เดิมผมตั้งใจจะถ่ายทอดเรื่องของ"ลูกหมี"  ร๊อตไวเลอร์กลายพันธุ์ที่จากผมและครอบครัวไป นับตั้งแต่เดือนเมษายนที่ผ่านมา     แต่ด้วยข้อจำกัดในหลายๆอย่าง ทำให้ที่สุดแล้วผมต้องเลื่อนการเขียนเรื่องนี้มาโดยตลอด จนวันนี้( อังคารที่ 18 กันยายน  ) วันที่ทุกอย่างได้กลับมาสู่ความทรงจำของผมอีกครั้ง
                                    ...................................................................

       ผมใช้ชีวิตอยู่ในกรุงเทพฯเพียงลำพัง  การเปลี่ยนที่พักจากอพาร์ทเม้นท์ มาเป็นบ้านหลังเล็กที่ผมซื้อไว้และมีที่โดยรอบอยู่บ้าง นั่นคือโอกาสที่ทำให้ผมได้รู้จักกับความรักที่มีให้กับเพื่อน 4 ขา ผมเรียนรู้กับการเลี้ยงหมา นับตั้งแต่ได้ "บัคส์"  ( เพศผู้)  มาดูแล จากโครงการหาบ้านใหม่ให้หมา 1 ชีวิต  ที่นำมาเลี้ยงตั้งแต่ยังเล็ก ทำให้ผมไม่คิดว่านั่นคือความยุ่งยาก กระทั่งผมได้รับการติดต่อจากเจ้าของหมาร็อตไวเลอร์รายหนึ่ง อยากให้ผมรับเอาลูกหมาที่เพิ่งคลอดออกมาไปเลี้ยง  และนั่นคือการมีสมาชิกใหม่มาดูแล  ลูกหมี  และลูกตาล ( เพศเมียทั้งคู่)

       บัคส์  มีชื่อมาจากร้านกาแฟหรูแห่งหนึ่ง ที่ผมชอบไปใช้บริการ ส่วนลูกหมี ลูกตาล  ผมตั้งชื่อตามสีขนที่มีสีดำและสีน้ำตาล ในรายของบัคส์ที่ผมรับมาเลี้ยง อยู่ในวัยที่เริ่มโต ต่างกับลูกหมี - ลูกตาล ที่เพิ่งจะคลอดออกมา  ทุกวันก่อนจะไปทำงาน ผมต้องทำหน้าที่ให้นมด้วยการใช้นมผงบ้าง  นมข้นหวาน  ใส่ขวดนมป้อนให้ คิดถึงความรู้สึกตอนนั้น ก็เป็นเรื่องตลกมากครับ  แต่ที่สุดแล้วเวลาก็ผ่านไป ทั้ง 3 ชีวิต  ที่ผมดูแลเติบโตขึ้น

       การมีสมาชิกอยู่ที่บ้านทั้ง 3 ราย ทำให้ชีวิตผม อยู่บนพื้นฐานของเช้าไปทำงาน กลางคืนกลับบ้านมาเพื่อดูแลสมาชิกทั้ง 3  ไม่ว่าผมจะกลับถึงบ้านดึกแค่ไหน  กระทั่ง 02. 00  ผม ก็จะพาลูกทั้ง 3 ตัว ออกไปวิ่งในสนามท้ายหมู่บ้าน  แทนการอยู่ในบริเวณรั้วบ้าน  ผมใช้ชื่อแทนตัวเองเวลาเรียกคือ " ป๊ะป๋า " ในวันอาทิตย์ ที่เป็นวันหยุด ผมจะนำเก้าอี้ผ้าใบ มาปูนอนที่ระเบียงนอกบ้าน พร้อมกับอ่านหนังสือพิมพ์และดื่มกาแฟ  โดยมีลูกทั้งสามตัวหมอบอยู่ข้างๆ และรอกินขนมปังปิ้ง  ที่ผมทำทานกับกาแฟ เป็นเวลาที่ผมมีความสุขมาก 

       ในบรรดาลูกทั้งสามตัวนั่น ความผูกพันที่ผมมีให้มากที่สุดก็คือลูกหมี อาจะเป็นเพราะว่านิสัยที่อ้อนเก่ง ลูกหมีเป็นหมาตัวเดียวเท่านั้นที่ไม่ดื้อ เวลาผมเรียกอาบน้ำ มันก็จะเดินมาหาและยอมให้อาบ ต่างกับบัคส์และลูกตาล ที่ผมต้องตามจับตัวการเอาหมาอาบน้ำหรับผมแล้วเป็นงานหนักมากทีเดียว   ไม่ต่างไปจากการวิ่งเล่นไล่จับ

