• ธรรมทัพบูรพา
  • ranking : สมาชิกทั่วไป
  • email : banlangp@thaimail.com
  • วันที่สร้าง : 2007-07-13
  • จำนวนเรื่อง : 358
  • จำนวนผู้ชม : 41991
  • จำนวนผู้โหวต : 124
  • ส่ง msg :
เขียนกวี
Permalink : http://www.oknation.net/blog/thum
วันพุธ ที่ 25 กรกฎาคม 2550
เหล่าคนผู้จนมุม
Posted by ธรรมทัพบูรพา , ผู้อ่าน : 56 , 22:43:27 น.   | หมวดหมู่ : ถึงเพื่อน  
พิมพ์หน้านี้

.เหล่าคนผู้จนมุม  อยากชั่วอย่างเป็นทาส…..อย่าริอาจมาโวยวาย อกตรมใจงมงาย......ถวายแล้วซึ่งวิญญาณ รักนายเลียนายมาก......ที่จริงอยากรับประทาน- เศษเงินอันเจือจาน......อุดมการณ์อันใดมี  ปากว่าตาขยิบ.....ควรเงียบกริบกลับอวดดี เกิดกินกายอิ่มพี.....แล้วปีนขี้บนหลังคา เณรคุณประเทศชาติ.....ยังบังอาจอวดศักดิ์ดา หลอกลวงปวงประชา.....เหมือนตราหน้าว่าโง่งม   ฟ้องยายยายก็ด่า.....มองหาตาไม่ชื่นชม คำคนเป็นคำลม.....เพร....

อ่านต่อ

ผู้สืบสันดานนาย
Posted by ธรรมทัพบูรพา , ผู้อ่าน : 97 , 19:11:28 น.   | หมวดหมู่ : บทกวี  
พิมพ์หน้านี้

.ผู้สืบสันดานนาย.นั่งมองในห้องแอร์........คอยดูแลอะไรกัน.เช้า-เย็นเธอกดดัน........ความคิดสั้นจนวุ่นวาย.วางกล้ามวางอำนาจ........ทั้งที่ขลาดหกน้ำลาย.นึกเองแล้วโวยวาย.......ไม่ฟังใคร-ให้ฟังตน.เก้าอี้เธอมีค่า.......ชูเชิดหน้า-อิทธิพล.อำนาจในมือคน........ก็ใช้เฝือซะเหลือเกิน.ลงมาจากหอคอย........มาดูหน่อยอย่าทำเมิน.มาดูพ่อจำเริญ........เขากุมหัวมั่วสิ้นดี.ให้ฉันเป็นนายบ้าง........มาเล็มก้างดูสักที.หน้าตาเค....

อ่านต่อ

รักบนเตียง
Posted by ธรรมทัพบูรพา , ผู้อ่าน : 181 , 02:42:03 น.   | หมวดหมู่ : บทกวี  
พิมพ์หน้านี้

.รักบนเตียง.เกิดเป็นลูกผู้ชายทำร้ายหญิงกระทำตัวเป็นปลิงคอยดูดกัดแต่ก่อนเรียกแมงดาข้อหาชัดแต่วันนี้ติดขัดที่เธอยอมเพราะรักแท้แม้ยอมคือเหตุผลจึงยอมทนให้ปลิงผู้ผ่ายผอมมอบทุกอย่างแก่ชายผู้จอมปลอมผู้ถนอมเธอไว้ใช้หากินเขาพาเธอท่องโลกที่ตื่นตาไม่ต้องแคร์สายตาใครหยามหมิ่นป้อนคำหวานถูกใจยามยลยินเธอก็ทอดให้สิ้นทั้งร่างกาย.แรกมันซื้อเสื้อผ้าทั้งอาภรณ์"ขอมีหนึ่งคู่นอนมิแหนงหน่ายจะมอบสุขเหมือนฝันจนวันตายไม่ม....

