บ้านเราอยู่ใน ตำบลคุ้งกระถิน ห่างจากตัวเมืองประมาณ  กว่า 10 กิโล

ทุกครั้งที่ออกไปทำภารกิจนอกบ้าน  หรือที่เราเรียกว่า “เข้าเมือง”

ขากลับ เมื่อใด.....ที่มองเห็นยอดมะพร้าว แนวสวนมะพร้าว

 เราจะรู้ทันทีว่าเข้าเขตหมู่บ้านของเราแล้ว  ผ่านไป-ผ่านมา จนชินตา

มาวันนี้  เราจอดรถ ที่ปากซอยเข้าบ้าน แวะเข้าบ้านลุงกำนัน+ป้าวุ่น

บ้านท่านทั้งสองอยู่ปากซอยเข้าบ้านเรา นี่เอง

 มายืนดูเขาเก็บมะพร้าว  ขนมะพร้าว นึกขึ้นมาได้ว่า

เราเคยรู้เรื่องอะไรบ้างเกี่ยวกับการทำสวนมะพร้าวน้ำหอม

ของลุงกำนัน +ป้าวุ่น ทั้งๆที่ใกล้บ้าน แถบจะพูดได้ว่า

บ้านเราเองก็อยู่ในรัศมีดงมะพร้าว

นี่คือผลของหยาดเหงื่อ แ รงงาน

ผล"มะพร้าว" ลูกละไม่กี่บาท

ที่ส่งเสียให้ลูกๆจนจบปริญญาตรี

มะพร้าวที่เพาะไว้ ปลูกแซม หรือขายเป็นหน่อพันธุ์ให้เพื่อนบ้าน

ลุงบุญเหลือ-ป้าวลัย  เครือจันทร์

หรือลุงกำนัน+ป้าวุ่น ที่คนในชุมชน "คุ้งกระถิน"คุ้นเคย

ป้ากับลุง  เล่าให้ฟังว่า สวนที่เห็นเกือบ 30 ไร่นี้ เมื่อก่อนทำนา เป็นมรดก ตกทอด

มาตั้งแต่ พ่อ-แม่ และซื้อเพิ่มเติม หลังจากทำนา ก็มายกร่องสวน ปลูกพืชล้มลุก

ปลูกพริกบ้าง ผักต่างบ้าง  ราคาไม่ค่อยดี ก็เลยมาลงมะพร้าวน้ำหอม

ตอนลงมะพร้าวยุคแรกๆ ใช้ร่องสวนเดิม ปลูกหพริกสลับกับมะพร้าว

พอมะพร้าวโตขึ้นเลิกปลูกพริก ประมาณ 36 เดือน ก็พอได้เก็บผลขาย

ลุงกำนัน รดน้ำในสวนมะพร้าว

สังเกตุดีดี เครื่องยนต์อยู่บนเรือลำเล็กๆ แต่ลุงเดินในท้องร่องดันเรือไปเรื่อยๆ

(กว่าจะหมดทั้งสวน เป็นเราตัวเปื่อยแน่ๆ)

สวนนี้ ดูสอาด ไม่ค่อยมี หญ้ารกรุงรัง

(ที่เห็นลิบๆในท้องร่อง...ลุงกำลังดุนเครื่องรดน้ำ)

กวาดทำความสะอาด แม้บนถนนใกล้ๆท้องร่อง

ทั้งลุงและป้า......ชื่นใจเมื่อเห็นผลงานในแต่ละงวด

แม้ว่าราคาต่อผลจะไม่ดีขึ้นเลย

เมื่อ10-20 ปีก่อน ลูก3--5 บาท....ชาวสวนก็พอใจอยู่แล้ว

 เมื่อก่อนสวนมะพร้าวน้ำหอมมีน้อย ได้เท่านั้นก็พอใจ

ตอนนี้ ก็ลูกละ 4-5 บาท (เหมือนเดิม) แกก็บอกว่า สวนมันเยอะขึ้น ได้ราคาแค่นี้ก็ดีแล้ว

ขอให้มีคนซื้อ....และ...ขายได้ตลอดก็แล้วกัน

นี่แหละค่ะ...ชีวิตที่พอเพียงของชาวสวน

ชุมชนที่นี่ส่วนใหญ่มีอาชีพรับจ้าง ก็จะมีงานทำไปตลอด

ที่รับจ้างเก็บมะพร้าว...ก็จะเก็บกันมา20-30 ปีแล้ว

มะพร้าวสวนลุงกำนัน  จะแน่นคอ เกือบทุกต้น

ตราบใดที่ลุงกำนันยังทำสวนมะพร้าวอยู่...ชาวบ้านในชุมชนก็จะไม่ตกงาน

ลุงเล่าว่า..แกเป็นผู้ใหญ่บ้านที่นี่มา 16 ปีและเป็นกำนันมา 10 ปีแล้ว

ตอนนี้อายุมากขึ้น ขอปลดเกษียรตัวเองจากกำนัน ปัจจุบันเป็นอดีตกำนันแล้ว

แต่พวกเราก็เรียกลุงกำนันจนติดปาก ส่วนป้าวลัย จากชาวสวน..แม่บ้าน

ตอนนี้..เป็นประธานสมาชิก...อบต. แต่ท่านทั้ง 2 ก็ยังทำสวนมะพร้าว

อาชีพดั้งเดิมด้วยความภาคภูมิใจ

ลุงกำนันจะมีคนซื้อเจ้าประจำ..ที่ซื้อขายกันมานาน

บางครั้งมีพ่อค้าเจ้าใหม่ๆมาให้ราคาที่แพงกว่า ลูกละ 7-8 บาท

แต่ป้าวลัยไม่ยอมขายให้  แก บอกว่า เขาจะมาซื้อเรา..ยามมะพร้าวสวนต่างๆ"ขาดคอ"

ความต้องการตลาดมากขึ้น ราคามะพร้าวจะสูงขึ้น ถ้าเราโลภขายไป

พอมะพร้าวล้นตลาด  ราคาตก พวกเขาก็จะไม่มาซื้อ เราจะลำบาก

สู้เจ้าประจำที่เสมอต้นเสมอปลายไม่ได้

นอกจากพืชหลักที่เป็นอาชีพ ก็ปลูกไม้ผลอื่นๆไว้ทานเองด้วย

ชีวิตชนบท....ที่รู้จักพอเพียง พอกิน..พออยู่

เป็นชีวิตที่เป็นสุข..สุขอย่างยั่งยืน..ตามธรรมชาติ

ไม่แก่งแย่ง.......  ไม่ปั้นแต่ง......ไม่มีหน้ากาก

น่าอิจฉา..ลุงกำนัน..กับป้าวลัย ไหมค่ะ