กลับมาแล้วค่ะ......กลับบ้านกลับช่องกับเขาซะที

ที่จริงแล้วไม่ได้ไปไหนเลย...อยู่ใกล้ๆนี่แหละค่ะ

หลายคนมาแล้วไม่เจอ...และไม่ได้ตามไปที่บ้านนู้น

มัวไปเห่อบ้านใหม่...และก็มั่วแต่เรื่องกล้วยไม้

อยู่ที่ http://www.oknation.net/blog/mokara

ใครไม่ชอบเรื่องกล้วยไม้ก็อย่าตามไปเลยนะคะ

 ส่วนเรื่องความประทับใจที่สระแก้ว

ได้วิ่งตามอ่านทุก entry ของเพื่อนๆไม่รู้ว่าครบทุกคนหรือยัง

ครูส้ม..อ่านไป ยิ้มไป มีความสุขอยู่คนเดียวหน้าคอมพิวเตอร์

จนเราไม่รู้จะลงเรื่องอะไร เขาเล่ากันไปหมดแล้ว

ไม่รู้จะเล่าอะไรดี  กล้องตัวเองก็ไม่ได้เอาไป ก็แอบขโมยภาพ

จาก Entry ของเพื่อนๆนั่นแหละค่ะ

แต่ถ้าถามว่า รู้สึกอย่างไรบ้างเมื่อกลับจากสระแก้ว

บอ กได้เลยว่า..สุดยอดดดด.....ประทับใจมากๆ

เล่าให้เพื่อนบ้านฟัง.....ให้ลูก..ให้หลานฟัง....

เกือบหมดทั้งตำบลแล้ว (หมู่บ้านเล็กไป)

