ไม่ว่าจะเพราะแรงบันดาลใจจากหนังสือ ภาพยนตร์ หรือการที่เคยได้ไปท่องเที่ยวในเมืองเหนือแห่งนั้น ประกอบกับมีญาติสนิทอยู่เชียงใหม่

พอจบ ม. ๓ เลยตัดสินใจไปสอบเรียนต่อมัธยมปลายที่ โรงเรียน ปรินส์รอยแยลส์ วิทยาลัย ที่เคยไปเดินเล่นยามเย็น เห็นความร่มรื่นของโรงเรียน ตึกเรียนที่เก่าแก่ โบสถ์ โรงละคร อันงดงาม ผมหลงรักโรงเรียนนี้ตั้งแต่ยังไม่ได้เรียน

ชั่วโมงแรกๆ ของการเรียน นอกเหนือจากวิชาเรียนทั่วไปแล้ว
เรายังได้เรียนวิชาที่อาจจะเป็นเอกลักษณ์ของโรงเรียนนี้ นั่นคือวิชา Ethics

ใครจะว่าอย่างไรก็ตาม แต่ภาพของครูใหญ่ใจดี ยืนอยู่บนโพเดียม ในโบสถ์ (หรือบางทีก็ที่โรงละคร) บอกเล่าเรื่องราวต่างๆ โน่นนิด นี่หน่อย
บางครั้งก็ยกบทวิวรณ์ มาจากพระคัมภีร์ ชี้ให้เห็นถึงเรื่องราวต่างๆ รอบตัว

เป็นวิชาที่สอนให้เรามองดูโลกอย่างมีความสุข และเรียนรู้การอยู่ร่วมกับผู้คนอื่น โดยมีมาตรฐานทางจริยธรรม คุณธรรม และการประพฤติตนที่ไมหวังเบียดเบียนคนอื่น ไม่ใช่วิชาการ
แต่เป็นเรื่องของการใช้ชีวิต

ชีวิตที่มาจากหลากสถานที่ร้อยพ่อ พันแม่ หลากเพศ แต่ในขณะที่เป็นวัยรุ่นมีแรงขับดันอย่างเหลือเฟือนั้น
เราได้คำสอนของอาจารย์ผู้หนึ่งเป็นเข็มทิศ เป็นแรงบันดาลใจ และเป็นผู้กระตุ้นการสร้างสรรค์ชีวิตในภายภาคหน้า

คำสอนของอาจารย์สมกับที่หลายคน ได้ติดสติ๊กเกอร์ไว้หลังรถ นั่นคือ PRC made me "Man"

โรงเรียนไม่ได้สอนเราแต่เรื่องวิชาการ แต่สอนความเป็นมนุษย์ให้กับเรา สอนให้เราอยู่ร่วมกับสังคม กับชุมชน ด้วยการแบ่งปันและเกื้อกูล

สอนให้มองโลกอย่างที่เห็น แต่ให้คาดหวังกับการสร้างสิ่งที่ดีที่จะเกิดขึ้นในอนาคต

สอนให้เราอย่าย่อท้อเมื่อมีอุปสรรค ให้มีจิตใจเข้มแข็ง ในการที่จะก้าวล่วงพ้นอุปสรรค

เพื่อนหลายคนในรุ่นชั้นเรียนของผม บางคนเป็นเด็กเกเร  บางคนอาจารย์ไปตามตัวมาให้มาเรียนในโรงเรียนนี้ เพราะคิดว่าโรงเรียนจะกล่อมเกลาเขาได้

เด็กที่หลายคนเอือมระอา เรียนไม่เก่งในชั้นมัธยมปลาย แต่พอพ้นจากโรงเรียน ต่างก้าวลิ่วไปตามทางที่ตัวเองฝัน ไปตามทางที่ตัวเองตั้งเข็มมุ่งหมายไว้

เป็นทนาย เป็นนักเขียน นักหนังสือพิมพ์ เป็นผู้พิพากษา เป็นนักบิน เป็นนักธุรกิจ เป็นอาจารย์ เป็นนักดำน้ำ เป็นหมอ เป็นเกษตรกร เป็นคนทำงานอยู่ในอาชีพต่างๆ หลากหลายสาขา

และสร้างให้เราเป็น "มนุษย์" ที่มิได้หวังผลประโยชน์ส่วนตน ไปมากกว่าการตระหนักถึงประโยชน์ของส่วนรวม

