เช้าวันนี้อากาศค่อนข้างขมุกขมัว ดูเหมือนว่าฝนเพิ่งจะขาดเม็ดไป สภาพโดยทั่วไปของสนามบินโคเปนเฮเกน ยังคงชุ่มฉ่ำไปด้วยน้ำฝน ทั้งที่ตอนนี้เป็นหน้าหนาว ในต้นเดือนมกราคม

เมื่อคืนผมนอนไม่ค่อยหลับเท่าไหร่ เลยมีความรู้สึกว่าอากาศวันนี้มันเศร้า เหงา มากขึ้นไปอีก

บวกกับวันนี้เป็นวันแรกที่ผมจะต้องเดินทางจากบ้านเกิดเมืองนอนอันเป็นที่รักยิ่ง

เพื่อมาเรียนต่อถึงดินแดนที่เค้าเรียกกันว่า “แดนฟรีเซ็กซ์” 

-----------------------------------------------

ในระหว่างการนั่งดื่มกินกันอย่างเมาและมันกับหมู่เพื่อนสนิทสมัยเรียน ที่ได้มาร่วมกันเลี้ยงส่งผม ณ ผับแห่งหนึ่งย่านประชาชื่น

พวกเรากินกันราวกับว่าผมจะต้องพรากจากพวกมันไปนานมากกกกก

เพื่อนคนหนึ่งถามผมพร้อมกับทำหน้ากรุ้มกริ่มว่า “เฮ้ย! มึงได้ไปเรียนถึงสวีเดนเลยเหรอวะ...ฮู้ว์ววว”

“มึงจะ ฮู้ว์ อะไรของมึงเนี่ย นี่กูจะไปเรียนนะเว้ย มึงคิดไปไหนเนี่ย” หรือผมคิดไปก่อนมันก็ไม่รู้ เอ๊ะ!

“อ้าว! ก็อย่างนี้...มึงก็จะได้ลองฝรั่งสิวะ...น่าอิจฉาหว่ะ” เพื่อนผมตอบกลับมา

ด้วยความที่เป็นผู้ชาย ก็ต้องยอมรับกันว่า เมื่อชายวัยฉกรรจ์คนหนึ่งกำลังจะได้ไปใช้ชีวิตในที่ใหม่ๆ เรื่องพรรณอย่างว่ามันก็อาจจะมีกันบ้าง โดยเฉพาะกับคนท้องถิ่น (จริงหรือเปล่าครับ...ไม่รู้... ลองถามคนข้างๆ หรือตัวเองดู)

และยิ่งถ้าเป็นฝรั่งด้วย ก็อาจจะเป็นความใฝ่ฝันของหนุ่มไทยใครบางคน

และด้วยความเชื่อของหมู่ผองเพื่อน มันก็บอกว่า “งั้นมึงก็จะได้มีแฟนฝรั่งแล้วสิวะทีนี้”

“แม่ง...แดนฟรีเซ็กซ์ ด้วยมึง... กูอยากไปบ้างจัง” เพื่อนอีกคนสำทับ

“เอ้า! ยังไงพวกกูก็ขอให้มึงโชคดี ทั้งในเรื่องการเรียนและสาวๆนะเว้ย... เอ้า! ระยอง... เฮ้ย! โชนนนนนนน”

-----------------------------------------------

“นี่มาเที่ยวหรือคะ” เสียงหวานๆ จากแอร์โฮสเตสแทรกเข้ามาในภวังค์ ถามผม เพราะผมนั่งติดกับประตูทางออกของเครื่อง ซึ่งมีที่นั่งของแอร์โฮสเตสอยู่ ในระหว่างที่เครื่องกำลังทำการจอด

“เออ...เปล่าครับ พอดีว่ามาเรียนที่สวีเดน” ผมตอบกลับไป

“อ๋อ...เรียนกี่ปีค่ะ”

