"พี่ พี่ รับรางวัลที่ 1 สักคู่ไหมครับ"

เสียงเชิญชวนของคนขายลอตเตอรีหน้าปากซอยดังขึ้นเมื่อผมเดินผ่านไป  ทุกวันบริเวณนี้ค่อนข้างจะไม่มีคนสัญจรเท่าไร มีร้านขายอาหาร ขนมตั้งอยู่ไม่กี่ร้าน ฟุตบาทก็ว่างเปล่า จะมีคึกคักขึ้นก็ในวันที่ 16 และวันที่ 1 ของทุกเดือน  ที่แทบทุกเดือนผมจะเห็นจักรยานจอดรายเรียงอยู่หลายคัน และทุกคัน ขายลอตเตอรี

ผมสังเกตมานานหลายเดือนแล้วว่า ในแถบบ้านผม ตั้งแต่ตลาดศาลายา ตลาดพุทธริมคลองทวีวัฒนา ปากซอยสาย 2 เซฟอีสาย 2 ไปจนถึงโรงพยาบาลธนบุรี ตลิ่งชัน มีขบวนการจักรยานขายลอตเตอรี ขี่ขับไปขายความฝันให้คนเสี่ยงโชคอยู่เป็นจำนวนมาก บางทีจอดรายเรียงกันเป็นสิบๆ คัน

นี่เขามาจากไหนกัน แล้วจะหาคนซื้อได้ไหมนะ
ก็ในขณะที่ข้าวของกินใช้ ราคาวิ่งขึ้น สูงขึ้น ยิ่งกว่าปรอดฤดูร้อน ใครจะพอเจียดเงินมาซื้อโชค แทนซื้อข้าว

บันทึกไว้ในวันที่ 1 เมษายน ที่ชาวต่างชาติว่ากันว่าเป็น April fool's day อย่างนี้ด้วยแล้ว ผมยิ่งสงสัยว่า คนโง่ที่ไหนหนอ ที่ยอมให้รัฐบาล ส่งสลากกินแบ่ง หรือสลากกินรวบ มาให้คนได้ตื่นเต้นทุกต้นเดือนและกลางเดือน

แต่บางเดือนผมก็อยากตื่นเต้นกับเขาเหมือนกัน แต่นับไปนับมาในชีวิตนี้ ซื้อลอตเตอรีไม่มากกว่านิ้วมือนับครั้งได้

"48 มีไหม" ใครบางคนร้องถาม

ถามแล้วจะซื้อหรือเปล่าล่ะ คู่ละ 110 บาท ไม่ได้เอากำรี้กำไรกันสักเท่าไรเลยนะ ถ้าผมเป็นคนขาย คงจะตอบไปอย่างนั้นบ้าง

ยืนคุยกับคนขายว่ากว่าจะรับสลากมาขายได้นี่ต้องกู้เถ้าแก่มาก่อน คู่ละ 90 บาทแล้ว ถ้าขายได้หมดก็พอได้ค่าข้าว ค่าน้ำ ค่าซ่อมจักรยานบ้าง แต่ถ้าขายได้ไม่หมด ก็จะต้องติดหนี้ค่าสลากับเถ้าแก่อีก เว้นว่าจะโชคดี ในสลากที่ขายถูกรางวัลที่ 5 หรือเลขท้ายสามตัว สองตัว ก็อาจจะพอปลดหนี้ได้บ้าง

วันนี้ผมเห็นจักรยานรายเรียงอยู่สามสี่คัน ลอตเตอรีในแผงหน้ารถบางคันดูเหลือน้อยเต็มที ไม่กี่คู่ แต่กับบางคน เหลืออยู่ในจำนวนที่ทำให้มีคนมองหาเลขเด็ดเข้าไปเลือกซื้อโชคชะตา

"มาจากไหนกันล่ะพี่" ผมถาม
"มาจากเมืองเลยครับ" คนขายใจดีบอก
ไม่ใช่ครับ ไม่ใช่ ผมถามผิดไป พี่เอาจักรยานมาจากไหนกันมากมายขนาดนี้ ผมเห็นทั้งพี่ ทั้งลุง ป้า น้า อา ขี่จักรยานสีเงินสวยงาม บ้างก็เป็นจักรยานมีเกียร์ บ้างก็เป็นจักรยานบ้านๆ ขี่จักรยานขายลอตเตอรีกันไปทั่ว บางทีอาจเรียกได้ว่าเป็นกองทัพ