แม้จะเป็น "มนุษย์" ที่มีทั้งความดี และความเลว แต่คำสอนขอครูก็เติมเต็มส่วนที่ขาดพร่อง ตัดแต่งส่วนที่ล้นไปด้วยความไม่รู้ และสร้างให้เราเป็นอย่างที่เป็นในปัจจุบัน

ถามว่าใครเป็นผู้จุดประกาย 
ผมจะตอบคำถามนั้นว่า คือ ดร. จำรูญ ไชยลังการณ์ ครูใหญ่ผู้มีรอยยิ้มเปิดเผย และเมตตาต่อศิษย์ทุกคน

ด้วยอยู่ไกล และมีการงานหลากหลายให้กระทำ ผมจึงเขียนเรื่องนี้ เสมือนเป็นดอกไม้บูชาครู

และวานฝากบอกถึงพี่น้อง ชาวน้ำเงิน-ขาว ถ้าใครอยู่ใกล้ ไปร่วมพิธีไว้อาลัยอาจารย์กันเถอะ เพื่อครู ผู้สร้างให้เรามีความเป็นมนุษย์



พวกเราชาวน้ำเงิน-ขาว ขอร่วมไว้อาลัยแด่ ดร. จำรูญ ไชยลังการณ์ อดีตผู้จัดการ - อาจารย์ใหญ่โรงเรียนปรินส์รอยแยลส์วิทยาลัย ที่ได้ล่วงหลับไปเมื่อเช้าวันที่ 11 กรกฎาคม 2551 เวลา 02.00 น. ด้วยโรคหอบหืด ตับอักเสบบี ติดเชื้อในกระแสเลือด และโรค PARKINSON ขณะนี้ศพอยู่ ณ โรงพยาบาลแมคคอร์มิค และจะเคลื่อนศพไปตั้งไว้ ณ คริสตจักรที่ 1 เชียงใหม่ ในวันจันทร์ที่ 14 กรกฎาคม 2551


โดยจะมีการนมัสการเวลา 20.00 น. ในวันจันทร์ที่ 14 อังคารที่ 15 และพุธที่ 16 ณ คริสตจักรที่ 1 เชียงใหม่

ดร.จำรูญ ไชยลังการณ์
อดีตอาจารย์ใหญ่โรงเรียนปรินส์รอยแยลส์วิทยาลัย
พ.ศ.2513 - 2534
        เกิดเมื่อวันที่ 2 มิถุนายน พ.ศ.2473 จบการศึกษาชั้นมัธยมศึกษาจากโรงเรียนปรินส์รอยแยลส์วิทยาลัย
ปริญญาตรีจากวิทยาลัยวิชาการศึกษาประสานมิตร
ปริญญาโทสาขามัธยมศึกษาจากมหาวิทยาัลัยทัลชา มลรัฐโอคลาโฮมา
ปริญญาโทสาขาบริหารการศึกษาจากมหาวิทยาลัยแสตนฟอร์ด มลรัฐแคลิฟอร์เนีย
และปริญญาเอกทางการศึกษาสาขาบริหารการศึกษาจากมหาวิทยาลัยทัลชา มลรัฐโอคลาโฮมา

ปี พ.ศ.2518-2520 ได้รับโปรดเกล้าฯ แต่งตั้งเป็นผู้พิพากษาสมทบคดีเด็กและเยาวชนเชียงใหม่ เป็นสมาชิกสภาจังหวัดรวม 2 สมัย คือได้รับแต่งตั้งปี พ.ศ.2516-2517 และได้รับเลือกตั้งปี พ.ศ.2518-2522
เป็นกรรมการ กองทุนสงเคราะห์ สำนักงานคณะกรรมการการศึกษาเอกชน ปี พ.ศ.2523-2527
กรรมการสำนักงานคณะกรรมการการศึกษาเอกชนปี พ.ศ.2524-2527
กรรมการสภามหาวิทยาลัยพายัพ ปี พ.ศ.2520
เป็นผู้จัดการ และอาจารย์ใหญ่โรงเรียนปรินส์รอยแยลส์วิทยาลัย พ.ศ.2513-2534

     สมรสกับทองศรี สิทธานนท์ มีบุตรชาย 2 คน คือ พ.ต.อ.ศุภรักษ์ และ ศุภวิชญ์ ไชยลังการณ์

ที่มา : หนังสือชุด 100 ปี พี.อาร์.ซี. "อมตพจน์ในรอบ 120 ปี พี.อาร์.ซี."

---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

แม้มีเรื่องร้ายๆ ผมยังอยากให้คนอ่านเรื่องนี้

ยิ้ม