กาลครั้งหนึ่ง ที่หมู่บ้านบางโอเค ณ เนชั่น

มีครูสาวแสนสวย ที่มีความตั้งใจที่จะอบรมให้ความรู้กับเด็กๆในหมู่บ้าน

และกำลังคิดจะหาอะไรให้กับเด็กๆ เพื่อเป็นการพัฒนาความรู้ และภูมิปัญญา

และแล้วเธอก็ฉุกคิดขึ้นมาได้ว่า “อินเตอร์เน็ต” 

“ใช่! อินเตอร์เน็ต” ครูสาวอุทานออกมา

พร้อมกับพึมพำกับตัวเอง “ใช่ๆ อินเตอร์เน็ต นี่แหล่ะดี สามารถทำให้เด็กๆ มีความรู้ตั้งมากมาย”

“อินเตอร์เน็ต เป็นแหล่งรวมความรู้ และสิ่งต่างๆ เหมือนเป็นโลกที่ไม่มีขีดจำกัด” เธอพึมพำต่อไป

เธอคิดว่า เธอสามารถเดินทางไปได้ด้วยความเร็วแสง ไปไวเท่าความคิด “นี่แหล่ะคือสิ่งที่เหมาะสมกับเด็กที่สุด”

“โอ๊ยโห๋ยย! อินเตอร์เน็ต ก็มีไว้สำหรับเล่นบล็อกเท่านั้นแหล่ะ” เสียงห้าวๆใหญ่ๆของหมูกบาน ขาใหญ่ประจำหมู่บ้านแทรกเข้ามาในความคิด

ครูสาวหันตามเสียงใหญ่นั้น และตอบสวนไปทันควัน “นี่! มันมีไรมากกว่านั้นย่ะ ไม่ใช่มีแค่บล็อกหรอก”

“มันก็มีแต่เธอเท่านั้น แหล่ะที่เล่นแต่บล็อก ไม่กิน ไม่นอน วันๆ เห็นแต่ท่องบล็อก ไม่เห็นมีไรเลย น่าเบื่อ คนธรรมดา เขาไม่มีใครทำกันหรอก เขาใช้อินเตอร์เน็ตทำไรตั้งหลายอย่าง” เธอยังคงบ่นต่อไป

“อ๊ะ!” หมูกบานขาโจ๋ ขึ้นเสียงสูง “ชะชะ ไม่รู้ไรซะแล้ว ที่พูดออกมานี่รู้ไรบ้างป่าวเนี่ย หา เธอรู้บ้างไหมว่าเน็ตเกิดมาเพื่อบล็อกหน่ะ”

คำพูดนี้ของหมูกบาน ทำเอาครูสาวควันออกหู “หนอยยยยย มาหาว่าเราไม่รู้อะไรได้ยังไง เราเนี่ยวิ่งตามเทคโนโลยีมาตลอด ท่องอินเตอร์เน็ตมาตั้งแต่ยังแบเบาะ” เธอคิดหงุดหงิดอยู่ในใจ

ขณะนั้น มีเพื่อนร่วมหมู่บ้านจำนวนหนึ่งเดินผ่านมาพอดี

หมูกบานเลยเรียกพวกนั้นมา และถามกับพวกนั้นว่า “นี่ๆเฮ้ย! พวกเอ็งเล่นบล็อกกันหรือเปล่า”

“อืมมมม ก็เล่นอยู่บ้างนะ” เจ้าเจ นักเศรษฐศาสตร์ประจำหมู่บ้านตอบ

“ก็มีบ้างหล่ะ ที่เข้ามาอ่านๆๆๆ เขียนๆๆๆ” เจ้ากัส นักเขียนประจำหมู่บ้านออกความเห็นบ้าง

“เล่นทุกวัน ขาดไม่ได้ มันเหมือนติดไปแล้ว วันไหนไม่ได้เข้า ขาดใจตายแน่” นายกรีด ครูหนุ่ม ซึ่งเป็นหวานใจของครูสาว ให้ความเห็น

“อะไรกันนี่” ครูสาวแผดเสียงออกมา “มันจะอะไรกันนักหนา นี่เล่นกันทุกคนเลยเหรอ”

