ค่ำคืนวันหนึ่งหลังเสียงแตรนอนดังขึ้น เพื่อเป็นการบ่งบอกให้นักเรียนทุกนายทราบว่า ถึงเวลาที่ต้องอยู่บนเตียงนอนแล้ว

คำสั่งให้นอนของนักเรียนบังคับบัญชายังคงก้องดังอยู่ในหู หน้าที่ของนักเรียนปีหนึ่งคือต้องนอนอย่างเดียวเท่านั้น ห้ามลุกขึ้นมาทำอะไรกลางดึกโดยไม่ได้รับอนุญาตเด็ดขาด

ขณะนั้น เวลาประมาณสี่ทุ่มกว่า ซึ่งเป็นเวลาที่ผมกับญัติเพื่อนสนิทคนหนึ่งของผมนัดกันไว้ ว่าจะไปแอบโทรศัพท์ที่ตู้โทรศัพท์หน้าตึกนอนกัน

......................................

ญัติเพื่อนผมเขาไปโทรอยู่บ่อยๆ เวลาที่เขาอยากคุยกับแฟน และวันนี้ผมก็มีความรู้สึกอยากที่จะโทรศัพท์หาใครบางคนเหมือนกัน ทั้งที่ไม่ใช่แฟนเราเสียหน่อย แต่อยากจะคุยขึ้นมาจับใจเสียอย่างนั้น

อาทิตย์นี้แล้วซินะ ที่เป็นวันเกิดของเขา ซึ่งผมได้นัดกับเพื่อนของผมเอาไว้แล้วว่าจะไปเซอร์ไพรซ์กัน

“อย่าทำเสียแผนนะเว้ย” คำเตือนสติตัวเอง ที่ผมท่องไว้เสมอ เพราะกลัวว่าเดี๋ยวจะหลุดไป “แล้วเราจะโทรไปทำไมวะนั่น” นี่ก็เป็นอีกความไม่เข้าใจในตัวเองอีกอย่างหนึ่งของผม “มันจะเป็นการหาเรื่องใส่ตัวหรือเปล่าวะ” ความสับสนเหล่านี้มันวนเวียนอยู่ในหัวผมตลอด

แต่ด้วยความยับยั้งชั่งใจที่มีน้อยเหลือเกิน ผมจึงได้นัดกับญัติในช่วงเวลาระหว่างรอแถวสวดมนต์ตอนสองทุ่ม “เฮ้ย! คืนนี้มึงจะไปโทรหาแฟนมึงหรือเปล่า” ผมถามญัติถึงสิ่งที่มันทำอยู่บ่อยๆ

“เออ กูว่ากูจะไปว่ะ ทำไมเหรอ มึงจะลงมาด้วยเหรอ” เพื่อนผมย้อนถามกลับ เพราะตั้งแต่รู้จักกันมามันไม่เคยเห็นผมวนเวียนอยู่แถวตู้โทรศัพท์เลย “มึงจะโทรหาใครวะ” มันถามต่อพร้อมกับทำหน้าแบบคนเจ้าเล่ห์รู้ทัน

“เอาน่า กูจะโทรหาใครมันก็เรื่องของกู ตกลงว่ายังไง มึงจะลงมาหรือเปล่า กูจะได้ไปด้วย” ผมเริ่มถามย้ำด้วยความรู้สึกแปลกในตัวเอง

“เออ ก็ประมาณสี่ทุ่มกว่า เดี๋ยวกูไปเรียกที่เตียง” เพื่อนผมเริ่มทำการนัดแนะ

“มันไม่เร็วไปหรือวะ แตรนอนตอนสามทุ่ม มึงจะลงมาตอนสี่ทุ่มกว่า แล้วคอมแมนด์*มันจะไปนอนแล้วเหรอ มึงแน่ใจนะ” ผมถามเพื่อความแน่นอน เพราะเห็นเวลามันเร็วเหลือเกิน

