บางทีผมก็ค้นพบว่า ความทรงจำของมนุษย์ช่างมหัศจรรย์เสียเหลือเกิน บางอย่างรายละเอียดเล็กๆ น้อยๆ เรากลับจำได้อย่างเหลือเชื่อ แต่หัวใจหลักของเรื่องราว เรากับหลงลืม แต่กับความทรงจำบนเส้นทางสายเจ้าหญิง สู่ชายหาดใต้ในนิวเซาท์เวลส์ ออสเตรเลีย แม้ผ่านมาหลายเดือน แต่ก็ยังแจ่มกระจ่างในความทรงจำ แต่บางเรื่องสารภาพตามตรงผมก็หลงลืมไปหมดสิ้นเหมือนกัน

ตรงที่ความสูงนี้ ตอนแรกทีมเราเรียกร้องขอเข้าห้องน้ำ ผู้นำทางพามาที่นี่ ไม่มีใครเข้าห้องน้ำก่อนเลย กระโจนไปยังจุดชมวิวก่อนทันที

หลังจากนั่งรถจากแคนเบอร์รามาถึงเกือบเที่ยงคืน เรามีเวลาอีกวันเพื่อเตรียมตัวสู่ชายหาดภาคใต้ (แต่วันว่างนั้นเป็นวันเสาร์ และเราเตรียมใจที่จะไปลุยตลาดนัดหลายแห่งในซิดนีย์ - ซึ่งจะเอาไว้เล่าคราวหลัง)

เพิ่งเก็บของจากกระเป๋าออกมาซัก อีกวันเราก็แพคกระเป๋ากันอีกครั้ง ครั้งนี้เพื่อนชาวซิดนีย์ของเราขอเป็นสารถี ขับรถบริการเพื่อนคนไทยสี่ห้าคน เราเรียกการเดินทางครั้งนี้เป็นรหัสว่า TTT อันย่อมาจาก ทีมไทยทัวร์ หรือทัวร์ไทยทีม ก็ได้ ไม่ว่ากันอยู่แล้ว

รถตู้ของเพื่อนชาวญี่ปุ่นเจ้าของบ้านที่ทิ้งไว้ให้พร้อมให้เราพักที่บ้านของเขา (ซึ่งเจ้าบ้านก็หนีกลับไปญี่ปุ่น ทิ้งบ้าน สวน และแมวหนึ่งตัวไว้ให้เราดูแล)  ไปใต้คราวนี้ เราส่งคุณหลานๆ ไปเรียนพิเศษ คุณน้าคุณอาจะขอไปเที่ยวทะเลกันให้ชุ่มฉ่ำ  เสียอย่างเดียวแม้ในเดือนเมษายน น้ำทะเลในออสเตรเลียก็ยังเย็นเกินกว่าที่คนไทยจะลงไปว่ายเล่นได้ง่ายๆ

บริเวณใกล้ๆ กับป้ายบอกจุดชมวิว มีป้ายสื่อความหมายธรรมชาติของเส้นทางต่างๆ บริเวณแถบนั้น ซึ่งเป็นพื้นที่ของอุทยานแห่งชาติ ผมถ่ายมาเพื่อที่ได้ระลึกว่า ป้ายสื่อความหมายในเมืองไทยนั้นเล็กเหลือเกิน ป้ายนี้บอกทั้งเส้นทางที่จะต้องเดิน มีระยะทางกี่ชั่วโมง จะพบอะไรได้บ้างในเส้นทาง พร้อมทั้งตัวอย่างพืชและสัตว์ ป้ายมีขนาดใหญ่กว้างเกือบสองเมตรสูงกว่า 1.50 ม.โดยประมาณ อยากให้เมืองไทยมีป้ายสื่อความหมายในอุทยานแห่งชาติแบบนี้บ้างจัง

เราใช้เส้นทางเจ้าหญิง หรือ Princess Highway ที่วิ่งจากซิดนีย์บ่ายหน้าลงไปสู่ทางใต้ ระยะการเดินทางครั้งนี้ประมาณสามถึงสี่ร้อยกิโลเมตร ระยะเวลาที่จะใช้จริงน่าจะประมาณ 4 ชั่วโมงเศษๆ เพื่อไปสู่ที่พัก kioloa Beach Holiday Park  (แล้วค่อยมาว่าเรื่องที่พักแบบนี้กันอีกครั้ง)

หลังจากนั่งรถมาเกือบชั่วโมง ตื่นเต้นกับเส้นทางเลาะเลียบหนาผาหิน มองไปเห็นท้องฟ้าสีครามสวย อากาศเย็นสด แล้วลุงเวนย์ที่เราเรียกชื่อนี้ตามหลาๆ ก็หักรถปีนขึ้นเขา แวะขึ้นไปบนจุดชมวิวชื่อว่า suplime point บนความสูง 415.41 ม. เหนือระดับหน้าผานี้เอง ที่เรามองเห็นเมืองวูลลองกอง อยู่ใต้ฟ้าสีคราม และเห็นโค้งอ่าวไปไกลแสนไกล

ลงมาจากจุดชมวิวอีกไม่นาน พวกสามทีอย่างเราก็ตื่นตะลึงอีกครั้ง เพราะเขาพาเราไปไหว้พระ ที่ Nan Tien Temple โบสถ์ฟ้าตะวันตก

โบสถ์ฟ้าตะวันตกนับได้ว่าเป็นวัดพุทธศาสนาที่ยิ่งใหญ่มากในแถบนี้ ทางวัดได้จัดให้มีการเรียนการสอบทางศาสนา ทั้งการฝึกปฎิบัตธรรม สมาธิ และเรียนรู้เกี่ยวกับศาสนาพุทธ ทั้งยังมีที่พักและสิ่งอำนวยความสะดวกต่างๆ พอสมควร

บริเวณบันไดทางขึ้นไปยัง โบสถ์ของวัดน่านเทียนซึ่งพอขึ้นบันไดไปถึงหน้าปากประตูแล้ว เราจึงพบว่า นี่เป็นเพียงชั้นแรกเท่านั้น

จากชั้นแรกเดินเข้าไปอีกจะผ่านลานกว้างใหญ่ ก่อนที่จะต้องขึ้นบันไดไปยังโบสถ์ที่ประดิษฐานพระพุทธรูป ที่ด้านหน้ามีกระถางธูปใบใหญ่ มีลวยลายมังกรและตัวหนังสือ ทำให้ผมนึกถึงหนังจีนกำลังภายในสมัยก่อน พวกสิบแปดอรหันต์มนุษย์ทองคำ ที่ใครจะผ่าด่านไปได้ ด่านสุดท้ายต้องเป็นกระถางธูปขนาดใหญ่ ยกขึ้นมาแล้วท้องแขนจะมีตรามังกร ยังงั้นเลย

 โดยส่วนตัวแล้วผมเป็นคนที่นับถือและชื่นชอบในการเที่ยวชมโบสถ์ วัด วัง เลยรู้สึกสนุกสนานไปด้วย ตัวโบสถ์สร้างตามแบบสถาปัตยกรรมจีน มองเห็นได้แต่ไกล