อ่านต่อ

วันอังคาร ที่ 24 กรกฎาคม 2550
เราต่างคือ...ผู้ร่วมชะตากรรม
Posted by ธรรมทัพบูรพา , ผู้อ่าน : 67 , 23:12:40 น.   | หมวดหมู่ : บทกวี  
พิมพ์หน้านี้

เราต่างคือ...ผู้ร่วมชะตากรรม.อย่าให้เขาแบ่งแยกแตกเป็นฝ่ายย่อยสลายแยกแบ่งแหล่งสยามเกิดเป็นใต้เป็นเหนือเชื้อลุกลามด้วยชิงหยามชิงเหยียบเอาเปรียบกัน.จงปรองดองกันเถิดเกิดร่วมชาติหากชังโจรเชื่อปราชญ์ไยห้ำหั่นเราผู้รับชะตากรรมอันเดียวกันผู้ใดเสี้ยมปลุกปั่น-มันก็รู้..รู้แก่ใจสามานย์ผ่านใบหน้า.พูดวาจาเหลวไหลให้รู้อยู่.ถึงจะเบื่อเพียงไรให้ตามดูจับเท็จผู้โกหก-ผู้พกลม..อย่าซ้ำเติมประเทศชาติ-ยามวิกฤติ.มาสะกิดเงิน....

อ่านต่อ

ลูกสาว...ชาวนาไทย
Posted by ธรรมทัพบูรพา , ผู้อ่าน : 131 , 20:22:26 น.   | หมวดหมู่ : บทกวี  
พิมพ์หน้านี้

.ลูกสาว ชาวนาไทย.โดนเขาหลอกกี่ครั้งยังไม่เข็ดน้ำตาเล็ดกี่หยดหมดกี่ถังจึงจะสมใจน้อง-ตรึกตรองฟังตัวพี่ยังยืนยันเหมือนวันเดิม หลงเศรษฐีมีเงินแล้วเป็นไงเจ็บบ้างไหมดวงใจอันเห่อเหิมกลัวบ้างไหมหมองไหม้ใครประเดิมละลายเริ่มต้นใหม่-เอยใจร้าว กลับบ้านเรือนเสียที-เถิดที่รักอย่าให้พี่ท้วงทักทุกคำกล่าวอย่าให้สายเกินแก้ทุกเรื่องราวด้วยความสาวแสนสั้นนะวันวัย เก็บคุณค่าบางอย่างไว้บ้างเถิดหนุ่มบ้านเกิดรอชิดพิสมัยโอ้หน....

อ่านต่อ

.......ผมคิดว่า
Posted by ธรรมทัพบูรพา , ผู้อ่าน : 57 , 18:15:47 น.   | หมวดหมู่ : บทกวี  
พิมพ์หน้านี้

."ผมคิดว่า".ผมคิดว่า...บ้านเมืองใกล้วินาศ ผมคิดว่า...มั่นมาดสำคัญกว่า ผมคิดว่า...ดูดีที่หน้าตา ผมคิดว่า...ประชาคงเข้าใจ. ผมคิดว่า...ให้ฆ่ากันสักครู่ ผมคิดว่า...ยืนดูแล้วเริ่มใหม่ ผมคิดว่า...ไม่นานผมก็ไป ผมคิดว่า...สงสัยไม่ต้องคิด. ผมคิดว่า...รีบลากมาเลือกตั้ง ผมคิดว่า...มีมั่งนะคนผิด ผมคิดว่า...ดูแลเอง-ชีวิต ผมคิดว่า...มืดมิดแล้วปัญญา  ผมคิดว่า...ต่างชาติคงเข้าใจ ผมคิดว่า...เอาใหญ่แล้วนี่หว....

อ่านต่อ

ต่างตอบแทน
Posted by ธรรมทัพบูรพา , ผู้อ่าน : 54 , 12:04:13 น.   | หมวดหมู่ : บทกวี  
พิมพ์หน้านี้

.ต่างตอบแทน .อยากตอบแทนบางอย่างทางที่ถูก.ความพันผูกบางอย่างเคยข้างหมอน.ตาที่หลับฝากฝันนิรันดร.ตื่นด้วยความรุ่มร้อนไม่เคยเป็น..เงาอดีตเดินทางมาย้ำเตือน.กับบางอย่างลืมเลือนเหมือนเคยเห็น.คำบางคำคุ้นเคยสงบเย็น.ปรับประเด็นกลับเป็นเช่นคุ้นเคย..อยากตอบแทนเธอบ้างอย่างที่หวัง.ระหว่างเราความหลังยังเฉื่อยเฉย.มีบางอย่างเกินใจจะละเลย.ในรอยยิ้มเปิดเผย-ต่างตอบแทน.....

