ทริปนี้ร่วมเดินทางไปกับน่านทัวร์ริ่ง ซึ่งจุดมุ่งหมายจริงๆ คือ ยอดภูเข้ 2079 เมตร จากระดับน้ำทะเล แต่ฟ้าฝนไม่เป็นใจ เทวดาเล่นตลก ไม่ยอมให้เราได้พิชิตยอดดอยแห่งนี้ จึงดลบันดาลให้ถนนขาด ทำให้ลำบากต่อการเดินทาง พวกเรา จึงตัดสินใจ หันหลังให้กับภูเข้ มุ่งหน้าสู่ภูคา ดอยสวยอีกแห่งของจังหวัดน่าน

ยอดดอยภูคา สูง 1980 เมตร จากระดับน้ำทะเล ปกติภูคา เหมาะในการเดินช่วงปลายฝน จน ถึงปลายหนาว ภูคาขึ้นชื่อเรื่อง ความชัน ความโหด แต่ถ้าเดินภูคายามหน้าฝน ภูคาจะกลายเป็นภูโคลน ดังนั้นการเดินคราวนี้คงเดินไม่ถึงยอดภูคา คงได้แต่เดินไปให้ไกลที่สุดเท่าที่กำลังขาของเราจะพาไปได้

เริ่มต้นที่น้ำตกศิลาเพชร เราก็เดินๆๆๆๆๆ ไปตามทางที่ชาวบ้านไว้ขึ้นไปหาของป่ากับเลี้ยงวัว เดินไต่ขึ้นไปตามริมไหล่เขา เดินผ่านป่ารก เดินผ่านน้ำตกเล็กๆ เดินอยู่ท่ามกลางสายฝนที่โปรยปรายมาแบบไม่มีวันหยุด มีบางช่วงที่ชัน และลื่นจนสองขาหลังไม่อาจรับภาระอันหนักอึ้งนี้ได้ จนต้องขอร้องให้มือทั้งสองข้างช่วยยันตัวให้ผ่านพ้นไป ทางเดินขึ้นของภูคา นั้นเรียกว่าขึ้นจริงๆ ไม่มีทางราบ มีแต่ทางขึ้น และขึ้น และขึ้น อยู่ที่ว่ามันจะชันมากหรือชันน้อยก็เท่านั้นเอง เดินกันประมาณ 6  ชั่วโมง ก็ถึงที่พัก ที่มองเห็นตัวเมืองปัวอยู่ลิบๆ ห่างจากจุดพักมีน้ำตกเล็กๆ น้ำเย็นชื่นใจ เล่นน้ำกันพักใหญ่ก็ได้เวลาทานข้าว และเข้านอน พรุ่งนี้ต้องเดินลงแล้ว เก็บแรงไว้ เพราะหนทางไกลและโหดเช่นกัน

ตื่นขึ้นยามดึก เพราะสายฝนกระหน่ำ นอนภาวนา อย่าให้น้ำป่าไหลหลาก ยามเช้าสายฝนหยุดแล้ว อากาศเย็นจับใจ เก็บข้าวของ กินข้าวเสร็จ เราก็เดินลง ทางเดินที่เราใช้เดินลง แต่เดิมเป็นทางที่อุทยานทำให้รถวิ่ง แต่ตอนนี้ปล่อยให้ชำรุดทรุดโทรม ไม่ซ่อมบำรุง เนื่องจากว่า เมื่อมีทางใช้สะดวก คนที่เข้ามาตัดไม้ก็ทำได้ง่าย ดังนั้นเมื่อถนนชำรุดทางอุทยานจึงปล่อยทิ้งไว้แบบนี้ ดังนั้นทางเดินลง จะกว้างกว่าทางเดินขึ้น แต่ความลื่นสูสีกันเลยทีเดียว เดินแบบ ลื่นๆไหลๆมาทะลุที่บ้านแก้ว แล้วเราก็รอ รอ รอ รถมารับกลับไปที่น้ำตกศิลาเพชร เมื่อกินข้าวเที่ยวเสร็จ แล้วก็ถึงเวลาโบกมือลาภูคาแห่งเมืองน่าน ไว้ถ้ามีโอกาสจะขอกลับมาแก้ตัวเก็บทั้งภูเข้ และภูคา แต่ตอนนี้ต้องเก็บตังส์

ทริปนี้ถึงแม้อะไรต่อมิอะไรมันก็ดูผิดพลาดไปซะหมด แต่นี้แหละคือเสน่ห์ของการเที่ยวหน้าฝน ที่เราต้องค่อยเสี่ยงดวงวัดดวงกับธรรมชาติที่เราไม่อาจคาดเดาได้ว่าจะเกิดอะไรขึ้น