เมื่อรถตู้สีขาวเลี้ยวซ้ายออกจาก princess highway สายหลักเข้ามาสู่ถนนมูรังมารัง วิ่งผ่าน bawley เราก็เริ่มใกล้ชิดกับชายหาดมากขึ้น เพราะถนนนี้เป็นถนนเล็กๆ วิ่งเลียบชายหาด  แต่เราไม่สามารถมองเห็นหาดสีขาวและท้องทะเลสีครามหรอก ก็เพราะถนนของเขาไม่ได้สร้างบนสันทราย (Sand dune) เหมือนบ้านเรา แต่บนสันทรายของเขามีต้นไม้ขึ้นเต็มไปหมด จนบังท้องทะเลไปจากสายตาของเรา

กระนั้นก็เถอะ กลิ่นไอทะเลจางๆ ก็ลอยมาตามสายลม เพราะเราเปิดกระจกรถเพื่อรับลมทะเล รถวิ่งไม่เร็วนักก่อนที่จะมาจอดอยู่ตรงหน้ารั้วเตี้ยๆ สีขาวด้านขวาของถนน  และบ้านชั้นเดียวสีเหลืองสดก็ปรากฏต่อหน้าของเรา บ้านหลังนี้มีชื่อว่า "Kingfisher" หรือบ้านนกกะเต็น ลุงเวนย์เลือกบ้านหลังนี้ให้เรามาพัก เพราะเขารู้ว่าเราชอบดูนก แม้แต่เวลาเลือกไวน์ แกยังเลือกไวน์ที่มีชื่อเป็นนกชายเลนให้เราชิมเลย

ฝั่งตรงข้ามของบ้านที่เราพัก เป็น "คาราวาน พาร์ค" ซึ่งเป็นที่ที่ชาวออสเตรเลียนิยมขับรถมาพักชื่อว่า ไคโอลา บีช คาราวานพาร์ค   ตอนแรกที่ได้ยินคำว่า พาร์ค เราก็นึกไปถึงอุทยานแห่งชาติ หรือวนอุทยาน ที่เป็นของราชการ แต่ว่า "พาร์ค" แบบนี้เป็นของเอกชน จัดสร้างบ้าน ห้องน้ำ สถานที่กางเต็นท์ รวมไปถึงบ้านพัก และมีลานกว้างใหญ่พอสำหรับ "รถบ้าน" ที่พวกเขานิยมพ่วงมากับรถยนต์ เข้ามาจอดพัก และมีพื้นที่พอสำหรับแคมป์ปิ้ง ก่อไฟ ย่างบาร์บีคิว และทำกิจกรรมอื่นๆ โดยบริเวณแถบนี้ จะมีคาราวาน พาร์ค อย่างนี้นับสิบแห่ง ที่สร้างอยู่ใกล้ชิดติดกับทะเล

ที่ไคโอลานี้ พิเศษกว่าที่อื่นๆ เพราะอนุญาตให้นำสุนัขเข้ามาพักแรมได้ด้วย เย็นนั้น เราจึงได้เห็นสุนัขหลายตัววิ่งลงไปเล่นน้ำทะเลพร้อมกับเจ้าของอย่างสนุกสนาน

หลังจากจับจองห้องพัก ทั้งยังเปลี่ยนเสื้อผ้ากันเสร็จสรรพ บ่ายแก่ๆ อย่างวันนี้เราจะมีเวลาเกือบสองชั่วโมงในการพักผ่อน  ทีมไทยแบ่งเป็นสามทีม คือ เปลี่ยนชุดว่ายน้ำลงไปผจญกับน้ำทะเลอุณหภูมิต่ำกว่า 20 องศา อีกทีมเดินเล่นชายทะเลให้เท้าเปียกน้ำ และผมคนเดียวคว้ากล้องส่องทางไกลสองตา เดินเลาะชายหาดไปเรื่อยๆ เพราะคาดว่าจะได้พบนกสีสวยหลากหลายชนิด ในราวป่าตรงหัวแหลม

รูปจากกูเกิลนี้คงแสดงให้เห็นภาพที่ตั้งของชายหาดได้อย่างชัดเจน จะเห็นว่า เราจะเห็นเกาะเล็กๆ ซึ่งอยู่กลางทะเล จากนั้นเป็นทะเลสีสวย พ้นจากชายหาดมาจะเป็นสันทรายที่มีต้นไม้ท้องถิ่นขึ้นอยู่เต็มแน่น กว้างประมาณสิบกว่าเมตร พอพ้นแนวสันทราย จึงจะเป็นที่ว่างที่ปลูกสร้าง คาราวานพาร์ค พอข้ามถนนมา ก็จะเป็นกลุ่มบ้านพักที่เราไปพัก หาเอาเองนะครับว่าหลังไหน