เพื่อนผมเริ่มกระซิบเบาๆ เหมือนกลัวใครมาได้ยินแผนการของเรา “ช่วงนั้นกำลังดี เพราะเท่าที่กูสังเกตนะ พอคอมแมนด์แม่งตรวจพวกเรานอนเสร็จ มันก็จะไปทำอะไรของมันกัน ช่วงนั้นน่าจะปลอดคนที่สุด แล้วถ้าจะลงมาตรวจ ส่วนใหญ่ก็หลังห้าทุ่มไปแล้ว แล้วกูว่านะ มันคงไม่ทันคิดหรอกว่าพอมันเดินออกจากโรงนอนไปปุ๊บจะมีนักเรียนปีหนึ่งหน้าไหนกล้าตามมันลงมาเพ่นพ่าน มึงว่าไหมหละ แล้วถ้ามึงไม่รีบโทรตอนนั้น มึงก็ต้องโทรตอนดึกไปเลย แล้วใครแม่งจะรอรับโทรศัพท์มึงวะ”

แผนการเหล่านี้ทำเอาผมเริ่มคล้อยตาม แต่ก็ยังไม่ค่อยมีความมั่นใจมากนัก “แต่อย่างน้อยมันก็เคยทำมาก่อน” ผมคิดเข้าข้างตัวเองในใจ

“มึงไม่เชื่อกูเหรอ ทำหน้าอย่างนี้” มันพูดขึ้นหลังจากที่เห็นผมนิ่งเงียบไป พร้อมกับทำหน้าเหมือนไม่ค่อยมั่นใจในแผนการเท่าไหร่

“มันก็เหมือนตอนมึงไปแอบสูบบุหรี่หลังแตรนอนนั่นหละ” เพื่อนผมกล่าวเปรียบเทียบกับสิ่งที่ผมกับมันทำกันอยู่เป็นประจำก่อนที่เราจะเข้านอนจริงๆ

“เฮ้ย แต่นั่นมันในห้องน้ำ พื้นที่ปิดเว้ย แต่นี่มันโทรศัพท์หน้าตึกพื้นที่เปิดโล่ง อันตรายมันย่อมมากกว่าเว้ย” ผมแย้งให้เห็นถึงความไม่เหมือนกัน

“เอ้า...แต่ว่า เอาไงเอากันเว้ย” ผมตัดสินใจเด็ดขาด แต่ก็ยังมีความลังเลใจอยู่ในที

......................................

“เฮ้ย ไอ้โจ้” เสียงเพื่อนญัติกระซิบที่ข้างเตียงผมเมื่อถึงเวลานัด “ไปหรือยัง เร็วเว้ย”

“เออๆ ไปๆ” ผมตอบพร้อมกับยันตัวลุกขึ้นจากเตียง และหยิบเหรียญโทรศัพท์ที่เตรียมเอาไว้

