ตำนานเสือไท ตอนที่ 2

.........ต่อจากความเดิมตอนที่แล้ว.......

    บนพื้นที่ลานประหารด้านหลังนักโทษ มีการสร้างประตูป่า ทำด้วยไม้หลัก 3 อัน ผูกติดกันเป็นประตูปักไว้กับดินจนแน่น จากนั้นเจ้าหน้าที่จะนำเอาใบไม้ กิ่งไม้ มาสุมคลุมไว้จนมองไม่เห็นทางเข้า ยกเว้น มือเพชฌฆาตเท่านั้น ที่รู้ ส่วนด้านใน มีอาสนะ ยกพื้นสูง สำหรับพระสงฆ์ นั่งประจำ กับบาตร บรรจุน้ำมนต์ สองบาตร

   น้ำมนต์ดังกล่าวเรียก  “ น้ำมนต์ ธรณีสารใหญ่ ”  เพื่อล้างเสนียดอัปรีย์ทั้งปวง ทั้งยังไล่เคราะห์ให้กับเพชฌฆาตด้วย

   ต่อมา  เพชฌฆาตดาบหนึ่ง และ ดาบสองจะเข้าไปอยู่หลังประตูป่า พลางภาวนาคาถาอาคม สะกดอาคม หากมีอยู่ในตัวนักโทษ พร้อมสะกดดวงวิญญาณผีตายโหง ส่วนที่ลานประหาร จะมีการพันธนาการนักโทษเข้าสู่หลักประหาร โดยมีพระธำมรงค์เดินไปแจ้งต่อผู้แทนพระองค์ ว่าจะเริ่มพิธีประหาร

   จากนั้น ปี่หลวงทำเพลงไหว้ครูเสียงโหยหวน เพชฌฆาตดาบสอง ออกไปร่ายรำตามจังหวะเพลงโดยรอบตัวนักโทษด้วยการ “ วนซ้าย ” ให้เกิดอัปมงคลแก่ตัวนักโทษ

   จากนั้น ปี่กลองจะทำซ้ำ แล้วเร่งเร็วขึ้นเป็นจังหวะ เมื่อดนตรีเร่งกระชั้นถี่ เพชฌฆาตดาบหนึ่ง จะแหวกประตูป่าดู เมื่อกำหนดจิตมั่น ก็จะย่างสามขุมเข้าไปหานักโทษประหารทีละก้าวอย่างแผ่วเบา ด้านนักโทษประหารจะมัวแต่ระแวงเพชฌฆาตดาบสองที่ร่ายรำอยู่รอบตัว โดยมิได้ระแวงภัยทางด้านหลัง

   พอได้ระยะ เพชฌฆาตดาบหนึ่ง จะเงื้อดาบขึ้นสุดล้าฟันฉับทันควัน คมดาบคมกริบตัดผ่านข้อกระดูกข้อต่อคอ และกล้ามเนื้อออกไปทางด้านหน้า ซึ่งหากเพชฌฆาตมีสติมั่นกับแม่นยำ คมดาบจะตัดข้อต่อระหว่าง กระดูกก้านคอ กับกระดูกสันหลัง อันจะส่งผลให้นักโทษ หัวขาดกระเด็น หลุดจากบ่า ในบัดนั้น

   แต่ถ้าดาบหนึ่งฟันพลาด คมดาบจะตัดกล้ามเนื้อลำคอข้างหน้าไม่ขาด เหลือเอ็นกับเนื้อไว้ ทำให้หัวของนักโทษพับลงมาห้อยจนคางห้อยจรดหน้าอก ความหวาดเสียวอันอาจทำให้ผู้คนที่ชมการประหารถึงเป็นลมก็ตอนที่หัวนักโทษขาด

   ซึ่งส่งผลให้เลือดที่กำลังวิ่งขึ้นด้านบน จะพุ่งกระฉูดเหมือนน้ำพุ ทั้งหัวนักโทษที่หลุดหล่นตกยังพื้นก็สามารถยักคิ้ว หรือทำตาเหลือกได้อีก นั่นเพราะเส้นเอ็นกระตุก จึงสร้างความสยดสยองพรั่นกลัวแก่ผู้พบเห็นไม่น้อย

