| ปฏิปัน | ||
มูลนิธิสถาบัน ปฏิปัน ตั้งอยู่ ณ ต.เนินมะกอก อ.พยุหะคีรี จ.นครสวรรค์ เป็นสถานที่ที่จัดงาน คอนเสิร์ตประเพณีประจำปี ครั้งนี่เป็นปีที่ ๑๗ จากกลุ่มศิลปินอนุรักษ์ผืนป่าตะวันตก , กลุ่มอนุรักษ์สิ่งแวดล้อมพยุ |
||
|
View All |
||
| << | กุมภาพันธ์ 2008 | >> | ||||
| อา | จ | อ | พ | พฤ | ศ | ส |
| 1 | 2 | |||||
| 3 | 4 | 5 | 6 | 7 | 8 | 9 |
| 10 | 11 | 12 | 13 | 14 | 15 | 16 |
| 17 | 18 | 19 | 20 | 21 | 22 | 23 |
| 24 | 25 | 26 | 27 | 28 | 29 | |
พิมพ์หน้านี้
|
สิ่งที่หายไปกับกาลเวลา...... ตั้งแต่จำความได้....ข้าพเจ้าได้ทันที่จะเห็นภาพของวิถีการดำรงชีวิตของชาวบ้านเมื่อสมัยที่ยังไม่มีระบบ ทุนนิยม...ครั้งนั้นความเป็นอยู่ของชาวบ้านจะค่อนข้างเรียบง่าย...บ้านเรือนก็เป็นเรือนไทยใต้ถุนสูงไว้รับลม โล่งๆ โปร่งๆ สบายๆ ไม่มีรั้วคอนกรีต ไม่มีกำแพงหนาทึบปิดล้อมบ้านจนกลายเป็นกล่องเหมือนปัจจุบัน
ไม่มีรั้วคอนกรีตให้รกลูกกะตา
ความเป็นอยู่ไม่มีการแข่งขันชิงดีชิงเด่น...มีแต่น้ำใจเอื้ออาทร..หน้าบ้านทุกบ้านจะมีโอ่งน้ำดินเผาและกระบวยตักน้ำ ที่ใส่น้ำฝนใสสะอาดเย็นฉ่ำไว้ให้ผู้ที่สัญจรไปมาได้ดื่มกิน...ตกเย็นทำอาหารกินก็หยิบยื่นแบ่งปันให้กับบ้านใกล้ชิด ยามมีงานบุญก็ช่วยกันทำข้าวหม้อ แกงหม้อ มาร่วมทำบุญและแบ่งปันกันกลับบ้าน
ถูกทิ้งร้างกลายเป็นเพียงเครื่องประดับสวน ....การเดินทางก็ใช้ วัว หรือ ควาย เทียมเกวียนบรรทุกของ และช่วยในการไถนา บ้านทุกบ้านนอกจากจะมีโอ่งน้ำดินเผาใส่น้ำฝนให้ดื่มกินแล้ว ยังมี วัว ควาย เพื่อนคู่ทุกข์คู่ยากอยู่ด้วย เลี้ยงก็ไม่ยาก กินแต่หญ้ากับน้ำ ( ไม่กินน้ำมันเป็นอาหาร ) ใช้งานหนักแค่ไหนก็ไม่เคยบ่น ไม่เคยอู้งาน
คงเหลือแต่ซาก
นี่ก็กลายเป็นเครื่องประดับอีกเช่นกัน ....แต่สิ่งเหล่านี้ก็หายไปกับกาลเวลาและยุคสมัย คงจะยังเหลือให้มองเห็นก็แต่ วัว กับ ควาย ที่ยังมีผู้คนเลี้ยงไว้ แต่ไม่ใช่เพื่อนคู่ทุกข์คู่ยากเหมือนเมื่อก่อน ทว่ากลายเป็นอาหารที่มีผู้คนนิยมรับประทานเป็นจำนวนมาก...บ้านข้าพเจ้าอยู่ใกล้สถานที่เชือดวัว จะได้เห็นตอนที่รถบรรทุกมาส่งวัว และเห็นน้ำตาของวัวไหลเป็นทาง...ยามค่ำคืนก็ได้ยินเสียงร้องโหยหวนเมื่อวัวถูกค้อนปอนด์ทุบหัวเพื่อปลิดชีวิต ชำแหล่ะเนื้อมาขาย และได้กลิ่นคาวเลือดเมื่อรถบรรทุกนำกระดูก ออกไปทิ้ง...สิ่งที่ได้เห็น ได้ยิน ได้กลิ่น ทำให้ข้าพเจ้าไม่สามารถกินเนื้อวัวเนื้อควายเพื่อนคู่ทุกข์คู่ยากของชาวนาได้อีกเลย
เครื่องประดับของเพื่อนคู่ทุกข์คู่ยากกลายเป็นเครื่องประดับบ้าน เพราะเพื่อนไม่มีโอกาสได้ใส่อีก ....อะไรจะหายไปกับกาลเวลา สำคัญมาก น้อย อย่างไรข้าพเจ้าก็ทำได้แต่เก็บไว้เป็นภาพความทรงจำที่สวยงาม...แต่สิ่งเดียว ที่ไม่ยากให้หายไป คือ ภาพนี้ ถึงแม้ปัจจุบันจะมีอุปกรณ์ไฮเทคใช้ แต่ถ้าหากภาพเหล่านี้หายไป...ประเทศไทยจะเป็นอย่างไร.....
|