ผมก็คล้องกล้องเดินลุยหาดทรายชายทะเลไปเรื่อยๆ โดยลืมกล้องถ่ายรูปไปเสียถนัดใจ แล้วก็เดินดุ่มๆ มุดเข้ารกเข้าพง ซึ่งบริเวณหัวแหลมนั้นจะเป็นพื้นที่อนุรักษ์ รวมไปถึงเกาะ เบลโลรา (Belowla) ซึ่งบนเกาะนั้นมีนกทะเล อย่างนกนางนวล นกจับหอยนางรม (Oyster catcher)  และนกอื่นๆ อีกมาก ซึ่งเราสามารถพายเรือแคนู ข้ามไปยังเกาะนั้นได้ แต่เสียดายวันที่ผมไปถึง คลื่นลมแรงมาก เสียจนเราไม่สามารถพายเรือไปได้เลย

บริเวณหาดทรายนี้ จะมีทั้งนักท่องเที่ยวที่มาพักผ่อน ว่ายน้ำทะเล วิ่งเล่นกับสุนัข รวมไปถึงบางคนที่ถือเบ็ดตกปลา เหวี่ยงสายเบ็ดลงทะเลเพื่อตกปลา  ผมเดินไปจนสุดปลายแหลม ก็พบกับชาวประมงพื้นบ้าน ซึ่งหลังจากวางข่ายดักปลาแล้ว ปลาบางตัว เขาสับ โยนลงทะเล ผมก็สงสัยว่าทำไม พอเข้าไปดูใกล้ๆ อ้อ เขาโยนให้เป็นอาหารของปลากระเบน น่าสนุกดี

เดินเล่นดูนกเพลินๆ นั่นก็ใช้เวลาเกือบสองชั่วโมง พระอาทิตย์เริ่มจะราแสง และเราต้องไปเตรียมอาหารเย็นวันนี้  พอแสงอาทิตย์เริ่มจะหาย อากาศก็จะยิ่งเย็นลง เย็นลง

ในบ้านแม้ว่าจะมีอุปกรณ์ จาน ชาน ช้อน กระทะ และอื่นๆ อีกมาก แต่วันนี้เราจะปิ้งบาร์บีคิวกัน  มีเตาปิ้งอยู่หลังบ้าน พร้อมกับถังแก๊สกับตะเกียงให้แสงสว่างภายนอก ผมมารู้ทีหลังว่า ตอนที่เราลงไปเล่นน้ำ เพื่อนของลุงเวนย์ ชื่อว่า แกรมม์ ซึ่งก็เป็นสามีของน้องสาวลุงเวยน์ ด้วย (น้องสาวลุงเวนย์ชื่อว่า โทนี) ได้มาจัดการให้เรียบร้อยแล้ว  แต่ดูเหมือนว่ายิ่งเราค้นหาของและอื่นๆ เรายิ่งสับสนว่า เรายังต้องการอะไรอีกหรือไม่ ผมจำไม่ได้แล้วว่าเราขาดมะนาว หรือน้ำปลา พริก อะไรสักอย่าง แล้วก็ต้องเดินข้ามไปยัง บ้านพักผู้จัดการคาราวาน พาร์ค ซึ่งก็คือ โทนี กับ แกรมม์ น้องสาวและน้องเขยของลุงเวนย์ ซึ่งวันนี้สามคนนี้เป็นเจ้าบ้านเลี้ยงอาหารพวกเราครับ โดยเรานั่งคุยกันไปกินข้าวกันไป ใต้ฟ้าพร่างดาว และอากาศที่คนไทยหนาวนิดหน่อย อุณหภูมิประมาณ 14-15 องศา เท่านั้นเอง

ซึ่งพรุ่งนี้ เราคิดกันว่า จะทำส้มตำ ลาบเนื้อ ลาบปลา แกงเขียวหวานไก่ นึ่งข้าวเหนียว เป็นอาหารมื้อเย็นตอบแทน

แล้วพรุ่งนี้ เราจะไปปีนเขารังนกพิราบ Pigeon House Mountion กัน

หมายเหตุ ความจำ 
ตอนลุงเวนย์มาเที่ยวเมืองไทย ผมพาแกไปตลาดศาลายา แกซื้อหวดนึ่งข้าวไม้ไผ่สานกลับไปด้วย แต่หาหม้อนึ่งข้าวแบบอีสานไม่ได้เลย ทว่าพอเราไปถึงซิดนีย์ที่ไทย์ทาวน์ ตลาดขายของคนไทย เราพบทั้งน้ำปลา หวด หม้อนึ่ง (เราก็เลยซื้อมาเป็นของขวัญให้แกอีก รวมถึงเอามานึ่งที่ไคโอลา นี่ด้วย) เอ ผมเล่าเรื่องที่ไปเที่ยวตลาดไทย หรือยังครับ ถ้ายัง เดี๋ยวเขียนเล่าใหม่