เหม่อมองฟากฟ้าไกลสุดขอบฟ้า

นั่งมองความกว้างสุดกว้าง สดสวย พริ้วไหว คล้ายไม่มีที่สิ้นสุด

ตะวันทอสาดแสงส่อง เปล่งประกายระยิบระยับของฟ้าสีสวย

มวลหมู่เมฆา เคลื่อนตัว คล้ายหยอกล้อ แสงสดใสที่แสนผูกพัน

งดงาม เวิ้งว้าง  ไร้ที่สิ้นสุด

ไม่ว่าจะผ่านพ้นอดีตเนิ่นนานเพียงไร ปัจจุบันท้องฟ้าก็คงไม่แตกต่าง

คงงดงามคล้ายภาพฝัน คงความทรงพลังที่โอนอ่อนพริ้วไหว

คงความเปล่าเปลี่ยวสุดจินตนาการที่ยากจะมีสิ่งใดเทียบเทียม

แม้ความเปล่าเปลี่ยวใดๆ บนผืนโลกที่ว่ายากนักจะเข้าใจ

หลายคนยังคง เหม่อลอย เหม่อมอง ท้องฟ้าอย่างเปี่ยมหวัง

หลายคนยังคงเชื่อ บนฟากฟ้ามีสิ่งเหนือความฝัน

หลายคนยังคงฝัน ว่าสักวัน สักวัน จะล่องลอยเป็นส่วนหนึ่งของฟากฟ้า

ทั้งทั้งที่รู้ดีว่า ฟากฟ้า โดดเดี่ยว เปลี่ยวเหงา ห่างไกล 

จากผืนดินที่ยืนอยู่มากเพียงใด

หลับตาลงนะคนดี ค่อยๆ กางปีกออก

แล้วเราจะเป็นส่วนหนึ่งของฟากฟ้าที่ไกลแสนไกล