พิมพ์หน้านี้
|
. .
. . แรงงาน : ประกันสังคมกับความฝัน . . แค่จะกินวันวันยังคิดหนัก วันใดพักก็อดรันทดเหลือ ไม่ได้มีเงินทองพอเหลือเฟือ อะไรเอื้อต่อหน้าก็คว้าไว้ . แค่พอเลี้ยงชีวิตเป็นครั้งคราว แค่พอมีค่าข้าวกินวันใหม่ แค่พอมีงานทำวันต่อไป ไม่อยากหวังอะไรไปเกินจริง . หยิบอะไรก็แพงค่าแรงต่ำ เกิดมาจนชอกช้ำไปทุกสิ่ง ด้อยโอกาสโอยโอดโทษใครทิ้ง พบแต่ความกลอกกลิ้งสิ่งสัญญา . ติดอยู่กลางนรกพกหนี้สิ้น หมดแรงดิ้นร้อนรนบนปัญหา ฉันไม่หวังสิ่งใดไกลชีวา ฉันไม่เคยปรารถนากว่าที่เป็น . ฉันไม่ได้ร่ำเรียนและเขียนอ่าน ฉันอยู่ในมาตรฐานคนทุกข์เข็ญ ฉันไม่ทันเหตุผลกลประเด็น ฉันเพียงรู้อย่างเช่นฉันควรรู้ . ฉันอยู่นอกสังคมที่เธอคิด ฉันไม่มีความผิดเธอรู้อยู่ กับบาดแผลดิ้นรนจนเป็นครู ฉันจึงรู้ว่ามัน-เพียงฝันไป . . . แด่ แรงงานส่วนใหญ่ในประเทศนี้ .
. แรงงาน : ประกันสังคมกับความฝัน . |
| . | ||
. |
||
|
View All |
||
| DRIVE | ||
R.E.M...AUTOMATIC... |
||
|
View All |
||