       ที่สุดแล้วความเปลี่ยนแปลงเกิดขึ้นกับผมในเดือนตุลาคม ปีที่ผ่านมา  หลังจากคุณแม่ผมท่านขอที่จะเอา สมาชิกทั้ง 3 ตัว รับไปดูแลเอง  เนื่องจากบ้านต่างจังหวัดที่มีเนื้อที่มากกว่า  ขณะที่งานผมเองก็เริ่มรัดตัวมากขึ้น ชีวิตในต่างจังหวัดสำหรับลูกทั้ง 3  ตัว  ดูที่จะมีความสุขครับ พ่อ  แม่ เอง ท่านก็ดูจะมีความสุขกับการที่ได้เลี้ยงหมา  และในเดือนเมษายน  เราก็สูญเสียลูกหมีไป

       ลูกหมี ป่วยอยู่ 3 วัน  ทานอะไรไม่ได้ คุณพ่อผมท่านพาไปให้สัตว์แพทย์ตรวจ แต่ก็ไม่สามารถทำอะไรได้นอกจากฉีดยา  ลูกหมียังมีอาการซึม  คุณแม่ผม ท่านใช้แทนคำเรียกตัวเองว่ายาย เอานมมาให้  ลูกหมีกินนมได้ไม่มากนัก แล้วก็เดินจากที่นอนไปอ้วกที่ริมรั้ว ทั้งที่แม่ผมท่านบอกให้มันอ้วกตรงกระดาษที่ปูไว้ให้ ไม่ต้องเดินออกไปให้เหนื่อย  และนั่นคือภาพสุดท้ายที่แม่ผมเห็น  จากนั้นอีกไม่กี่ชั่วโมงลูกหมี  ในวัย  5 ปี  ก็จากไปอย่างสงบ  แม่ผมท่านโทร.มาร้องไห้กับผมในขณะที่ผมพูดอะไรไม่ออกกับสิ่งที่เกิดขึ้น

       ผมกลับไปเยี่ยมบ้าน และเห็นหลุมศพ แม่เล่าว่าเผาศพ โดยมีบัคส์ และลูกตาล เฝ้าดูกองไฟ  หลังมอดลงจึงเอากระดูกห่อผ้าขาวฝังไว้ให้  ทุกวันอังคารพ่อ - แม่ ก็ทำบุญด้วยการนำอาหารไปใส่บาตรให้กับพระที่มาบิณฑบาตรผ่านหน้าบ้าน 
    
       แม้ว่าลูกหมี จะจากไป แต่ทุกวันนี้สิ่งที่ยังหลงเหลือกับครอบครัวผมก็คือ บัคส์ ลูกตาล  และขาว  ซึ่งเป็นสมาชิกใหม่  ที่พวกเรายังคงเลี้ยงดู  ..... การจากกัน การพลัดพราก ช้าหรือเร็ว ก็ต้องเกิดขึ้น แต่สิ่งที่ผมได้เรียนรู้ที่สุดแล้ว กับสมาชิกทั้ง 3 ตัว นั่นก็คือจิตใจที่อ่อนโยน การมองเห็นคุณค่าของสัตว์ที่ได้ชื่อว่าเป็นเพื่อนอย่างแท้จริง

......................... 

ขอบคุณ เป็นพิเศษสำหรับผู้ที่อยู่เบื้องหลัง

๐๐ คุณ ( เธอ ) คนนั้นที่ช่วยทำภาพประกอบให้

๐๐ คุณอะหนึ่ง (เพื่อนรัก ) ที่ทำโลโก้ของลูกหมีให้ผมด้วยใจ
http://www.oknation.net/blog/mindhand

๐๐ คุณ MOMS ที่ถามถึงเรื่องของลูกหมีมาโดยตลอด เสียใจนะครับที่คุณหายไป ( อย่างไร้ร่องรอย)

http://www.oknation.net/blog/moms

๐๐ ความสูญเสียเพื่อน 4 ขา ที่เกิดขึ้นกับ คุณวาเนสซา   ถ้าว่างลองไปอ่านเรื่องของเธอนะครับ
http://www.oknation.net/blog/vanessa

----ขอบคุณครับ ที่เข้ามารับรู้เรื่องราวในสิ่งที่เกิดขึ้น พระเจ้าอวยพรคุณและครอบครัว  ครับ----