นี่ภาพอะไร???

ครั้งหนึ่ง...ต้องบอกว่าหลายปีแล้วค่ะ
ครั้งแม่สีไฟยังทำงานด้านเด็ก
จำไม่ค่อยชัดนักว่าเข้าร่วมอบรมอะไร
หรือมีเวทีแลกเปลี่ยนอะไรระหว่างคนทำงาน
แต่มีใครบางคนวาดภาพภาพหนึ่งขึ้น
เป็นเส้นในแนวนอนหยักเป็นลอน ๆ สองสามเส้น
ใช้จินตนาการแบบเด็ก ๆ ก็เปรียบดังสายน้ำ
แล้วเขาก็วาดภาพสามเหลี่ยมเล็ก ๆ โผล่ขึ้นมา
สามเหลี่ยมนั้นเส้นประกอบไม่ได้ตรงเด๊ะนะคะ
แต่เป็นเส้นโค้งนิด ๆ ตรงนี้ต้องใช้จินตนาการอีกแล้วค่ะ

แล้วเขาก็ถามทุกคนว่า......
นี่ภาพอะไร ??? แค่ปัญหาเด็กอนุบาลเองนะ!
เพราะคนถามเองก็เคยถูกถามต่อมาจากเด็กอนุบาลค่ะ
อืม!....ทุกคนพากันคิด   คิด  คิด
ฉลามบ้าง....แมวน้ำบ้าง........เครื่องบินตกน้ำบ้าง ฯ ล ฯ
จนในที่สุดคนถามชักทนไม่ไหวจึงต้องเฉลย
เด็กอนุบาลบอกว่า...."เป็ดกำลังหากินหางมันโผล่ขึ้นมาไง"
ให้คุณนึกถึงเป็ดที่กำลังหากินในน้ำ
กำลังใช้หัวมุดน้ำและใช้ปากส่ายหากุ้ง หอย ปู ปลา ดู
น่านแหละ!...คำตอบ
อึ้งค่ะ...ทุกคนอึ้ง แล้วก็พากันหัวเราะ
แค่ปัญหาเด็กอนุบาลเรายังตอบไม่ได้กันเลย

มีเหตุผลอะไรไหมที่เป็ดไม่ยอมเข้าเล้า

จากเรื่อง "หางเป็ด" แค่นี้
ทำให้แม่สีไฟคิดถึงตอนเป็นเด็กยามไปอยู่บ้านตากับยาย
หน้าที่อย่างหนึ่งตอนเย็น ๆ คือการไล่เป็ดเข้าเล้า
มีบางวันเหมือนกันที่หาเป็ดบางตัวไม่พบ
เลยเกิดการเดาไปต่าง ๆ นา ๆ เช่น อาจถูกงูกัด  
อาจถูกน้องหมาเกเรลากไป...และอีกหลายเหตุผล
ตื่นเช้าขึ้นมากลับไปพบไข่เป็ดอยู่ในกอกล้วย
ไม่ห่างจากเล้าและเจ้าของไข่ก็ไปเล่นน้ำแต่เช้า
รื่นเริงบันเทิงใจก่อนใครจะไปเปิดเล้าเป็ดซะอีก

นักศึกษาคุยกันว่า...พวกเราเหมือนเป็ด

จากเหตุผลที่เป็ดไม่ยอมเข้าเล้า
ทำให้คิดต่อไปได้อีก...(แหม จิตนี้ช่างปรุงแต่งเสียจริง)
เคยนั่งฟังนักศึกษาบ่นเรื่องเรียนหนัก งานมาก
หากถามว่าเรียนรู้เรื่องหรือไม่
นักศึกษาบอกว่าตอนนี้พวกหนู  พวกผม "เหมือนเป็ด"
ให้คิดถึงเป็ดเวลาส่ายหาอาหารนะคะ
ส่ายไปทางซ้าย ส่ายไปทางขวา
ส่ายไปข้างหน้า  อ้า!..เขียดกระโดดมาข้างหลัง
ก็สามารถส่ายหัวกลับไปพร้อมตัว...เรียกว่าส่ายไปทั่ว
แต่เหลือกากอาหารติดขี้ฟันอยู่นิดเดียว
แม่สีไฟเลยเข้าใจ อาการนักศึกษาแบบเป็ด ๆ
เพราะด้วยเหตุผลของระบบ "นักศึกษาเป็นศูนย์กลาง"
ที่ดัดแปลงมาจาก "Child Center" นั่นแหละค่ะ
บางทีเราก็แอบเรียกกันว่า "ควายเซ็นเตอร์"
เพราะในบรรดาครู อาจารย์ ก็มักเกิดคำถามว่า
ระบบนี้สอดคล้องกับพื้นฐานของความเป็น "คนไทย" ล่ะหรือ
นักศึกษาเองก็เกิดความไม่เข้าใจทำไมครูอาจารย์ไม่สอน
วัน ๆ มีแต่ประชุม  วัน ๆ เห็นบ้าทำแต่งานเอกสาร
กำลังสร้างมหาวิทยาลัยในฝันกันหรือไร
พวกหนูไม่เข้าใจ  พวกผมไม่เข้าใจ
จะตอบอย่างไรดีนะ???

