หัวค่ำของวันที่สดใส แต่บรรยากาศค่อนข้างร้อนอบอ้าว ช่วงนี้ของทุกวันจะเป็นเวลาที่นักเรียนทุกคนถูกบังคับให้นั่งอ่านหนังสือที่โต๊ะอ่านหนังสือท้ายเตียงของตัวเอง ซึ่งเหล่านักเรียนจะเรียกช่วงเวลานี้ว่า “เวลาฝึกฝน” นั่นคือเวลาที่นั่งอ่านหนังสือทบทวนตำราที่ได้ร่ำเรียนกันมานั่นเอง

“ห้ามพูด ห้ามคุย” นี่เป็นคำสั่งประกาศิตของนักเรียนบังคับบัญชาที่สั่งการไว้ เมื่อเวลาฝึกฝนเริ่มขึ้น

มาถึงตอนนี้ ถึงแม้ว่าผมจะอยู่ได้ 2-3 เดือนแล้ว แต่รู้สึกว่าความเหนื่อย ความเซ็ง มันไม่ได้ลดลงเลย กิจวัตรต่างๆ ยังคงดำเนินต่อไป การทำโทษ การฝึก การถูกบังคับต่างๆนาๆ ยังคงดำเนินไปอย่างเข้มข้น

ในระยะเวลา 3 เดือนที่ผ่านมานี้ มีสิ่งใหม่ๆเกิดขึ้นกับผมมากมาย บางทีก็เหนื่อยใจแทบขาด บางทีก็สนุกจนคาดไม่ถึงว่าจะหาได้จากการเรียนที่นี่

เครื่องหมายจักรดาว ที่เป็นเครื่องหมายแห่งการยอมรับในการเป็นนักเรียนเตรียมทหารในเบื้องต้นก็มาประดับอยู่ที่หน้าอกชุดปล่อยของนักเรียนใหม่เรียบร้อย

เครื่องแบบชุดศึกษาก็เปลี่ยนไปแล้ว เป็นเสื้อผ้าดิบปักชื่อ และเลขชั้นตอน อยู่กลางหน้าอก บางคนก็ลงแป้งจนแข็งเพื่อให้จับจีบได้สวยงาม ซึ่งเป็นสิ่งที่ผมไม่ชอบเอาเสียเลย เพราะมันจะรู้สึกรำคาญตัวมากๆ โดยเฉพาะเวลาเหงื่อออก แต่ก็ต้องทำ ถ้าไม่เช่นนั้น ตอนตรวจเครื่องแบบตอนเช้า ผมก็จะมีความผิดขึ้นมาอีกหนึ่งกระทง คือ “ชุดไม่ลงแป้ง” ซึงปกติก็โดนจนนับไม่หวาดไม่ไหว

ถ้าวันไหนนักเรียนบังคับบัญชาประจำกองร้อยผม อารมณ์ดี ก็จะมีเรื่องหน้าตาเพิ่มขึ้นอีกอย่างน้อยสองกระทง

“หน้าตากวนตีน” นักเรียนบังคับบัญชากล่าวขึ้นระหว่างการตรวจเครื่องแบบตอนเช้า

“หน้าตากวนตีน หนึ่ง” ผมพูดทวนคำสั่ง มีเสียงหัวเราะดังมาจากนักเรียนบังคับบัญชาคนอื่น แต่ผมไม่ขำ

“หน้าตาผิดระเบียบ” นี่คือกระทงที่สองที่นักเรียนบังคับบัญชาคนเดิมยัดเยียดให้ผม

“หน้าตาผิดระเบียบ สอง” ผมพูดทวนคำสั่งอีก แต่คิดในใจว่า “มันผิดด้วยเหรอวะเนี่ย ไอ้หน้าตาของตูเนี่ย”

และก็ยังคงมีโทษฐานอื่นตามมาอีกเป็นกระบุง สรุปว่าวันที่นักเรียนบังคับบัญชาคนนั้น อารมณ์ดี ผมไม่สามารถปฏิบัติโทษได้หมดภายในตอนเช้า เพราะติดที่ต้องไปเข้าห้องเรียน เลยต้องมาใช้หนี้ในช่วงที่แถวไปทานข้าวตอนเที่ยงต่ออีก

