ประคับประคองลมหายใจ

ผมไม่มีทางออก
ผมใช้เวลาในการตัดสินใจเพียงแค่ 5 นาที
ก่อนเก็บเสื้อผ้าออกจากบ้าน บางทีเส้นทางที่ผมเลือก
อาจจะเป็นทางออกทางเดียวที่หลงเหลือให้ผมตัดสินใจ 

เพียงแค่สองชั่งโมงในยามค่ำคืน
ผมก็นำพาร่างกายที่ยังคงมีมีวี่แววของความบอบช้ำทางด้านจิตใจ
อย่างแสนสาหัสให้พ้นผ่านเรื่องราวความสับสน
ยิ่งผมขับเร็วเท่าไรก็ดูเหมือนแบล็คกราวน์ความปวดร้าว
จะยิ่งห่างไกลมากขึ้นทุกทีๆ
ผมต้องทิ้งมันไว้ในอดีต
คือสิ่งที่ผมท่องจำมาตลอด 3 ชั่งโมงกว่าๆ ที่ผ่านมา 

ตอนนี้เวลาก็ล่วงเลยมาเกือบห้าชั่วโมงแล้ว
ที่เหตุการณ์แห่งความตรึงเครียดที่ผมต้องรับบท “คนผิด”
โดยไม่สามารถพูดสิ่งที่อยู่ในใจ
ว่าเหตุเกิดจากอะไรแล้วทำไมมันต้องเป็นไป 
ใช่ผมผิดที่ทำให้ทุกคนในครอบครัวต้องผิดหวัง
ผมพลั่งพลาดกับการใช้ชีวิตโดยประมาท
แต่สิ่งเดียวที่ผมยังคงหลงเหลือก็คือ “ครอบครัว”
ซึ่งดูเหมือนน่าจะเป็นแหล่งสุดท้าย
ที่จะให้กำลังใจในการก้าวต่อไปของผม
ในโลกที่แสนจะเลวร้ายใบนี้ 
ในด้านตรงกันข้าม- สิ่งที่ครอบครัวมอบให้ผม
เมื่อผมหมดสิ้นหนทาง คือการตอกย้ำความผิดพลาดที่เกิดขึ้นมาแล้ว
และไม่สามารถที่จะเปลี่ยนแปลงมันได้อีกแล้ว
ทุกคนน่าจะยอมรับว่ามันเกิดขึ้นแล้ว
น่าจะเข้าใจว่าไม่มีใครหน้าไหนสามารถเปลี่ยนอดีตได้
ทุกคนน่าจะช่วยกันหาทางออกให้ผมได้มีที่ยืนในโลกร้ายๆแห่งนี้บ้าง
เผื่อบางทีผมอาจกลับมาสู่เส้นทางที่ถูกที่ควร
หรือบางทีพ่อ-แม่อาจจะลืมไปว่า
ลูกชายคนนี้ยังคงยืนหายใจอยู่ในโลกใบเดียวกับทุกคน
แต่อาจแตกต่างไปบ้างที่ผมอาจหายใจไม่สง่าผ่าเผยเฉกเช่นคนอื่น

นี่ก็ห้าชั่วโมงกว่าแล้วที่ผมไม่ได้หยุดพักจากความมุ่งมั่น
ที่จะนำพาตัวเองให้หลุดพ้นจากโลกใบแคบๆ
ที่ไม่มีที่พอให้ผมยืนหายใจอย่างสง่างาม
ตอนนี้ผมใกล้ถึงจุดหมายที่จะมาเริ่มต้นใหม่แล้ว
อีกไม่กี่ชั่วโมงผมก็จะถึงที่ๆ ไม่มีใครรู้จักผม
ทุกอย่างดูเหมือนจะมีโอกาสได้เริ่มต้นอีกครั้ง
ไพ่สำรับเดิมที่ยังไม่มีใครรู้ว่าใครแพ้-ชนะ
กำลังจะถูกล้างและเริ่มต้นใหม่อีกครั้ง
ผมหวังว่ามันคงเป็นได้อย่างที่หวัง