   อนึ่ง  หากเพชฌฆาตดาบหนึ่ง ฟันคอไม่ขาดลงทีเดียว จะเป็นหน้าที่ของเพชฌฆาตดาบสอง ต้องเอามือจิกหัวนักโทษขึ้น แล้วใช้ดาบสองเชือดจนเส้นเอ็น กับกล้ามเนื้อขาด จากนั้นจึงค่อยนำไปวางยังปลายเท้านักโทษ

   สำหรับเพชฌฆาตดาบหนึ่ง เมื่อลงดาบแล้วจะกระทืบเท้าครั้งหนึ่ง แล้วยกใบดาบขึ้น เลียเลือดที่ติดปลายดาบกิน เป็นการข่มวิญญาณผีตายโหง จึงค่อยหันหลังกลับวิ่งตรงเข้าประตูป่าทันที ทั้งนี้มีข้อห้าม มิให้เพชฌฆาตหันหลังกลับไปมอง และต้องระวังมิให้หกล้มลงกับพื้นเด็ดขาด ด้วยเชื่อกันว่า ในช่วงนั้นวิญญาณผีตายโหงจะเข้าสิงทันที

 เมื่อผ่านเข้าประตูป่า พระสงฆ์ที่คอยทีอยู่ จะรดน้ำมนต์ธรณีสารใหญ่ทั้งสองบาตร ต่อมาเพชฌฆาตจึงค่อยกลับไปอยู่ในเรือนจำ เหล่านี้เป็นหน้าที่ของเพชฌฆาตสมัยโบราณ แต่หากมีนักโทษบางรายคงกระพันชาตรี ก็ให้นำสิ่งที่เป็นอัปมงคลผสมน้ำราดหัวให้ความคงกระพันเสื่อม ถ้าขั้นดังกล่าวยังไม่สำเร็จโทษได้ ก็ให้ใช้วิธีสวนทวารด้วยไม้รวกปลายแหลม

   ถ้ายังไม่ตายจึงทุบด้วยตะลุมพุก หรือเอาไปต้มในน้ำเดือดให้ตกตายตามโทษานุโทษ

   สำหรับปัจจุบัน การประหารชีวิตนักโทษตามคำพิพากษาของศาลนั้น กระทำกันที่เรือนจำบางขวาง ซึ่งตั้งอยู่ที่ จังหวัดนนทบุรี

   ดังนั้น นักโทษประหารทุกจังหวัดทั่วราชอาณาจักรจึงถูกส่งตัวมาคุมขังก่อนประหารชีวิตที่บางขวางทั้งสิ้น ส่วนสถานที่ใช้ประหารชีวิตนักโทษเด็ดขาดในเรือนจำกลางบางขวางอยู่ใน “ แดนประหาร ” ซึ่งแดนนี้ตั้งอยู่ริมกำแพงเรือนจำทางด้านทิศเหนือ

   เฉพาะพื้นที่แดนประหารมีโรงเรือนประหารหนึ่งหลังกับศาลาหลังคากลมอยู่ข้างหน้าโรงประหารอีกหลังหนึ่ง รวมสองหลัง พื้นที่นอกนั้นทำเป็นสวนยกร่องปลูกผัก  ไม้ดอก  ไม้ประดับ  สำหรับตัวโรงเรือนประหาร ตั้งอยู่ใกล้กำแพงเรือนจำ ตรงกับพระอุโบสถ วัดบางแพรกใต้พอดี  ด้านหน้ามีประตูเข้า ออก ส่วนอีก 2 ด้านมีหน้าต่างตลอด โดยทางแถบขวามือ มีห้องเล็กๆอยู่ห้องหนึ่ง สร้างติดกับโรงประหาร และมีประตูเข้า ตรงแนวหลักประหารพอดี ห้องนี้เป็นห้องสำหรับเก็บศพนักโทษที่ถูกประหารชีวิตแล้ว

   บริเวณพื้นภายในโรงเรือน เทปูน มีหลักประหารตั้งอยู่สองหลัก ด้านหลังหลักประหารมีกระสอบทรายเล็กๆ วางเรียงรายซ้อนกัน สูงเสมอแนวผนังปูนหนาทึบ ตัวหลักประหารเป็นไม้ รูปแบบคล้ายไม้กางเขน แต่ตรงกลางมีเดือยเลื่อนขึ้นลงได้ตามความต้องการของเพชฌฆาต  หลักประหารแต่ละหลักห่างกันประมาณ 6 เมตร มีแผ่นกระดาบสำหรับติดตั้งแท่นปืน ระหว่างกึ่งกลางหลักประหารกับแท่นปืน มีม่านฉากผ้าสีเขียวอ่อนสี่เหลี่ยม หรือสีดำตั้งอยู่บนกรอบทั้ง 2 กรอบ ขนาดกว้างยาว ด้านละประมาณ 1 เมตร ที่ผ้าม่านฉากจะปรากฏรอยกระสุนปืนเป็นรูๆพรุนไปหมด