เราสองคนเดินอย่างระมัดระวังออกจากโรงนอนไปยังตู้โทรศัพท์ที่ใกล้ที่สุด

“โจ้มึงจะโทรก่อนหรือเปล่า” เพื่อนผมกระซิบอีกครั้งหลังจากที่มาถึงตู้โทรศัพท์แล้ว

“มึงโทรไปก่อนเหอะ เดี๋ยวกูค่อยโทรต่อ” ผมกระซิบตอบไป

“งั้นเดี๋ยวมึงไปซุ่มๆส่องๆดูคอมแมนด์ให้ด้วยนะเว้ย เสร็จแล้วกูจะไปตาม” เมื่อสิ้นสุดคำพูดเราสองคนก็ต่างแยกย้ายไปทำสิ่งที่ควรจะต้องทำ เพื่อให้เกิดความผิดพลาดน้อยที่สุด เพราะถ้าพลาดขึ้นมานั่นหมายถึง อาทิตย์นี้ผมอาจถูกกักฯ ถึงแม้ว่าการกักฯของนักเรียนเตรียมทหารนั้น นักเรียนไม่จำเป็นต้องอยู่ที่โรงเรียนตลอดช่วงวันหยุด แต่ก็ต้องโดนปล่อยช้าในวันศุกร์ และต้องเสียเวลาเข้าโรงเรียนมาในตอนเช้าและกลับบ้านในตอนเย็น หรืออาจจะค่ำของวันหยุดสุดสัปดาห์นั้น หากนักเรียนบังคับบัญชาเวร หรือนายทหารเวร เห็นว่าควรจะปล่อยนักเรียนที่ถูกกักฯกลับบ้านให้ช้าลง นั่นก็จะเป็นสิ่งที่ทำให้ผมไปเลี้ยงวันเกิดไม่ทัน

 ......................................

เวลาผ่านไปประมาณสิบกว่านาที เพื่อนญัติมาตามผมตรงจุดที่ผมแอบซุ่มอยู่ แล้วเราสองคนก็เปลี่ยนบทบาทกัน คราวนี้ผมจะเป็นคนโทร และเพื่อนผมจะเป็นคนดูต้นทางให้

“ตู๊ด....ตู๊ด....” เสียงสัญญาณโทรศัพท์ดังขึ้นจากทางปลายสาย “สวัสดีค่ะ บ้านคุณอัมพรค่ะ” เสียงตอบรับปลายสายนี้ทำเอาโทรศัพท์แทบหลุดมือ ด้วยความตื่นเต้น ทั้งๆที่ครั้งนี้ก็ไม่ใช่ครั้งแรกที่ผมคุยกับผู้หญิงทางโทรศัพท์ แต่ครั้งนี้ไม่เหมือนครั้งก่อนๆ มันทำเอาผมเริ่มสั่นเล็กน้อย ไม่รู้เหตุผลเหมือนกันว่าทำไม

“เอ่ออออ....ขอสายหมวยครับ” ผมพูดออกไปด้วยความยากลำบาก เพราะรู้ว่าเสียงที่อยู่ปลายสายนั้นคือหมวย เธอเป็นคนรับโทรศัพท์นั้น

“พูดอยู่ค่ะ เอ่อออ...นั่นโจ้เหรอ” เสียงตอบระคนด้วยน้ำเสียงดีใจเล็กน้อยที่ปลายสายดังกลับมา “เป็นไงบ้าง โหไม่ติดต่อมาเลยนะ นานเหมือนกันนะเนี่ย แล้วทำไมโทรมาดึกจัง” คำถามต่างๆเริ่มพรั่งพรูออกมาจากปลายสายนั้น

“อืมมม...เราต้องแอบมาโทรหนะ ก็เลยมาโทรเร็วกว่านี้ไม่ได้ มันก็เลยต้องมาโทรเวลาราวๆนี้ อ้าว...แล้วนี่ยังไม่หลับอีกเหรอ” ผมถามกลับไป

“ถ้าฉันนอนแล้ว ป้าฉันรับก็ช่วยไม่ได้นะ” หมวยย้อนกลับ พร้อมเตือนผม “ป้าไม่ชอบให้ผู้ชายโทรมาที่บ้าน ไม่งั้นเธอเจอซักตายแน่” ด้วยความที่เธอเป็นคนต่างจังหวัด เธอจึงต้องมาอาศัยอยู่กับป้าในช่วงที่เรียนอยู่นี้

“ทำไม มีคนเคยเจอเหรอ เธอถึงรู้ว่าป้าเขาจะซักขนาดนั้น” ผมถามกลับด้วยจิตใจหดหู่ลงเล็กน้อย ด้วยคิดว่ามีผู้ชายคนอื่นโทรหาเธออยู่เป็นประจำอยู่แล้วอย่างนั้นเหรอ

