ความรู้สึกผมในขณะนั้น

วันพุธที่ 5 ธันวาคม ผมมาทำงานในสภาพที่แย่มากทีเดียวครับ กับอาการไข้หวัดที่เกิดขึ้น  ก่อนหน้านั้นในคืนของวันจันทร์ที่ 3  ระหว่างอยู่บนรถทัวร์ ผมเริ่มมีอาการป่วย
การเดินทางไปเยี่ยมครอบครัวในคืนวันเสาร์   และเดินทางกลับออกมาในคืนวันจันทร์ถัดจากนั้น เพื่อที่จะเข้าทำงานในเช้าวันอังคาร ด้วยการพักผ่อนที่มีระยะเวลาอันสั้น  บวกกับความเปลี่ยนแปลงของอากาศที่เย็นลง ทำให้จนถึงขณะนี้ ( ศุกร์ที่ 7 )ผมยังคงมีอาการไข้อยู่แต่ก็ทุเลาขึ้นบ้าง  ช่วงนี้ในออฟฟิศทุกคนมีอาการคล้ายคลึงกันครับคือไอ

ในวันพุธ ซึ่งอาการป่วยของผมแสดงออกมาอย่างชัดเจน ตัวร้อน ปวดกล้ามเนื้อ  ความรู้สึกของผมในขณะนั้น คือการที่อยากจะโทรศัพท์หาเธอคนนั้น เพื่อบอกอาการป่วยให้รับรู้ ผมเพียงอยากจะฟังเสียงของเธอ  เพราะเชื่อว่านั้นจะสร้างกำลังใจให้ผมได้ แต่ที่สุดแล้วผมวางโทรศัพท์มือถือลง และคงทำงานอยู่หน้าเครื่องคอมพิวเตอร์   ยอมรับนะครับว่า
นั่นคือความสับสน ที่ผมเองก็ประหลาดใจ กับท่าทีทางความคิดที่เกิดขึ้น โดยส่วนตัว ผมขาดความรู้สึกห่วงใยจากเธอคนนั้นไม่ได้  แต่ที่สุดแล้วผมก็เลือกใช้วิธีสูดลมหายใจแรงๆ ผมเปิดเพลงนี้ครับ " ฉันอยู่คนเดียวได้ "  และเริ่มต้นทำงาน

ถัดจากนั้นอีกเพียง 30 นาที ผมได้รับโทรศัพท์จากคุณพ่อผมเองครับ ท่านถามถึงเรื่องสุขภาพ เพราะทราบดีว่าผมเริ่มมีอาการไข้ ตั้งแต่คืนของวันที่เดินทางกลับมาจากบ้าน
ผมพูดคุยกับท่านด้วยน้ำเสียงที่แจ่มใส  เพื่อให้ท่านคลายกังวล และสิ่งที่ท่านดูจะภูมิใจก็คือ การบอกเล่าถึงทำหน้าที่สัตว์แพทย์จำเป็น ฉีดยารักษาโรค ให้กับ  "ลูกตาล"
ร็อตไวเลอร์กลายพันธุ์ที่ล้มป่วย  

ผมเดินทางกลับไปเยี่ยมบ้านในช่วงสุดสัปดาห์ที่ผ่านมา  นอกจากการได้อยู่พร้อมกันทั้งครอบครัวแล้ว    ก็คือการดูอาการ "ลูกสาว 4 ขา "ที่ผมเลี้ยงมาตั้งแต่สมัยป้อนนมจากขวด  ลูกตาล ป่วยมา 2 สัปดาห์ครับ  กินอะไรไม่ได้เลย ผมกลับไปบ้าน และอุ้มเอาลูกตาลขึ้นรถกับพ่อเพื่อไปหาสัตว์แพทย์ ที่บ้านผมทุกคนไม่กล้าอุ้มลูกตาล  เพราะเกรงว่าจะกัด และนั่นทำให้เป็นปัญหาว่า เวลาป่วยไม่สามารถเอาตัวไปรักษาได้... ผลตรวจเลือดที่ออกมาคือ อาการของโรคพยาธิในเลือด โรคเกี่ยวกับตับ 

การรักษาต้องใช้วิธีการฉีดยา 14 วัน ติดต่อกัน และคุณพ่อผมท่านเป็นผู้ทำหน้าที่นี้แทน   ท่านบอกกับผมครับ .... " ทำงานไปนะ ไม่ต้องเป็นห่วงพ่อดูแลลูกตาลให้เอง ตอนนี้พ่อฉีดยาเป็นแล้ว หมอสอนให้พ่อทำ " คำพูดเหล่านี้เกิดขึ้นในวันที่ 5 ธันวาคม วันที่ผมป่วย และอยู่ในภาวะที่สับสนกับความรู้สึกตัวเองครับ  ผมยิ้มอย่างมีความสุขครับ  ขอบคุณครับพ่อ ขอบคุณครับแม่ที่ดูแลและใส่ใจผม 

...................
ขอบคุณนะครับ กับทุกครั้งที่พวกคุณเข้ามารับรู้เรื่องของผม รักษาสุขภาพด้วยนะครับ ผมเองก็จะพยายามทำแบบนั้นเช่นกัน

พระเจ้าอวยพรคุณและครอบครัวครับ

..............
ลูกตาล ขณะที่ยังคงป่วย และผมเชื่อว่าจะหายป่วยโดยเร็ว เพราะการดูแลจากคนที่รักผม