเจ้าจำบทกวี บทนั้นได้อย่างแม่นยำ ทุกตัวอักษร
แต่ข้าพเจ้าขออภัยที่ไม่สามารถค้นหาที่มาของบทกวีนี้ได้
เพราะเวลานี้ข้าพเจ้าไม่ได้อยู่ในประเทศไทย

แม้เรามิได้เกิดเป็นดอกซากูระ
ก็อย่ารังเกียจที่เกิดเป็นบุปผาพรรณอื่นเลย
ขอแต่ให้เป็นดอกไม้ที่งามที่สุดในพรรณของเรา

ภูเขาฟูจีมีอยู่ลูกเดียว
แต่เขาทั้งหลายก็หาไร้ค่าไม่

แม้มิได้เป็นซามูไร
ก็จงเป็นลูกสมุนซามูไรเถิด
เราจะเป็นกัปตันกันทั้งหมดทุกคนไม่ได้
ด้วยว่า... ถ้าปราศจากลูกเรือเสียแล้ว
เราจะไปกันได้อย่างไร

แม้เรามิอาจเป็นถนน
ขอจงเป็นบาทวิถี
ในโลกนี้มีตำแหน่งและงานสำหรับทุกคน

งานใหญ่บ้างเล็กบ้าง
แต่ก็เป็นงานที่มีตำแหน่งและเกียรติทำด้วยกันทั้งนั้น

แม้เป็นดวงอาทิตย์ไม่ได้
จงเป็นดวงดาวเถิด

แม้มิได้เกิดมาเป็นชาย
ก็อย่าน้อยใจที่เกิดมาเป็นหญิง

จะเป็นอะไรก็ตาม
จงเป็นสักอย่างหนึ่ง

จะเป็นอะไรมิใช่ปัญหา
สำคัญอยู่ที่ว่า.. จงเป็นให้ดีที่สุด..
ไม่ว่าเราจะเป็นอะไรก็ตาม ฯ