“ก็เจ้าวัฒน์ ที่อยู่ห้องเดียวกันไง โทรมาอยู่ได้บ่อยๆ หลังๆฉันก็เลยไม่รับโทรศัพท์เองเท่าไหร่ ป้าฉันก็เลยจะเป็นคนรับ เจ้าวัฒน์ก็เลยโดนป้าฉันซักซะอ่วมเลย คราวนี้พอป้าฉันเป็นคนรับเขาก็วางไปบ้าง ป้าไม่ให้พูดบ้าง แต่พอดีตอนนี้ป้าเขาอาบน้ำอยู่ ฉันเลยมารับนี่ไง” เธอกล่าวตอบ แสดงถึงความโชคดีของผม เพราะผมก็นึกไม่ออกว่าหากป้าเขารับขึ้นมา ความเสี่ยงของผมครั้งนี้ก็ดูจะไร้ประโยชน์

“แล้วเป็นไงบ้างตอนนี้ ยังไม่ได้บอกเลยนะ” เธอทวงคำตอบที่ผมยังไม่ได้ตอบออกไป

“ก็เรื่อยๆ ไปตามเรื่องตามราว” ผมตอบและเริ่มเล่าเรื่องราวต่างๆ ในอาทิตย์ที่ผ่านมา ที่ผมต้องเข้าพิธีรับชุดปกติ ต้องโดนรุ่นพี่มาเรียกไปขุดชุด วันนั้น เหนื่อยแทบปางตาย เหนื่อยแบบไม่เคยเหนื่อยอย่างนี้ในชีวิตมาก่อน ไอ้รุ่นพี่ที่พี่ต้อบอกว่ารู้จัก เล่นผมกับพี่ต้อซะอ่วมเลย

“เออ...แล้ววันศุกร์นี้วันเกิดเธอสินะ” ผมถามออกไป ซึ่งไม่รู้ว่าเป็นเพราะไม่มีอะไรคุยแล้วอยากคุย หรือว่ามันหลุดปากออกไปเอง เพราะจริงแล้วผมตั้งใจจะไปเจอเธอเองวันนั้นเลย และไม่ได้ว่าจะคุยเรื่องวันเกิดเลย ที่โทรมานี่ก็เพียงแค่อยากคุยเท่านั้น

“อืมม...ใช่ เราจะจัดที่ร้านใกล้บ้านตรงเกษตรนี่หละ มาสิ มานะ ประมาณห้าโมงครึ่ง เพราะฉันเข้าบ้านดึกไม่ได้เดี๋ยวป้าดุเอา เลยจัดตอนเย็นเร็วหน่อย” หมวยพูดเชิญชวน พร้อมบอกสถานที่ที่จะจัดงาน

ยังไม่ทันที่ผมจะได้ตอบอะไร “โจ้ ไปได้แล้ว กูเห็นแวบๆ ไปเร็ว” เพื่อนญัติมากระซิบเตือนผมให้เลิกคุยได้แล้ว เพราะมันเห็นนักเรียนบังคับบัญชาบางคนเดินอยู่

“เออ หมวยเท่านี้ก่อนนะ เราต้องไปแล้วหละ สวัสดีนะ” ผมพูดเสร็จก็วางหูโทรศัพท์อย่างรวดเร็ว โดยที่ไม่ได้รออีกฝ่ายตอบสวัสดี

ผมกับเพื่อนผมรีบวิ่งอย่างรวดเร็วเข้าไปยังโรงนอน และกระโดดขึ้นเตียงพร้อมกับทำเหมือนว่าหลับสนิทในทันที

เพียงชั่วอึดใจ นักเรียนบังคับบัญชาคนหนึ่งก็เดินเข้ามาในโรงนอน นักเรียนบังคับบัญชาคนนั้นก็เดินไปจนกระทั่งสุดโรงนอน ในระหว่างการเดินนั้น นักเรียนบังคับบัญชาก็สอดส่องสายตาไปตามเตียงต่างๆ ราวกับว่ากำลังจับผิดอะไรบางอย่าง