   การประหารชีวิตนักโทษในวันประหาร แต่ก่อนทางเรือนจำจะมีคำสั่งให้เตรียมพร้อมเจ้าหน้าที่เรือนจำทุกคน ต้องมาประชุมเพื่อรับรู้โดยจะออกไปนอกเรือนจำไม่ได้เด็ดขาด

   ส่วนทางด้านโรงประหาร ก็มีการจัดเตรียมสถานที่ประหารและอุปกรณ์การประหารไว้พรักพร้อม เพชฌฆาตทำการติดตั้งปืนที่ใช้ยิงบนแท่นปืน เอากระดาษเป้าสีขาวติดกับแผงผ้า ซึ่งตรงกับหัวใจนักโทษพอดี จากนั้นเตรียมด้ายสายสิญจน์ ดอกไม้ ธูปเทียน สำหรับนักโทษเพื่อกระทำอโหสิกรรมแก่กัน

   ในวันประหาร นักโทษกับผู้ต้องขังจะถูกไล่ต้อนให้ขึ้นเรือนขังเร็วกว่าปกติ 1 ชั่วโมง ภายในเรือนจำ มีการเข้มงวดกวดขันมาก โดยเฉพาะที่แดน 1 ซึ่งเป็นแดนคุมขังนักโทษประหาร จะมีเจ้าหน้าที่อยู่รักษาการณ์มากเป็นพิเศษ

   ก่อนประหาร เจ้าหน้าที่เรือนจำจะเบิกตัวนักโทษประหาร ออกจากห้องขังเดี่ยว เพื่อจำตรวนกับพิมพ์ลายนิ้วมือ พร้อมให้นายแพทย์โรงพยาบาลเรือนจำตรวจร่างกาย เพื่อยืนยันมิได้วิกลจริต จึงค่อยนำตัวไปนั่งฟังพระเทศน์โปรดนักโทษประหาร ต่อมาจึงให้พบญาติ ณ ที่ตึกกองบัญชาการ 7 ชั้น

   พอใกล้เวลา เจ้าหน้าที่เรือนจำ จะนำคำพิพากษาให้ประหารชีวิตจากศาลฎีกามาอ่านให้ฟัง พร้อมคำร้องทูลเกล้าถวายฎีกาของนักโทษ ซึ่งโปรดเกล้าให้ยกฎีกาและให้พิพากษาประหารชีวิตตามคำพิพากษาศาลสูงแต่เดิมโดยละเอียด  เมื่อเสร็จขั้นตอนดังกล่าว ส่วนใหญ่นักโทษประหารจะรู้สึกเหมือนตายแล้ว ไม่สามารถลุกเดินได้ จึงจำต้องให้นั่งรถเข็นเข้าสู่แดนประหาร

   ที่ศาลาหลังเล็ก เพชฌฆาตจะทำการปิดตานักโทษด้วยผ้าสีดำ แล้วจึงเข็นรถเข้ายังโรงเรือนประหาร ซึ่งบางรายร้องคร่ำครวญน่าสมเพทเวทนา เมื่อเข้าไปในโรงประหารแล้ว ร่างของนักโทษจะถูกหาม หรือพยุงไปที่หลักกางเขน แล้วมัดตรึงไว้ด้วยด้ายสายสิญจน์ โดยให้นักโทษหันหน้าเข้าหลักและอยู่ในท่าพนมมือซึ่งมีดอกไม้ธูปเทียนพร้อม

   เสร็จแล้วจึงเลื่อนฉากที่มีเป้าปรับระดับให้ตรงกับระดับหัวใจของนักโทษประหารไปบังไว้ โดยตั้งศูนย์ปืนเล็งให้ตรงจุดกึ่งกลางของเป้า

   พอทุกอย่างพร้อม เจ้าหน้าที่จะยกธงแดงให้สัญญาณเพชฌฆาต เมื่อธงแดงถูกลดลง เพชฌฆาตจะเหนี่ยวไกปืนแบล๊กมันยิงรัว 10 นัดซ้อนๆ แล้วจะเหลือไยชีวิตได้อย่างไร ?!