ผมรู้สึกอ่อนเพลียจากเรื่องหนักๆ ในตอนเย็น
บวกกับการขับรถนานหลายชั่วโมงโดยไม่ได้หยุดพัก
แต่ในใจก็รู้สึกยินดีที่ได้ก้าวเท้าออกมาจากความสับสนมืดมน
ผมคล้ายอยู่ในภวังค์แห่งความฝัน
ผมคล้ายคนไร้เงาคอยตามติดในชีวิต
ผมคล้ายใกล้หลุดพ้นจากความวุ่นวาย
ผมคล้ายได้พังทลายกำแพงแห่งความมืดมนอับจนหนทาง

ช่วงเสี้ยววินาที
ผมกลับมารู้สึกตัวอีกครั้ง
ผมพยามบังคับวงมาลัยควบคุมรถให้ไต่กลับมา
ที่ไหล่ทางและพยายามหยุดรถ
รถคันเก่งของผมหยุดอยู่ตรงขอบข้างทางห่างจากเหวลึก
ข้างถนนสายเอเชียเพียงแค่สองเมตร
ผมกลับมาตั้งสติอีกครั้ง
คงเป็นเพราะความอ่อนเพลียตลอดทั้งวันและการขับรถอย่างมุทะลุ
ผมเกือบจะต้องออกจากเกมชีวิต
ผมเกือบไม่ได้เห็นหน้าคนรู้จักคนใดอีก
และเกือบที่จะหยุดชีวิตที่ลำปางโดยที่ไม่ถึงจุดหมาย
ผมควบคุมสติและหาที่จอดรถ คิดทบทวนสิ่งที่เกิดขึ้น
ผมคงต้องไปต่อไป
ผมกลับมาตั้งสติอีกครั้งหนึ่งพร้อมทั้งขับรถต่อไปสู่จุดหมาย

เวลาผ่านไปแปดชั่วโมงกว่าๆ ในที่สุดผมก็ถึงจุดหมาย...เชียงใหม่
การมาเยือนเชียงใหม่เที่ยวนี้ของผมคงต่างจากทุกครั้งที่มากับครอบครัว
นี่เป็นการเดินทางไกลคนเดียวครั้งแรกในชีวิตผม
และไม่ใช่แค่การมาเยือนแต่มันจะเป็นการมาอยู่โดยปราศจากคนรู้จัก

ผมนอนเอาแรงอยู่ไม่นานก็เริ่มหาที่พัก
ไม่นานนักผมก็หาที่พักได้ เป็นหอพักซึ่งตั้งอยู่ไม่ไกลจาก ม.ช.นัก
ผมเอนหลังให้คืนแรกของเชียงใหม่ผ่านพ้นไป
วันรุ่งขึ้นผมใช้ชีวิตคนเดียวอย่างสงบนั่งมองชีวิตของคนเชียงใหม่
ผ่านมาผ่านไปริมร้านกาแฟตีนดอยสุเทพ
วันต่อมาผมเปลี่ยนทำเลในการมองชีวิตคนผ่านมาผ่านไปมาที่กาดสวนแก้ว
วันต่อมาผมเปลี่ยนทำเลอีกครั้งมาที่ไนซ์บาซาร์
วันต่อมา
วันต่อมา
วันนี้เป็นวันที่สิบแล้วที่ผมมาใช้ชีวิตอย่างเงียบเหงา
แทบจะนับคำได้ว่าพูดอะไรออกมาบ้าง
ผมกินข้าวคนเดียว นั่งร้านกาแฟคนเดียว เข้าผับคนเดียว
ขับรถคนเดียวไปทั่วเขตเมืองเชียงใหม่
ผมปล่อยให้โลกวุ่นวายต่อไป โดยที่ผมสงบนิ่ง
ที่นี่ผมไร้ซึ่งคนรู้จักและผมก็ไม่อยากจะรู้จักใคร
ชีวิตนี้ดูเหมือนจะมีแต่ผมคนเดียว
หนึ่งเดือนผ่านไป ผมยังใช้ชีวิตเหมือนเช่นเดิม
ผมยังคงแอบเฝ้ามองโลกในมุมมืดที่ไม่มีใครเห็น

