สวัสดีครับ นี่ก็เป็นบทความแรกที่ผมเขียนลงใน blog แห่งนี้ ผมก็เลยมีความภูมิใจที่จะนำเสนอบทความบทหนึ่งที่มันอยู่ที่โต๊ะของผมและผมก็ชอบมาก ซึ่งผมก็ไม่รู้ที่ไปที่มาแน่ชัดว่ามันมาอยู่ที่โต๊ะผมได้อย่างไร  แต่มันเป็นบทความที่อ่านแล้วชวนให้นึกถึงเวลาที่ผมมักจะทำอะไรผิดพลาดอยู่บ่อยครั้ง แล้วมันก็ต้องใช้วิธีการแก้ปัญหาเฉพาะหน้ากันไปก็หลายครั้ง ทั้งในเรื่องส่วนตัวและเรื่องงาน ซึ่งอย่างที่บทความว่าไว้ “คนเราไม่สามารถที่จะย้อนเวลาไปแก้ไขอะไรได้ใหม่ มีแต่ต้องเผชิญหน้าสู้กับมันต่อไป...”

สมัยเด็กๆครูสอนศิลปะท่านหนึ่งสอนฉันเสมอว่า เวลาเราใช้ดินสอวาดภาพ..........เราห้ามใช้ยางลบ ตอนนั้น  ฉันไม่เข้าใจจุดประสงค์ของครูสักเท่าไร  รู้เพียงแต่ว่าเวลาฉันวาดภาพแล้วเส้นมันบิดเบี้ยว ฉันอยากแก้ให้มันตรงสวย  แต่ทุกครั้งที่ฉันหยิบยางลบขึ้นมาเพื่อจะลบภาพนั้น ครูของฉันก็จะเตือนถึงกติกานั้นเสมอ  สุดท้ายฉันจึงเลือกใช้วิธีต่อเติมภาพนั้นไปตามจินตนาการ  เช่นถ้าฉันตั้งใจวาดรูปหน้าคน แต่ฉันเผลอวาดดวงตากลมโตเกินไป  ฉันก็จะใช้วิธีเปลี่ยนตากลมๆนั้นเป็นแว่นตาแทน แม้ตอนนั้นฉันจะไม่เข้าใจว่า ทำไมฉันจึงไม่ได้รับอนุญาตให้ใช้ยางลบ และแม้ฉันจะไม่เคยคิดวาดรูปหน้าคนใส่แว่นตามาก่อน แต่ฉันก็ได้รูปหน้าคนตามต้องการ แถมยังภูมิใจว่า ฉันสามารถวาดภาพนั้นด้วยความมั่นใจ และไม่ต้องใช้ยางลบ ลบภาพนั้นเลยสักครั้ง เวลาผ่านไป ฉันโตขึ้น ฉันเรียนรู้ว่า สิ่งที่สอนวันนั้น แท้จริงแล้วมันปลูกฝังนิสัยหนึ่งให้กับฉัน นั่นคือ การเข้าใจธรรมชาติของความผิดพลาด ความผิดพลาดเป็นสิ่งหนึ่งที่เกิดขึ้นในชีวิตของคนทุกคน และในชีวิตหนึ่งก็มีหลายครั้งที่ฉันได้พบมันโดยไม่ตั้งใจ สิ่งหนึ่งที่ทำให้ฉันยอมรับความผิดพลาดเหล่านั้นและรวบรวมสติเพื่อแก้ปัญหาต่างๆได้ ก็คือ การที่ฉันเข้าใจว่า ธรรมชาติของความผิดพลาดคือการที่มันเกิดขึ้นแล้ว จะคงอยู่ถาวร ฉันไม่ได้รับอนุญาตให้ใช้ยางลบ ลบความผิดพลาด แต่ฉันจำเป็นต้องใช้สมองต่อเติมแก้ไขภาพวาดของฉันให้สมบูรณ์ด้วยตัวเอง ดังนั้น ถ้าความผิดพลาดมันเกิดขึ้นกับเราแล้วจะมาขอแหกกฎเพื่อใช้ยางลบกลับไปลบแก้ไขมันนั้นย่อมเป็นไปไม่ได้  สิ่งเดียวที่จะทำได้ ก็คือ รู้จักพลิกแพลงแก้ไขสิ่งเหล่านั้นด้วยสติ และวาดภาพของตัวเองต่อไปด้วยความระแวดระวังมากขึ้น ทุกคนมีดินสอหนึ่งแท่งเพื่อวาดภาพชีวิตของเราให้สวยงามแต่เราไม่มียางลบสักก้อนที่จะเอาไปลบสิ่งที่ผิดพลาดมาแล้วได้ ดังนั้น เราต้องตั้งใจและมีสติทุกครั้งที่ลากเส้นและถึงแม้ภาพที่วาดจะออกมาไม่เหมือนกับภาพที่เราฝันไว้สักเท่าไร แต่มันก็มาจากมือของเรา เราควรจะภูมิใจกับมันได้เสมอ ไม่ต้องกลัวหรอก แม้จะรู้ดีว่าสักวันหนึ่ง.......เราอาจจะลากเส้นบิดเบี้ยวไปบ้าง เพราะถึงอย่างไร ฉันเชื่อว่า....ถ้าสมองและหัวใจของเราทำงานอย่างเต็มที่ ภาพชีวิตของเราก็งดงามได้ โดยไม่ต้องใช้ยางลบ..........

ก็ขออุทิศความดีความชอบให้กับเจ้าของบทความตัวจริงที่หากสามารถทำให้ใครหลายคนที่กำลังสับสนในชีวิต ไม่สามารถหาทางออกได้ แล้วหันกลับมาใช้สติและมันสมองแต่งแต้มสีสันให้กับภาพชีวิตของตัวเองให้มันยังคงมีความสวยสดงดงามต่อไป...