อ่านต่อ

มิติเถื่อน
Posted by ธรรมทัพบูรพา , ผู้อ่าน : 61 , 02:10:48 น.   | หมวดหมู่ : บทกวี  
พิมพ์หน้านี้

.มิติเถื่อน.จะกู่กร้าวต่อไปในธารศิลป์.เมื่อผืนดินลุกไหม้ไฟปัญหา.แม้นคล้อยเคลื่อนเลือนแสงแห่งทิวา.อวิชชาเฉิดฉาย ร่ายบันเทิง.จะเต้นเร่าเปล่าดายทำไมหนอ.ชีวิตพอสุขได้ให้เถลิง.ใยอิ่มสุขทุกข์พร่องในกองเพลิง.หรือร่าเริงเลียบหล้าธรรมมารมย์.ธรรมพิสุทธิ์สดใส - ในมิติ.แต่คนรินึกอ่านว่าด่านขม.ตู่ขาดสุขแพ้พ่าย หน่ายสังคม.จิบปลายขมนิดเดียวว่าเชี่ยวชาญ.แค่เพ่งพิศติดเชื่อว่าเกลือจืด.สังคมมืดเติบใหญ่แผ่ไพศาล.วิถีจรร้....

อ่านต่อ

คำพอเพียง
Posted by ธรรมทัพบูรพา , ผู้อ่าน : 68 , 01:52:59 น.   | หมวดหมู่ : บทกวี  
พิมพ์หน้านี้

.คำ"พอเพียง".เกิดจากครรภ์มารดามาเป็นคนมีสายรกพันตนมาเท่านั้นเกือบมาเปล่าไปเปล่าเท่าเท่ากันก่อนจะเกือบใจพลันรู้กั้นใจเกือบอ้าปากกลืนเงินที่เธอป้อนจนความโลภตกตะกอนนอนลำไส้จนลืมพ่อลืมแม่ตนเป็นใครยอมมักใหญ่ใฝ่สูงจูงไปลับคนพึงใจ"พอเพียง"มีไม่มากคนโยนความลำบากคนสับปลับคนช่วงชิงดิ้นรนดั่งปล้นทรัพย์กฏหมู่มากรองรับคนบัดซบพ่อเพียงอยากให้เธอรู้จักพอเชื่อมสมดุลรอยต่อธรรมขนบกราบดินแม่ภูมิใจควร....

อ่านต่อ

สภาวะ
Posted by ธรรมทัพบูรพา , ผู้อ่าน : 61 , 00:19:03 น.   | หมวดหมู่ : บทกวี  
พิมพ์หน้านี้

สัตยาธิษฐาน..ชมดาว.แสงเรืองเรียงรายปลายคอนกรีตพิทักษ์รอยจารีตแห่งเมืองใหญ่สุดถนนห่มเรืองเมืองแสงไฟจะหลีกลี้หนีไกลไปชมดาวบรรลุแดนนิทานกาลครั้งหนึ่งเจ้าที่ดินรำพึงถึงต้นข้าวลับไศลเนินไฟดาราพราวยินแม่กล่าวต้อนรับลูกกลับมากระพริบแสงประดับดำกำมะหยี่ธรณีอุ่นเท้าโอ้ดาวข้าฯยิ่งขับเคลื่อนยิ่งไกลในสายตายิ่งไขว่คว้ายิ่งไกลในหลักพิงทางหวังวูปไหวอากาศธาตุมนุษย์ชาติปลอบอภัยได้ทุกสิ่งเมื่อเท้าฉันจมปลักกับหลักจริงหั....

อ่านต่อ


/24
DRIVE

R.E.M...AUTOMATIC...

View All