หลังจากที่ผมหยุดตัวเองโดยปล่อยให้โลกยังหมุนไปตามลำพัง
ผมเฝ้ามองชีวิตผ่านมาแล้วผ่านไป
พระเดินบิณฑบาตทุกเช้า
แม่ของเด็กหญิงใส่ชุดอนุบาลเดินไปส่งลูกสาวตัวน้อยทุกเช้าตรู่ที่โรงเรียน
เด็กนักเรียนประถมนั่งรถโรงเรียนคันเดิมวันแล้ววันเล่า
นักศึกษาเดินไปมหาวิทยาลัยทางเดิมแทบทุกวัน
พนักงานสาวเสิร์ฟร้านกาแฟมาทำงานซ้ำเดิมทุกเชื่อวัน
ตำรวจจราจรประจำป้อมเฉกเช่นเดิม
ขอทานเชิงดอยยังคงขอเงินได้ทุกวันอย่างไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อยและเพียงพอ
ชาวเขาปลอมแต่งชุดยูนิฟอร์มแร่ขายสินค้าให้นักท่องเที่ยวที่เดิมริมขอบข้างทาง

ดูเหมือนชีวิตซ้ำซากจำเจ เหมือนทุกวันจะไม่แตกต่าง
แต่ผมกลับซึมซับความงดงามของชีวิต
ชีวิตไม่ง่ายนักที่จะประคับประคอง ชีวิตเป็นเรื่องแสนบอบบาง
เป็นเรื่องที่ดีที่ได้มีใครเป็นพ่อแม่
เป็นเรื่องที่ดีที่ยังคงมีพี่น้องให้เรียกขาน
เป็นเรื่องที่ดีที่เพื่อนต้องใช้เวลาในการเป็นเพื่อน
และเป็นเรื่องที่ดีที่คู่รักจะประครองกอด
สร้างสมาชิกใหม่มาอบรมดูแล
ชีวิตดูแสนเรียบง่าย
แต่ผมกับคิดว่าชีวิตไม่ง่ายนักที่จะทำให้เรียบง่าย

ผมเก็บเสื้อผ้าอย่างรวดเร็วอีกครั้ง
คืนกุญแจห้องและบอกลาชีวิตในมุมอับ
ผมจะกลับบ้าน
ผมจะกลับคืนสู่โลกแห่งความเป็นจริง
ผมจะกลับไปแก้ปัญหาต่างๆ ที่ผมเคยสร้างไว้
ซึ่งคงไม่มีใครช่วยผมได้นอกจากตัวของผมเอง
ผมจะกลับเข้าโรงเรียนอีกครั้งหนึ่งหลังจากหยุดมาพักใหญ่
ผมจะกลับไปสานฝันลมๆ แล้งๆ ของผมต่อไป
กลับคืนสู่ชีวิตที่มีคนรู้จักอีกครั้ง

ระหว่างทางขับรถกลับกรุงเทพ
ผมแวะทักทายโค้งริมเหวลึกในเขตจังหวัดลำปางอีกครั้ง
ที่ซึ่งผมเคยเกือบที่จะไปนอนตลอดกาลที่นั่น
ผมคิดไปพลางขับรถ ถึงเรื่องราวที่เกิดขึ้นเมื่อเดือนก่อน
โชคยังคงเข้าข้างผมตรงที่ผมยังมีลมหายใจกลับมา
กลับมาเพื่อที่จะได้แก้ไขสิ่งที่กระทำลงไป

บางที่การประคับประคองลมหายใจให้คงอยู่
ก็ถือว่าเป็นความสำเร็จอย่างใหญ่หลวงแล้ว
ที่จะช่วยไม่ให้ผมเป็นผู้แพ้ตลอดไป    

ชีวิต ช่างแสนเปราะบางเสียเหลือเกิน

ช่วงเวลาที่เกิดเหตุ- 1994 (ตอนอายุ 19 ปี)
สถานที่เกิดเหตุ - จากกรุงเทพไปเชียงใหม่
ช่วงเวลาถ่ายทอดเป็นตัวอักษร - 1997 
เพลงประกอบ - Sam Mistake , James Blunt
ภาพถ่ายประกอบเรื่อง - สถานที่และบรรยากาศสมมติ
นายแบบ - รถ MG รุ่น MGF 1.8 vvc รุ่นปี 1998
(รถเปิดประทุนคันแรกในชีวิตที่มีโอกาศครอบครอง)
Special Thanks-ผู้อ่านทุกท่านที่กรุณาสละเวลาแวะมาซึมซับอดีตที่ไม่เอาไหนของผม