"อ๋อ จักรยานนี่ ไปซื้อตามร้านขายของเก่า จักรยานมาจากญี่ปุ่นเชียวนา"
อ้อ พี่พูดเหมือนกับว่าผมจะไปดูถูก เปล่าครับ ผมชื่นชมคนขี่จักรยาน แล้วผมก็คิดว่าจักรยานของพี่นี่สวย ดูขี่ง่าย และนี่ผมเข้าใจผิดไปมากทีเดียว เพราะครั้งแรกๆ ที่ได้เห็นจักรยานขายลอตเตอรีผมก็คิดไปว่า พวกพี่ต้องมีที่ให้เช่าจักรยานแน่ๆ

ลืมนึกไปว่าเขาก็ลงทุนเหมือนกัน จักรยานจะราคาเท่าไรกันเชียว

พี่คนขายเล่าให้ฟังว่า เมื่อหลายปีก่อนก็มาขายลอตเตอรีอย่างนี้แหละ แต่เดินขายเอา เดินๆ ไปมันร้อน มันเหนื่อย ก็ค้นพบว่ามีร้านขายจักรยานเก่าๆ อยู่หลายมุมเมือง ทั้งพุทธมณฑล คลองเตย รังสิต เพชรเกษม ราคาเมื่อสามสี่ปีก่อนคันละ 1500-1800 บาท แต่เดี๋ยวนี้ต้องกำเงิน 2000 กว่าบาทไปซื้อ  แต่บางคนก็เริ่มไม่ใช้จักรยานแล้ว ไปดาวน์มอเตอร์ไซค์ขี่ขับมาขาย สบายกว่ากันเยอะ

เวลาจะเดินทางกลับบ้านกันที ก็เอาจักรยานจอดไว้ในห้องเช่า ล่ามโซ่กันขโมยไว้เรียบร้อย
ความจริงผมไม่กล้าถามว่า จักรยานเคยโดนขโมยกันบ้างไหม ก็ขนาดจักรยานเพื่อนผมจอดไว้ข้างที่ทำงาน มียามเฝ้าด้านหน้า แต่ลืมดูด้านหลัง ค้างอยู่ออฟฟิศได้ไม่นาน ก็มีคนมายืมไปขี่ ป่านนี้ยังไม่ยอมคืน

พวกเขามาจากไหนกัน
เขามาจากเมืองเลยครับ พี่เขาบอกผมตั้งแต่แรกแล้ว

เขามากันเป็นหมู่บ้าน แล้วก็เป็นตำบล คราวนี้มากันหลายอำเภอ มาตระเวณขี่จักรยานขายลอตเตอรี อยู่ทั่วไปทั้งกรุงเทพ หาดใหญ่ ขอนแก่น เชียงใหม่ เมืองใหญ่ เมืองเล็กหลายเมืองเขาดั้นด้นไป  ไปขายความฝัน ขายโชคให้กับคนที่ชอบเสี่ยงโชค ซื้อเลข

เขาหนีภัยแล้ง ราคาข้าว ผัก ปลา หมู ไก่ ผลิตผลทางการเกษตรไม่ดี ขายไม่ได้ราคา มาขายความฝันนี้นานนับสิบๆ ปีแล้ว หนังสือพิมพ์หลายเล่ม นิตยสารหลายหัว รายการทีวีหลายช่อง ตามติดชีวิตของพวกเขา มาหลายครั้ง จนเกือบจะเป็นตำนานของคนขายลอตเตอรีแล้วกระมัง

จะว่าไป ไม่ได้มีแต่เพียงคนเมืองเลยเท่านั้น คนวารินชำราบ หนองบัวลำภู สารคาม ยโสฯ อีกหลายจังหวัดก็ก้าวมาเป็นคนขายฝันหลายพันคนแล้ว

ไม่ได้มีแต่วัยรุ่นล่าฝัน อยากเป็นนักร้องดาราประกวดกันเท่านั้น
คุณลุงหน้าเกรียมแดด น่องโป่ง ปั่นจักรยานของผม ก็มีฝัน และขายฝันให้คนทั่วไปไม่ต่างกัน

ว่าแต่ว่า " ขอโทษเถอะครับพี่ ไม่รับรางวัลที่ 1 สักคู่เหรอครับ"