“ญิฮาด” หรือ “การต่อสู้ในหนทางพระเจ้า” ที่มีผู้ใช้อ้างเป็นอุดมการณ์ต่อสู้ใน 3 จังหวัดชายแดนภาคใต้นั้น ดูจะเป็นกรณีหนึ่งที่กลายเป็นบูมเมอแรงย้อนศรกลับมาทำลายตนเอง

เพราะความจริง วิถีการต่อสู้ในหนทางของพระเจ้า ที่เหล่านักรบแห่งอิสลามในอดีตได้เคยปฏิบัติมานั้น ดูห่างไกลกันมากเหลือเกินเมื่อเทียบกับสิ่งที่เกิดขึ้นในชายแดนใต้

ยิ่งการดำเนินชีวิตของมุสลิมซึ่งย่อมมีบทบัญญัติแห่งคัมภีร์อัล-กุรอานและแบบอย่างของท่านศาสดาเป็นครรลองนำทางแล้วด้วยนั้น การฆ่าฟัน ทำร้ายผู้บริสุทธิ์ และทำลายทรัพย์สินที่เกิดขึ้นรายวัน จึงยิ่งขัดแย้งกับหลักคำสอนแห่งอิสลามอย่างสิ้นเชิง

“อิสลาม” ที่มีความหมายว่า “สันติ”

ผู้ที่นับถือศาสนาอิสลาม คือ “มุสลิม” 

มุสลิมในความหมายของ “ผู้น้อมรับความสันติ”

ย่อมใช่...ที่อิสลามไม่ได้สอนว่า เมื่อถูกตบแก้มข้างหนึ่งแล้ว จงยื่นแก้มอีกข้างหนึ่งกับศัตรู  ย่อมใช่...ที่อิสลามได้สอนให้รักและหวงแหนมาตุภูมิ และย่อมใช่...ที่อิสลามบัญญัติให้พิทักษ์ดินแดนแห่งอิสลามในทุกวิถีทาง และผู้ที่เสียชีวิตในการนั้น คือ “ชะฮีด” อันนับเป็น “ผู้สละชีพในหนทางแห่งพระเจ้า”

แต่เมื่อย้อนดูจริยวัตรของท่านศาสดาแห่งอิสลามและเหล่าสาวกผู้ใกล้ชิดของท่าน ก็ย่อมเห็น “ความอดทนอดกลั้น” และการธำรงไว้ซึ่ง “ความยุติธรรม” ที่มีต่อผู้ใต้ปกครองแห่งอาณาจักรอิสลาม ซึ่งครอบคลุมยังผู้ที่เป็นมุสลิมและมิใช่มุสลิม

ในยุคต้นแห่งการเผยแผ่ของท่านศาสดา จึงเป็นการยากที่จะได้พบว่าอิสลามเป็นผู้ “เริ่ม” ใช้กำลัง

การประกาศ “สงครามศักดิ์สิทธิ์” ไม่ว่าบะดัร, อุฮุด, คอนดัก หรือครั้งไหนๆ จึงมิใช่การ “รุกราน” แต่เป็นการ “ปกป้อง” โดยทั้งสิ้น

การได้มาซึ่งดินแดนอิสลามอันพิสุทธิ์ จึงล้วนมาจากความถูกต้องที่วางอยู่บนรากฐานแห่งศาสนา

แน่นอนว่า...อิสลามไม่อนุมัติการเข่นฆ่าผู้บริสุทธิ์ ทั้งไม่อนุมัติการทำร้ายสตรี เด็ก หรือคนชรา

แน่นอนว่า...นักรบแห่งอิสลามได้ให้น้ำและอาหารแก่เชลยศึก แม้ในยามที่ตนเองหิวกระหาย

แน่นอนว่า...ในการปกครองของอิสลาม คนต่างศาสนิกมีฐานะและศักดิ์ศรีแห่งความเป็นมนุษย์เท่าเทียม

ด้วยประการฉะนี้ อิสลามจึงเรืองรอง โดยปราศจากเสียงติฉิน

การพยายามอิงความชอบธรรมในการทวงดินแดนสามจังหวัด ไปกับอุดมการณ์ “ญิฮาด” และ “ชะฮีด” อันสูงส่ง เมื่อพิจารณาเปรียบเทียบโดยใช้หลักการในอิสลามกับบรรทัดฐานที่ท่านศาสดาเคยปฏิบัติไว้เป็นแบบอย่าง

...จึงยากเกินจะรับได้

ดังนั้น เหตุร้ายรายวันที่เกิดขึ้นในภาคใต้ โดยไม่คำนึงว่าจะเป็น เด็ก ผู้หญิง คนแก่  และผู้บริสุทธิ์ เหล่านี้จึงล้วนห่างไกลจากจิตวิญญาณแห่งอิสลามที่แท้จริงโดยสิ้นเชิง

ปฏิบัติการที่พยายามไปสู่ “เป้าหมาย” โดยไม่คำนึง “ยุทธวิธี” เช่นนี้ ก็รังแต่จะถูกผู้คนประณาม และเป็นการดึงอิสลามให้มัวหมองในที่สุด

เป็นที่น่าเสียดาย ที่สามจังหวัดชายแดนใต้อุดมไปด้วย “นักปราชญ์” ซึ่งเข้าใจและลึกซึ้งกับหลักคำสอนแห่งอิสลามมากกว่าพื้นที่ใดๆ ในประเทศไทย แต่นั่นกลับไม่สามารถทำให้บุคคล “บางกลุ่ม” เข้าใจว่า...

ระหว่าง “นักสู้แห่งอิสลาม” และ “นักรบไร้อุดมการณ์” ต่างกันตรงไหน?