แต่จะมีอยู่ข้อหาหนึ่งที่โดนเป็นประจำสม่ำเสมอ ไม่เคยว่างเว้นแม้แต่วันเดียว ถ้าวันไหนผมไม่โดนเรื่องนี้ จะมีความรู้สึกเหมือนกับว่าชีวิตผมขาดอะไรไป จนมันดูเหมือนเป็นสิ่งเติมเต็มชีวิตผมไปแล้ว ในช่วงตลอดเวลา 2-3 เดือนที่ผ่านมานี่ นั่นก็คือเรื่องการ “ขัดรองเท้า” นี่ถือเป็นจุดอ่อนของผมอย่างแท้จริง ผมไม่เคยขัดรองเท้าหนัง ไม่ว่าจะเป็นรองเท้าทัชชู หรือรองเท้าคอมแบตได้มันวาวเลยตั้งแต่เข้าเป็นนักเรียนเตรียมทหาร

“เฮ้ย ทำไมเอ็งขัดรองเท้าให้ “มัน” ไม่ได้วะ” เสียงของนักเรียนผู้บังคับหมวดผมถามขึ้นระหว่างการตรวจเครื่องแบบในเช้าวันหนึ่ง พร้อมกับบรรจงวางเท้าที่ใส่รองเท้าคอมแบตที่ถูกขัดจนมันวาว ใสเหมือนกระจก จนผมสามารถมองเห็นเงาของตัวเองบนรองเท้านั้น ลงมาบนเท้าของผม

“โห เหยียบลงมาอย่างนี้เลยเหรอ กว่าจะขัดให้มันได้ขนาดนี้รู้ไหมเนี่ยว่ามันยากขนาดไหน ถึงแม้ว่ามันจะไม่ใสเหมือนกระจกก็เถอะ” ผมมองหน้านักเรียนบังคับบัญชาคนนั้น และก็นึกในใจ

“ทำไม มีปัญหาเหรอ” นักเรียนบังคับบัญชาถามผม หลังจากที่เห็นมองหน้าและก้มมองเท้า และก็กลับขึ้นมามองหน้าอีกที

“เปล่าครับ” ผมตอบเสียงดังฟังชัด

“นี่ถ้าพรุ่งนี้เช้ารองเท้าไม่มันขึ้นกว่านี้ ‘กักบริเวณ’ ทราบ?” นักเรียนผู้บังคับหมวดสั่งการผม “วันนี้ไปพุ่งหลัง* 100 ก่อนไป เป็นโทษเหมารวมความโทรมของเอ็ง” คำพูดนี้ทำเอาผมเหวอไปชั่วขณะ

ก่อนที่จะตั้งสติ และทวนคำสั่ง “ทราบ พุ่งหลัง 100” และก็เดินออกจากแถวไปปฏิบัติโทษหลังแถว ด้วยความหงุดหงิดใจเล็กๆ

......................................

 “เฮ้ย ไอ้กา ช่วยกูหน่อยดิ นี่ถ้าพรุ่งนี้รองเท้ากูไม่มัน กูซวยแน่” ผมกระซิบขอร้องเพื่อนที่นอนอยู่เตียงข้างผมในระหว่างที่นั่งฝึกฝนอยู่ ด้วยความที่เห็นว่ามันเป็นคนขัดรองเท้าได้มันเงามาก

“โจ้ มึงไปมีปัญหาอะไรกับพี่เขาหรือเปล่าวะ” กาถามถึงเรื่องระหว่างผมกับนักเรียนผู้บังคับหมวดคนที่จะกักฯผม

“ไม่รู้ว่ะ แต่แม่งจ้องจะล่อกูอย่างเดียวเลย หลายครั้งแล้ว โดนนู่นนี่อยู่เรื่อยเลย ไม่เข้าใจเหมือนกัน นี่ถ้าถึงตอนรับชุดปกติ กูต้องโดนไอ้นี่เล่นตายแน่มึง” ผมอธิบายพร้อมกับพูดความในใจให้ฟัง ถึงเรื่องในอนาคต เพราะอีกไม่นานผมก็จะได้รับชุดปกติ ที่เป็นชุดนักเรียนเตรียมทหารสมบูรณ์แบบเสียที