การศึกษาคือการลงทุน???

มีเหตุการณ์ครั้งหนึ่งค่ะ........
ทั้งแม่สีไฟและนักศึกษาพากันอึ้งไปกันใหญ่
เมื่อในเวทีสัมมนาทางวิชาการวันหนึ่ง
มีใครบางคนพูดขึ้นว่า..."การศึกษาคือการลงทุน"
โอ!...แม่เจ้า  ตั้งแต่เล็กจนโต
ยังไม่เคยมีใครพูดกรอกหูแม่สีไฟแบบนี้สักที
อึ้งกิมกี่ไปสามตลบทีเดียวเชียวท่าน
มิน่าเวลาเริ่มปีการศึกษาใหม่ทีไร
นักศึกษาเข้ามามากมายบางสาขาวิชาเกินเป้าที่กำหนด
เข้าเรียนไม่นานค่อย ๆ ทะยอยหายไป ๆ
คงถูกคัดกรองจากระบบ "การศึกษาคือการลงทุน" นี่เอง
คุณคิดดู...แล้วนักศึกษา หรือเด็ก ๆ เหล่านั้นจะไปอยู่ตรงไหน???

ลิงค์นี้แค่แนะนำ

มีบางวัน เมื่อกลับเข้าบ้านตอนเย็น ๆ ค่ำ ๆ
เมื่อเปิดเครื่องคอมพิวเตอร์ ออนไลน์ระบบ MSN
มีการทักทายกันระหว่างแม่สีไฟกับนักศึกษา
เป็นนักศึกษาที่เรียนในโปรแกรมวิชาที่แม่สีไฟทำงานอยู่ค่ะ
นอกห้องเรียน  เราเป็นเพื่อนกัน
แม่สีไฟส่งลิงค์ของบล็อกเกอร์บางท่านไปให้บ้าง
เอ้า!...นี่นะ เพลงเพราะ
เอ้า!..เอนทรี่นี้หนังแขกสวย เพลงน่าเต้น
เอ้า!...บล็อกของคนนี้วิจารณ์เรื่องการเมืองเข้มข้น
เอ้า!...บล็อกนี้มีนิทานร้อยบรรทัด
ที่เหลือสนใจอะไรก็คลิ๊กดูเอาเองละกันนะคะ
ไม่รู้ว่าแม่สีไฟทำถูกหรือไม่
แต่ลิงค์ที่ส่งไปเจ้าหนูนั่นไม่ได้นั่งดูคนเดียวหรอกค่ะ
บางทีมีเพื่อนมาทำงานกลุ่มอยู่หน้าจอหลายคน
บางครั้งมีการส่งลิงค์ต่อ ๆ กัน
แม่สีไฟก็ช่วยให้หายเครียดได้แค่นี้แหละค่ะ
สงสารบรรดาเป็ดน้อยน่ะค่ะ

ความจริงมีเรื่องที่ต่อยอดจาก "หางเป็ด" อีกหลายเรื่องค่ะ
ว่าง ๆ ค่อยมาว่ากันต่อนะคะ

ขอบคุณภาพประกอบ :

ภาพที่ 1 และ 6  จาก http://www.nectec.or.th/courseware/graphics/photoshop/0049.html

ภาพที่ 2 และ 3 จาก http://www.bloggang.com/mainblog.php?id=pimrat2&month=28-06-2007&group=14&gblog=10

ภาพที่ 4 จาก  http://www.pantip.com/cafe/gallery/topic/G5538792/G5538792.html

ภาพที่ 5 จาก http://www.pantip.com/cafe/gallery/topic/G3409482/G3409482.html

ขอบคุณเพลงประกอบ :  เพลง  "เจ้าผีเสื้อ"  วง สองวัย ค่ะ