นั่นทำให้ผมรู้สึกใจหวิวๆ และเริ่มรู้สึกถึงสิ่งที่อาจจะเกิดขึ้นต่อไป แต่ยังไม่ทันที่ผมจะคิดได้เสร็จ ไฟในโรงนอนก็ถูกเปิดขึ้น พร้อมกับเสียงอันดังราวกับฟ้าผ่า “ทั้งหมดตื่น ลุกมาแถวกลางโรง เดี๋ยวนี้” พร้อมกับเป่านกหวีดหลังจากเสียงคำสั่งสิ้นสุดลง

นักเรียนปีหนึ่งทั้งหมดรีบลุกลงจากเตียงราวกับมดแตกรัง และรีบมาเข้าแถวยังจุดที่ได้รับคำสั่ง

ในระหว่างที่ผมกำลังวิ่งมาเข้าแถว ผมก็มองหน้ากับเพื่อนญัติ เหมือนว่ารับรู้ชะตากรรมของกันและกัน ในใจคิด “ซวยแน่เลยว่ะ เอาไงดีวะ” ตอนนี้ผมพยายามคิดถึงการจะเอาตัวรอดจากสถานการณ์นี้ หากพลาดมา ผมอาจจะไม่ได้ไปงานวันเกิดก็ได้

“เมื่อกี้ ผมเห็นมีนักเรียนปีหนึ่งบางนาย ไม่ยอมนอนออกไปเพ่นพ่านนอกโรงนอน ใครรู้ตัวว่าเป็นคนทำให้แยกออกมาเดี๋ยวนี้” นักเรียนบังคับบัญชาพูดขึ้นหลังจากที่นักเรียนปีหนึ่งจัดแถวที่กลางโรงนอนเสร็จเรียบร้อย แต่ก็ไม่มีเสียงตอบรับจากนักเรียนปีหนึ่ง

“จะออกหรือไม่ออก” เสียงนักเรียนบังคับบัญชาคนนั้นเริ่มดังขึ้น แต่ก็ยังคงไม่มีเสียงตอบรับใดๆจากนักเรียนปีหนึ่ง

“นักเรียนปีหนึ่งทั้งหมดเตรียมตัวพุ่งหลัง**” นักเรียนบังคับบัญชาออกคำสั่งสั่งนักเรียนปีหนึ่งทั้งหมด หลังจากที่เห็นว่าไม่มีนักเรียนคนไหนออกมายอมรับ “ให้โอกาสครั้งสุดท้าย ให้ยอมรับมาโดยดี ถ้าไม่เช่นนั้นทั้งหมดรับผิดชอบร่วมกัน”

สิ้นเสียงคำพูดนั้น ผมมองหน้ากันกับเพื่อนญัติอย่างลังเลใจ พร้อมกับยกมือและกล่าวขึ้นพร้อมกันด้วยเสียงที่ดังพอสมควร “ครับ” ในใจตอนนั้นคิดอยู่อย่างเดียวว่า “ไม่น่าเลย ไม่รู้จะโดนอะไรบ้างก็ไม่รู้ กูทำอะไรของกูวะเนี่ย”

“สองคนนั้นแยกออกมาหน้าแถว” นักเรียนบังคับบัญชาเรียกผมกับเพื่อนออกไป พร้อมกับสั่งการให้นักเรียนปีหนึ่งทั้งหมดกลับไปขึ้นเตียงนอนอย่างรวดเร็ว

ช่วงจังหวะนั้นผมยืนลุ้น ใจระทึกอยู่ว่าเราจะได้รับโทษอะไร ขออย่างเดียวอย่าโดนกักเลย อะไรก็ยอมวะเวลานี้ “เอ็งสองคนมานี่” นักเรียนบังคับบัญชาเรียกผมออกไปจากโรงนอน “ไม่ยอมหลับยอมนอน ออกไปเพ่นพ่าน เดี๋ยวก็ให้ไปเข้าเวรแทนเพื่อนซะนี่”