แต่ก่อนที่จะได้ มันจะผ่านกระบวนการที่เขาเรียกกันว่า “ขุดชุด” ซึ่งจะเป็นวันที่รุ่นพี่แต่ละคนจะเข้ามาเรียกนักเรียนใหม่ไป และทำโทษกันแบบตัวต่อตัวตลอดทั้งบ่าย ผมนึกถึงภาพนั้นทำให้ผมรู้สึกเสียวสันหลังอย่างบอกไม่ถูก

“เออ เดี๋ยวกูสอนให้” ไอ้กาตอบผม

“ดีๆ รองเท้านี่ขัดยังไงให้ ‘มัน’ วะ” ผมยิงคำถามไปยังเพื่อนผม

“เออน่า เดี๋ยวตอนเขานอนกันแล้วไปนั่งขัดในห้องน้ำกัน เอาสำลีกับกีวี**ไปด้วย” กานัดผมถึงสถานที่ที่จะไปแอบขัดรองเท้า

คืนนั้น ไอ้กาสอนเคล็ดลับในการขัดรองเท้ามันให้ผม “ใช้สำลีปาดกีวีหนาๆ ทาไปบนรองเท้า และใช้ไฟลน ก่อนที่จะใช้สำลีชุบน้ำปาดกีวีบางๆ แล้วก็วนไปที่รองเท้าในส่วนที่ได้ใช้ไฟลน แล้วก็จุ่มน้ำอีกที แล้วค่อยๆวนไป ทำไปเรื่อย บางทีก็เพิ่มกีวีเข้าไปหน่อย ทำแบบนี้กับทุกส่วนของรองเท้า แต่การใช้ไฟลนนี่ไม่ต้องทำบ่อย นานๆทำที” นี่คือที่ไอ้กาสอนผม

เวลาผ่านไปร่วมสองชั่วโมงกว่า ความพยายามเริ่มเห็นผล รองเท้าผมเริ่มมันวาวขึ้นแล้ว “ทำไมมันยากอย่างนี้หว่า ไอ้การขัดรองเท้านี่” ผมกล่าวด้วยความท้อใจ ถึงแม้ว่าจะเห็นรองเท้ามันเป็นมันวาวขึ้นมาบ้างแล้วก็ตาม แต่ก็ยังไม่มันเป็นเงาเหมือนของนักเรียนบังคับบัญชาคนนั้น หรือแม้กระทั่งไอ้กาเพื่อนผมเลย

“ก็รองเท้ามึงมันไม่เคยถูกขัดจนขึ้นเงาเลยนี่หว่า มันเลยยากหน่อย พอมันเงาขึ้นมาครั้งนึงแล้ว ต่อไปก็ง่ายแล้ว” เพื่อนกาผมอธิบายให้ฟังถึงเหตุผล ของการขัดรองเท้าให้มันวาว

ตอนนี้ ผมคิดว่า รองเท้าของผมมันน่าจะ “มัน” ได้ที่แล้วนะ ผมจึงกล่าวขอบคุณกับไอ้กาเพื่อนผม “เออ ขอบใจมากนะเว้ย อุตส่าห์มาช่วยกู ไม่งั้นกูตายแน่ แต่ตอนนี้กูว่าเรารีบกลับไปนอนดีกว่า เดี๋ยวมีใครมาเจอตอนนี้ ซวยอีกกู แทนที่จะไม่โดนกักเรื่องรองเท้า ดันมาโดนเรื่องไม่ยอมนอน” พอผมพูดจบก็เดินนำไอ้กากลับไปที่เตียงด้วยความระมัดระวัง

......................................

เช้าวันต่อมา เป็นวันที่นักเรียนผู้บังคับหมวดคนเดิมมาตรวจเครื่องแบบของผมเฉกเช่นเดียวกับทุกๆวัน เพียงแต่วันนี้จะค่อนข้างกดดันผมมากกว่าปกติ ตรงที่ว่า ถ้ารองเท้าผมไม่มันวาว เป็นที่ถูกใจเขา ผมอาจจะต้องอยู่โรงเรียนเพื่อขัดรองเท้าในวันเสาร์-อาทิตย์ที่จะถึงนี้