“ก็ประมาณ 2 ปีครับ” ผมตอบอย่างเนือยๆ เพราะตอนนี้กำลังคิดถึงบ้านใจจะขาด

“จะชวนกูคุยอะไรนักหนาเนี่ย... แม่ง...เดี๋ยวกูก็ร้องไห้ออกมาจนได้” คิดในใจ เพราะตอนนั้นกำลังข่มใจอยู่

“ก็อาจจะเหงาหน่อยนะคะ เพราะที่ยุโรปนี่ออกจะเงียบๆ โดยเฉพาะช่วงเย็นๆ ค่ำๆ และวันหยุดเสาร์-อาทิตย์ ยิ่งหน้าหนาวด้วย คนเค้าไม่ค่อยออกไปไหนกัน ทำให้เมืองดูเงียบๆ” เธอเริ่มออกความเห็นด้วยความหวังดี ทำให้ใจผมหดหู่ลงไปอีกนิดนึง

“มันไม่ค่อยเหมือนแถวบ้านเรา ที่ดูคึกคักกว่า” ตอกผมลงไปอีกหน่อย

“แล้วปกติแอร์ฯ ต้องพักที่นี่กี่วันครับ” ผมเป็นฝ่ายถามบ้าง ด้วยนึกว่าคุยหน่อยก็ได้วะ ดีกว่านั่งเหงาๆ อยู่คนเดียว

“ก็ต้องอยู่ที่นี่ 2 วัน แล้วก็ได้กลับบ้านแล้วววว” ด้วยน้ำเสียงปนดีใจเล็กๆ

“อ้าวววว! ตอบได้แทงใจกูอีกกกก คนยิ่งคิดถึงบ้านอยู่” ผมนึกในใจ “ไม่รู้กูจะถามทำไมวะเนี่ย” นึกโทษตัวเอง

“ดีจังครับ” ผมตอบกลับเสียงอ่อยๆ

“อีก 2 ปีแหนะกู กว่าจะได้กลับบ้าน” นึกแล้วก็เศร้าใจ

-----------------------------------------------

“จะเดินทางต่อไปสวีเดนหรือ” คำถามเป็นภาษาอังกฤษจากเจ้าหน้าที่ตรวจคนเข้าเมืองที่สนามบินโคเปนเฮเกน ถามผม

“Yes” ผมตอบสั้นๆ ง่ายๆ ได้ใจความ ด้วยความที่ว่าไม่รู้จะพูดภาษาอังกฤษต่อว่าอะไร และภาวนาในใจ “มึงอย่าถามอะไรกูอีกนะ กูพูดไม่เป็นนนนน”

หลังจากลุ้นอยู่ในใจสักพักหนึ่ง เจ้าหน้าที่คนนั้นก็ส่งพาสปอร์ตกลับมาให้ผม พร้อมกับรอยยิ้มอย่างเป็นมิตร (ไม่ค่อยเหมือนเจ้าหน้าที่ ตม.ของสนามบินบางประเทศ พูดภาษาเดียวกันแท้ๆ ยังไม่ยอมยิ้มเลย)

“เอาวะ เป็นไงเป็นกัน” ผมก็เดินต่อด้วยความมั่นใจ แต่ในใจหนักอึ้งไปด้วยความคิดถึงบ้าน ทั้งๆที่เพิ่งมาถึงวันแรก

ในที่สุดผมก็กำลังจะมาถึง ดินแดนที่เค้าเรียกกัน “แดนฟรีเซ็กซ์” จนได้

ในใจที่กำลังคิดถึงบ้าน ก็มีตัวมารลอยเข้ามาในความคิดของผม “เอาวะ อย่างน้อยเราก็จะได้รู้กันว่ามันเป็นแบบที่เค้าเล่าลือกันหรือเปล่า” ใจฮึกเหิมขึ้นมาอีกนิด

และผมก็นั่งรถไฟต่อไปยังเมืองมัลโม ประเทศสวีเดน ซึ่งเป็นจุดหมายของผม...