“ไป...เอ็งสองคนไปพุ่งหลังคนละ 100 ยก” สิ้นสุดเสียงคำสั่งของนักเรียนบังคับบัญชา ผมรีบทวนคำสั่งอย่างเสียงดังฟังชัดทันที และทำการปฏิบัติโทษด้วยท่าทางที่ถูกต้องตลอดเกือบทั้ง 100 ยก เพราะกลัวว่าหากทำให้ไม่ถูกใจแล้ว อาจจะมีโทษอื่นๆตามมาอีกก็ได้

“พุ่งหลัง 100 เรียบร้อย” เสียงรายงานการเสร็จสิ้นการปฏิบัติโทษ ของผมกับเพื่อนดังขึ้นพร้อมกัน เมื่อทุกอย่างเสร็จเรียบร้อย

“แล้วทีหลังอย่าทำอีก นี่แค่การตักเตือนธรรมดาเท่านั้น ถ้ามีครั้งหน้าอีกโทษคงไม่ใช่เท่านี้แน่” นักเรียนบังคับบัญชาอบรมผมกับเพื่อนต่อหลังจากที่เราสองคนปฏิบัติโทษเสร็จสิ้น “รีบเข้าไปนอนให้เร็วที่สุด ไปได้” ผมกับเพื่อนรีบวิ่งกลับเข้าโรงนอนด้วยความรวดเร็วอย่างที่สุด และรีบกระโดดขึ้นเตียงนอนทันที

ผมนอนลงพร้อมกับถอนหายใจด้วยความโล่งอก อย่างน้อยอาทิตย์นี้ผมก็น่าจะได้ออกไปเลี้ยงวันเกิดหมวยได้ทันเวลา

ผมได้แต่นอนอมยิ้มคิดถึงสิ่งที่ผมกับหมวยคุยกัน และน้ำเสียงดีใจของหมวยที่รู้ว่าผมโทรไปคุยด้วย และคำพูดต่างๆที่เราสองคนได้คุยกันในช่วงระยะเวลาสั้นๆ จนกระทั่งหลับไปในที่สุด

......................................

*คอมแมนด์  -  เป็นคำพูดที่ใช้เรียกนักเรียนบังคับบัญชาของนักเรียนทหาร

**พุ่งหลัง -  หมายถึงท่าที่ใช้ในการทำโทษของนักเรียนทหารท่าหนึ่ง โดยเริ่มต้นจากการยืนตรง หลังจากนั้น ให้ย่อตัวลงเอามือทั้งสองวางกับพื้น และถีบเท้าทั้งสองไปทางด้านหลัง โดยที่มือทั้งสองยังวางอยู่บนพื้น หลังจากนั้นให้ดึงเท้ากลับมาที่เดิม และลุกขึ้นมายืนตรงอีกครั้ง เป็นการจบครั้งที่ 1

......................................

ขอบคุณครับที่ติดตามอ่านเรื่องราวครับ สงสัยว่าจะยาวอีกแล้วครับ กำลังจะพยายามเขียนให้สั้นๆอยู่เหมือนกันครับ แต่ยังไม่สำเร็จ ยังไงจะพยายามต่อไปนะครับ ผมจะต้องทำให้มันสั้นลงให้จงได้ครับ ในตอนต่อๆไป

คำเตือน : เรื่องนี้เป็นเรื่องสั้นที่แต่งขึ้นจากชีวิตจริงของอดีตนักเรียนทหารคนหนึ่ง และได้ทำการปรับแต่งเนื้อหาเพื่ออรรถรสในการอ่าน

วิธีการใช้ : ใช้อ่านเพื่อความเพลิดเพลิน อย่าคิดมากครับ

ขอบคุณรูปภาพจากอินเตอร์เน็ตครับ