ถึงแม้ว่า การกักฯของนักเรียนเตรียมทหาร จะเป็นเพียงการต้องมาโรงเรียนวันเสาร์-อาทิตย์ โดยที่จะต้องเข้ารายงานตัวตอนเช้าวันเสาร์เวลา 0830 และสามารถกลับบ้านได้ในตอนเย็น และค่อยมาใหม่ในเช้าวันอาทิตย์เวลาเดิม แต่มันก็คงจะดีกว่าที่ไม่ต้องมาเหยียบที่โรงเรียนเลย ในระหว่างที่พักผ่อนอยู่บ้านสุดสัปดาห์

ตอนนี้นักเรียนผู้บังคับหมวดมายืนอยู่ข้างหน้าผม และกำลังตรวจตราการแต่งกายของผมอย่างละเอียด

ใจผมเต้นไม่เป็นจังหวะ ด้วยระทึกว่ารองเท้าผมจะ “มัน” เป็นที่พอใจของเขาไหม

“เสื้อลงแป้งไม่เรียบร้อย” นี่ถือเป็นกระทงแรก ที่นักเรียนผู้บังคับหมวดกล่าวโทษผม ผมทวนคำสั่งทันทีเมื่อสิ้นเสียงนั้น

“กันจอนไม่เรียบร้อย” กระทงที่สองออกมาแล้ว และก็ยังมีความผิดต่างตามออกมาเป็นระยะไล่มาตั้งแต่หัวจนกระทั่งถึงรองเท้า

“ดึงขากางเกงขึ้น” ผมรีบดึงขากางเกงขึ้นทันทีเมื่อสิ้นเสียงคำสั่ง

ขณะนี้ นักเรียนผู้บังคับหมวด มองรองเท้าผมอย่างละเอียด และก็สั่ง “ยกส้นเท้าขึ้น” เพื่อที่จะดูว่าผมขัดรองเท้าได้ “มัน” ทั้งคู่ไหม

เมื่อดูจนเป็นที่พอใจแล้ว นักเรียนผู้บังคับหมวด ก็สั่งให้ผมเอาขากางเกงลง และก็เงยหน้ามามองหน้าผมก่อนที่จะพูดออกมาว่า “เออ ทำดีก็ทำได้นี่หว่า เอ็ง” ก่อนที่จะสั่งให้ผมไปปฏิบัติโทษอื่นๆที่โดนก่อนหน้านี้ และก็เดินไปตรวจคนต่อไป

ผมทวนคำสั่ง พร้อมกับเดินออกมาที่ด้านหลังแถวด้วยความโล่งอก อย่างน้อยวันหยุดนี้ผมก็ได้นอนอยู่บ้านสบายๆ ไม่ต้องมาทนลำบากอยู่ที่โรงเรียนนี้

“เฮ้ย ไอ้กา ขอบใจมากว่ะ กูนึกว่าจะไม่รอดแล้ว” ผมกล่าวขอบใจเพื่อนผมระหว่างที่เดินอยู่บนระเบียงตึกหน้าห้องเรียนก่อนเข้าห้องเรียน

......................................

หมายเหตุ

*พุ่งหลัง หมายถึงท่าที่ใช้ในการทำโทษของนักเรียนทหารท่าหนึ่ง โดยเริ่มต้นจากการยืนตรง หลังจากนั้น ให้ย่อตัวลงเอามือทั้งสองวางกับพื้น และถีบเท้าทั้งสองไปทางด้านหลัง โดยที่มือทั้งสองยังวางอยู่บนพื้น หลังจากนั้นให้ดึงเท้ากลับมาที่เดิม และลุกขึ้นมายืนตรงอีกครั้ง เป็นการจบครั้งที่ 1

**กีวี เป็นชื่อยี่ห้อน้ำยาขัดรองเท้าที่ฮิตมากในหมู่นักเรียนทหาร จึงถูกใช้เป็นสรรพนามแทนน้ำยาขัดรองเท้า ถึงแม้ว่าจะใช้ยี่ห้ออื่นก็เถอะ

......................................

ขอขอบคุณทุกท่านที่ติดตามอ่านเรื่องราวครับ

คำเตือน : เรื่องสั้นนี้ดัดแปลงมาจากชีวิตจริงของอดีตนักเรียนทหารคนหนึ่ง และได้มีการปรับปรุงเนื้อหาเพื่อได้อรรถรสในการอ่าน

วิธีการใช้ : ใช้อ่านเพื่อความเพลิดเพลิน บันเทิงใจนะครับ

ขอบคุณรูปภาพจากอินเตอร์เน็ตครับ