ค่ำคืนวันที่ 8 ธันวาคม พ.ศ.2550 เพลิงไฟสีแดงเผาผลาญ โรงเรียนแห่งหนึ่งเหลือเพียงกองเถ้าถ่าน

โรงเรียนบ้านพรุชิง อ.เทพา จ.สงขลา (อ่านเรื่องราวได้ที่ บล็อกพันธกานท์และบล็อก chalee )

เด็กน้อยที่ไร้เดียงสา กลับกลายต้องตกเป็นเหยื่อการกระทำของคนบางกลุ่ม ที่ชอบก่อความเดือดร้อนให้กับชาวบ้าน

“มัน” ผมขอให้สรรพนามแทนคนกลุ่มนั้นว่า “มัน”

มันเผาโรงเรียนแห่งนี้ ทำให้เด็กน้อยไม่มีที่จะใช้ในการเล่าเรียน

เด็กน้อยที่จะต้องมาเป็นกำลังในการพัฒนาชาติ พัฒนาชุมชนต่อไปในภายภาคหน้า

มันพวกนั้น ไม่เคยเลยที่จะสร้างคุณประโยชน์ให้กับแผ่นดินที่ซุกหัวนอน ซ้ำร้ายยังมุ่งที่จะทำลาย ด้วยว่า มีอุดมการณ์ที่ยิ่งใหญ่เท่าปลายเล็บ มีใจเท่ามด และยังตาขาวกว่าคนที่ขี้ขลาดที่สุดที่ผมเคยรู้จัก

ผมคงทำอะไรได้ไม่มากไปกว่าการบ่นๆๆๆ ผ่านทางตัวหนังสือ แต่ไม่ว่าจะเขียนอย่างไร ก็ไม่รู้พวกมันจะรู้สำนึกบ้างหรือเปล่า

ก็ได้แต่หวังว่า ผู้ที่มีอำนาจหน้าที่ทุกระดับชั้น น่าจะพยายามบรรเทาปัญหาให้เร็วที่สุด อย่าให้มีผู้บริสุทธิ์ต้องเดือดร้อนอีกเลย

หากเมื่อ 5-6 ปีก่อน ไม่เกิดการเปลี่ยนแปลงด้านงานความมั่นคงทางภาคใต้ ผมเชื่อว่าเหตุการณ์ในวันนี้คงจะไม่รุนแรงและบานปลายขนาดนี้เป็นแน่

เรื่องนี้ผมคงไม่บังอาจไปวิจารณ์หรือประณามใครเป็นแน่ เพราะผมก็คงไม่ได้มีปัญญาในการแก้ปัญหาได้ดีกว่าคนที่มีปัญญาและมีอำนาจกำลังทำอยู่

หากแต่ตอนนั้นผู้มีปัญญาใช้สมองในการตัดสินใจสักนิด ผมเชื่อจริงๆว่า วันนี้ต้องไม่รุนแรงขนาดนี้

แต่อย่างไรก็ตาม จากเหตุการณ์บ้านพรุชิงในครั้งนั้น คำว่า “คนไทยไม่เคยทิ้งกัน” ก็ปรากฏชัดให้ได้ปลื้มปิติกันอีกครั้ง

เมื่อความช่วยเหลือต่างๆได้หลั่งไหลไปสู่โรงเรียนบ้านพรุชิง จังหวัดสงขลา อย่างต่อเนื่อง