เช้าวันเสาร์ มองฟ้ามองเมฆ แล้วรู้สึกว่าโลกเช้านี้ไม่สดใส ไม่สดใสสมดังฤดูกาล  ฟ้าเต็มไปด้วยเมฆทะมึนสีเทาเข้ม แล้วฝนก็โปรยปรายละอองลงมา

จากหมู่บ้านใช้เวลาประมาณครึ่งชั่วโมง จักรยานสีเทากับสองขาที่ปั่นช้าๆ แต่สม่ำเสมอ ก็พาตัวเองผ่านถนนอุทยานมาจนถึง เวฬุวัน ภายในพุทธมณฑล

 
ผมนั่งคิดในใจว่า เช้านี้จะคว้าจักรยานออกไปดีไหม ออกไปปั่นออกกำลังกายหนึ่ง พกกล้องสองตาไปตามหาดูนกอีกหนึ่ง แล้วก็ไปไหว้พระที่พุทธมณฑล อีกหนึ่งเหตุผล พอหาเหตุผลเข้าข้างตัวเองได้สามเหตุ อาทิตย์ก็ทอดวงทะลุม่านเมฆออกมา เลยคว้าจักรยานคุณสีเทา ที่อยากจะเรียกว่าคุณเกรย์ใจจะขาด แต่เดี๋ยวโดนหาว่าไม่รักชาติ ไม่รักภาษาไทย

 คุณสีเทาเป็นจักรยานรุ่นเก่า ได้มาตั้งแต่ปี ๑๙๙๗ ซื้อครับ ไม่ได้รับบริจาค ซ่อมบำรุงดูแลมาครบ ๑๐ ปี ดีใจที่ยังใช้การได้ดี

 เช้าๆ แสงแดดยังไม่แรง ปั่นด้วยความเร็วคงที่สม่ำเสมอ ก็ทำให้หัวใจเต้นรัวแรงได้อย่างน่าพอใจ เหงื่อยังไม่ซึมแผ่นหลังด้วยซ้ำ เมื่อสอดสายตามองหาเป้าหมายหลัก นั่นคือนกจับแมลงพันธุ์จีนผู้เดินทางไกลอพยพมาพักอาศัยร่มใบบุญในพุทธมณฑลแห่งนี้

 สายตาผมไปปะทะกับซุ้มบังไพรสองหลัง ที่มีกล้องและเลนส์ขนาดใหญ่กำลังเตรียมการเพื่อถ่ายภาพนกจับแมลงนั้น และป่าไผ่เบื้องหลังก็เป็นหมาย ที่นกใช้อาศัยหากิน และเชื่อว่าพักผ่อนอยู่นานนับเดือน

 ในพื้นที่ประมาณ หนึ่งร้อยตารางเมตร มีกอไผ่อยู่หลายสิบกอ แต่กลุ่มไผ่เจ็ดแปดกอนั้นเป็นกลายเป็นอาณาเขตเฉพาะของนกสีฟ้า อกสีส้ม ตัวนี้

ภาพนกจับแมลงพันธุ์จีนนี้ เป็นฝีมือของพี่ Ultraman ประจำการอยู่ในเวบบอร์ด Trekkingthai.com

จอดจักรยาน เดินวนเวียนอยู่ไม่นาน นกก็อวดโฉม ให้ใช้กล้องสองตาตามมองสังเกต และศึกษา นกหาแมลงกินแล้วเกาะกิ่งไผ่ ร้องเพลง ไซร้ขนแต่งตัวอย่างอารมณ์ดี  ช่างภาพก็สามารถถ่ายภาพได้อย่างสบายใจ ไม่ได้รบกวนนกแต่อย่างใด

 ผมและช่างภาพ เฝ้าดู รอคอยจับแมลงนั้นนานนับชั่วโมง พร้อมๆ กับแสงแดดที่ส่องสว่างขึ้น หลังจากยามเช้าที่อึมครึมด้วยเม็ดฝน ก่อนที่นกจับแมลงจะบินลงมาเกาะตรงกิ่งไม้ที่หมายตาพร้อมจิกกินแมลง แสงส่องให้เห็นถึงความงามที่กระทบกับสีขนของนกที่สะท้อนแสง และความตรึงใจในสีสันก็บันทึกผ่านทั้งสายตา และเลนส์กล้อง

จักรยานยังจอดอยู่ตรงนั้น ใต้ร่มไผ่

นกก็อยู่ตรงนั้น ใต้ร่มไผ่

และแสงอันอบอุ่นก็อยู่ตรงนั้น ใต้ร่มไผ่

ความงามง่ายๆ ที่มาพร้อมความอดทนเฝ้ารอ ก็ปรากฎขึ้นในยามเช้านั้น

หมายเหตุ ผมเขียนไว้เมื่อกลางเดือนกุมภาพันธ์ ซึ่งเป็นห้วงยามของนกอพยพแล้วนำไปลงไว้ที่ บล๊อกสารคดี หลายคนคงยังไม่ได้อ่าน เลยพามาโชว์อีกครั้งครับ

ช่วงนี้นกเริ่มอพยพกลับไปถิ่นฐานทางเหนือ แต่คนร้อนรนมากขึ้นด้วยอากาศ

จักรยานเลยจอดร่มเย็นอยู่หลังบ้าน ช่วงนี้มีแต่ดอกไม้บาน และไม่ได้ไปไหนเลย
ก็ด้วยอากาศมันร้อนไงครับ