“ไหนลองบอกมาซิเจ เธอเทรดหุ้นผ่านเน็ตหรือเปล่า” เธอถามเสียงแข็งกับเจ้าเจเป็นคนแรก เพื่อจะหาเหตุผลมาโต้แย้ง

“ใช่” เจ้าเจตอบ พร้อมพยักหน้า

ทำเอาครูสาวเริ่มยิ้มออก ก่อนที่จะหันมาถามคนต่อไป

“นี่ กัส เธอก็ซื้อของจาก อเมซอนดอทคอม อยู่บ่อยๆ ไม่ใช่เหรอหา”

“ก็ใช่” กัสตอบ ทำให้ครูสาวรู้สึกพอใจมากขึ้น

“ส่วนกรีด เธอส่งอีการ์ด สวยๆมาให้ฉันเป็นประจำไม่ใช่เหรอ” เธอทำเสียงหวานใส่หวานใจของเธอ พร้อมทำท่าเขิน บิดไปบิดมา

“นี่ นี่ แล้วเธอไม่คิดหล่ะ ว่าหลังจากที่เขาทำธุระออนไลน์เสร็จ แล้วเขาทำไรต่อ หา” หมูกบาน สวนทันควัน

“อืมมมม” ทุกคนตอบพร้อมพยักหน้าเป็นเสียงเดียวกัน

"กรี๊ดดดดด" ครูสาวรู้สึกผิดหวังท้อแท้เสียจริง

ต่อมา คำตอบเหล่านั้นทำเอา ครูสาวแสนสวยเกิดความเซ็งจิต และหนีออกไปจากหมู่บ้านในที่สุด

แต่ว่า คนในหมู่บ้าน ก็ยังคงท่องบล็อก สืบสานความสัมพันธ์ในสังคมไซเบอร์ต่อไปอย่างไม่หยุดยั้ง

และมีความสุข ตราบเท่ากาลนาน...เอย

.................................

อ้อ! ส่วนเด็กๆน่ะเหรอ ไม่ต้องไปสอนหรอก เด็กพวกนี้เส่นเน็ตเป็นตั้งแต่เพิ่งหัดพูด และตอนนี้ก็เล่นมันแต่เกมส์ออนไลน์นี่แหล่ะ...ทุกวัน...

.................................

********************************************************

นิทานเรื่องนี้สอนให้รู้ว่า เน็ตมีอะไรมากกว่าบล็อก แต่เราเลือกที่จะเส่นบล็อกเป็นส่วนใหญ่...ชิมิ

จริงหรือเปล่าไม่รู้ครับ...

ปล.เรื่องนี้เป็นเรื่องจริงที่เกิดแต่ในจินตนาการ ไม่มีตัวตน ไม่มีบุคคลที่กล่าวอ้างมา ทุกอย่างอยู่ในความฝันล่องลอยในหัวผม

ปล.(อีกแล้ว) หากชื่อไปพ้องกับใคร ก็ต้องขออภัยมา ณ ที่นี้ด้วยครับ แต่มันไม่เสียหายนี่เนอะ

ปล.(สุดท้าย) เรื่องนี้ได้รับแรงบันดาลใจมาจากเพลง The internet is for porn ของ ละครเวที Avanue Q แต่ผมว่าพวกเราอาจจะไม่ได้เล่นอินเตอร์เน็ตเพื่อ porn ผมก็เลยเปลี่ยนมาเป็นเล่นบล็อกแทนครับ (ปล.ย๊าว ยาว)

ปล.(ท้ายสุด) ส่วน porn หรือ pornography คืออะไร ผมว่าหลายท่านคงทราบดีนะครับ วาบหวิวกันหน่อยครับ

ปล.(คราวนี้สุดท้ายจริงๆแล้ว) เนื้อเพลงทางด้านล่างเป็นเรื่องราวจริงๆครับ พร้อมกับวีดีโอคลิปด้วย

The Internet Is For Porn - Stephanie D'abruzzo, Rick Lyon & The Guys Lyrics

the-internet-is-fo...