ไม่ได้แค่อิ่มบุญ....อิ่มใจ ที่ได้ไปร่วมเป็นทีมผู้ใหญ่ใจดี

เพื่อน้องๆที่ด้อยโอกาสที่สระแก้วอย่างเดียว

แต่ได้สิ่งที่ยิ่งใหญ่กลับมา.....นั่นคือ......ได้เพื่อน

ได้เห็นความรัก...ความจริงใจของเพื่อนๆที่มีต่อกัน

เป็นกำไรชีวิตมหาศาล.....ที่มีเงินก็หาซื้อไม่ได้นะ

พวกเราแต่ละคน....ที่จริงอยากทำสถิติซักกะหน่อยว่า

ที่ไปทั้งหมดเกือบ 60 ชีวิตนั้น.....ใครอายุน้อยที่สุด

และใครอาวุโสที่สุด......ไม่ต้องอายหรอกค่ะ

และท่านประธานมะอึก.....ก็อย่าดุอีกนะว่า

ห้ามพูดเรื่องแก่......ให้อายุเท่ากันหมด..อิ ..อิ  แค่ 18 หมด

ไม่ใช่......ไม่ได้มาหาว่าใครอ่อน..ใครแก่หรอกค่ะ

เพียงแต่อยากจะเล่าต่อไปว่า

พวกเราทุกคนที่ไป.....ล้วนเป็นผู้ที่มีวุฒิภาวะกันทั้งนั้น

ไม่ใช่เด็กๆที่ใช้คอมฯเล่นคอมฯ ...เป็นสื่อความสนุกสนาน

อย่างที่หลายๆคนคิด

เราสามารถรวมตัวกันทำกิจกรรมที่ยิ่งใหญ่ขนาดนั้นกันได้อย่างไร

ไม่มีใครเป็นเจ้านายสั่งการ...ไม่มีใครเป็นลูกน้องทำตามคำสั่ง

โครงการที่เราทำกันจนสำเร็จไปได้ด้วยดีนั้น

เกิดจากทุกคนที่ไป......มีภาวะผู้นำในตัวกันทั้งนั้น

ต่างคน..ต่างคิด..ต่างคน..ต่างทำในหน้าที่ที่รับอาสา..รับผิดชอบมา

อย่างดีที่สุด......ขอย้ำ..ทุกคนทำอย่างดีที่สุด  ประเสริฐที่สุด

ทำด้วยหัวใจ...ที่อยากจะทำ

เชื่อได้เลยว่า....ไม่ใช่ทุกคนที่คิดแต่จะเอาบุญกุศลอย่างเดียว

แต่ทุกคน...อยากปลดปล่อย....พลังความดี..พลังความสามารถ

ที่มีอยู่ในตัวเอง....ออกไป....เพียงเพื่ออยากทำความดี

ร่วมกับเพื่อนดีดี...ที่เราเพิ่งจะพบกันในวันนั้น

ไม่มีจริตอื่นใดแอบแฝง

เป็นเรื่องที่เหลือเชื่อจริงๆ

หลายคนพึ่งรู้จักกันในวันนั้น  หลายคนรู้จักกันมาบ้างแล้ว

แต่ก็ไม่ได้สนิทสนมกันมากเท่าไร

หลายคนมีการเตรียมการล่วงหน้า..ไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อย

แต่ในที่สุด...เมื่อขาไปเราเตรียมข้าวของไปให้น้องๆ

เมื่อเรากลับมา..เราได้ “เพื่อน” คำนี้ยิ่งใหญ่จริงๆนะคะ

เพื่อนที่มีตัวตน...สัมผัสได้..ไม่ใช่เพื่อน..จ๊ะจ๋า.กันแต่ในโลกอินเตอร์เน็ต

ถ้าเป็นน้องๆบล็อกเกอร์ที่ยังหนุ่มๆสาวๆ.......

ยังพอมีเวลาหาเพื่อนใหม่ได้อีกหลายคน....หลายครั้ง

แต่สำหรับ “ครูส้ม”เอง....ด้วยวัยที่เป็นจริง บอกตามตรงเลยค่ะว่า

บางทีเราจำเป็นต้องเลือก เพราะวันเวลาที่เหลือของชีวิต

ไม่มีสิทธิจะลองผิด..ลองถูก   เวลาที่เหลือไว้สำหรับแก้ตัวใหม่

นั้นเหลือน้อยลงทุกวัน  จริงๆนะคะ

แต่การที่ได้เข้ามาเป็นลูกบ้าน...ที่บางโอเคแห่งนี้

เป็นมหัศจรรย์อย่างหนึ่งของชีวิต.....ชีวิตที่เหลือเชื่อ

ไม่น่าเชื่อว่าที่นี่......จะอบอุ่นเหมือนบ้าน  เหมือนเรามีเพื่อนบ้านจริงๆ

ไปมา..หาสู่..กันอย่างสม่ำเสมอ  ช่วยเหลือซึ่งกันแหละกัน

แนะนำกันทำแต่ความดี เสียสละในสิ่งที่เราทำได้

(อย่างกรณี ของหนูบี คุณธัชชะ คุณตาทุย และน้องก้อนหิน เป็นต้น)

อ.ศุภสรุต...เคยชี้แจงให้ครูส้มฟังที่ ”บองมาเช่” ว่า

เราต้องแยกให้ออกระหว่าง..โลกที่เสมือนจริง(อินเตอร์เน็ต)

กับโลกของความเป็นจริง..จับต้องสัมผัสได้....แล้วเราจะเข้าใจ

อยากบอกเพื่อนๆทุกๆคนว่า......ขอบคุณมากมาก

ขอบคุณที่ทุกคน..ทำให้บางโอเค.....ของเราอบอุ่น..

มีคุณค่า..มีชีวิต....ในโลกของความเป็นจริง

ขอบคุณในน้ำใจ...และบุญกุศล..ที่เพื่อนๆได้ทำ

และเป็นตัวอย่างที่ดีของสังคมในยุคปัจจุบันที่หายากเข้าทุกที

และสุดท้ายของ entry นี้ ต้องขอขอบคุณ

ผู้บริหารของ oknation ทุกท่าน

ที่ทำให้พวกเราได้มีโอกาสทำในสิ่งดีดี...ที่นี่

บุญกุศลใดๆก็ตาม ที่ครูส้มได้มีโอกาสทำที่นี่

ขอมอบบุญหรือกุศลนั้นๆส่งไปยัง..ผู้บริหารและเจ้าหน้าที่

ของoknation….ทุกๆคนนะคะ

สาธุ....สวัสดี

ขอขอบคุณภาพ........จากเพื่อนๆบล็อกเกอร์ หลายๆคน.......แอบจิ๊กมาค่ะ