ดอกดาหลาที่เห็นในภาพ แม่สีไฟถ่ายภาพมาจากหน้าโรงแรมแห่งหนึ่งริมฝั่งแม่น้ำโขงที่ อ. เชียงของ จ. เชียงราย เมื่อวันที่ 8 พฤษภาคม 2551 นี่เองค่ะ ที่เก็บภาพมาเพราะรู้สึกแปลกใจแค่นั้นเอง ด้วยปกติมีความฝังใจลึก ๆ ว่า ส่วนใหญ่เราจะพบเจอดอกดาหลาได้ที่ภาคใต้ จังหวัดใกล้ๆ ชายแดน แต่เหตุไฉนมาเห็นที่นี่หลายกอ  ชูช่อโชว์กลีบงามก็หลายดอก  ทราบว่าเจ้าของโรงแรมนำมาปลูกแต่ก็ยังสงสัยว่าเป็นเรื่องของความสามารถในการปรับตัวของพืชชนิดนี้ด้วยรึเปล่า  (พอดีว่าไม่ใช่นักพฤกษศาสตร์ค่ะ เลยมีแต่วิชาเดาติดตัว) ภาพที่ถ่ายมาดูสีในสภาพแวดล้อมที่มองเห็นด้วยตาซีดเซียวไร้ชีวิตชีวามาก ๆ ค่ะ  แต่แปลกดีเมื่อกดชัทเตอร์เสร็จ คลิ๊กดูภาพ....อืม !...นะ  ...สีช่าง "ตอแหลได้ที่ สตอเบอรี่ได้ใจ" จริง  ๆ  (แหะ แหะ ขออภัยหากระคายหู  ยืมคำพูดคนจริงใจมาค่ะ)  คิดไปคิดมานี่เป็นมายาภาพหรือมิใช่   คิดถึงยามมองสายน้ำที่เรียบเรื่อยแต่ไหลลึก  มองเรือลำเล็กที่วิ่งผ่านไปผ่านมาเหนือผิวน้ำ  ระลอกคลื่นพริ้วไหวทำไมดูสวยงามนัก  อ้อ!...ที่นี่ชายแดนไทย-ลาว  ไม่ใช่ชายแดนไทย-พม่า น่ะเอง

ในขณะที่ชายแดนด้านหนึ่งสงบเงียบ  วิถีชีวิตผู้คนหมุนเวียนไปตามเวลาและสัญจรไปมาตามลำน้ำสายยาว  อีกด้านหนึ่งกลับเต็มไปด้วยร่องรอยที่ถูกพัดโหมด้วยพายุ  ธรรมชาตินี่ร้ายกาจจริง ๆ (อ้าว!...ลืมไปว่าคนเราก็เป็นส่วนหนึ่งของธรรมชาติ) ถ้าหากไซโคลนนาร์กิสเป็นบทลงโทษชีวิตชาวพม่าตาดำ ๆ แล้วไซร้  จริงหรือที่เป็นเพียงชาวพม่าเท่านั้นมีส่วนก่อให้เกิดความหายนะที่รุนแรงกว่าที่ควร  จากยอดตัวเลขผู้เสียชีวิตที่เพิ่มขึ้นประมาณ 60,000 คนนั้น ยังมีใครที่ถูกหลงลืมอีกเท่าไหร่  

ปัญหาของพม่าที่คนอื่นจะไปตัดสินใจและพิพากษาแทนนั้นต้องใคร่ครวญดี ๆ  อ่านจากหลายบล็อกในบางโอเคเนชั่น มีแต่คนโจมตีผู้นำทหารของพม่า  แม้ยังไม่ขึ้นศาลโลกแต่ก็เหมือนถูกพิพากษาไปเสียแล้ว หลายคนเรียกร้องประชาธิปไตยในพม่าแทนประชาชนพม่า ที่ป่านนี้ลมหายใจเฉพาะหน้าคงมีแต่เพียงคิดว่าจะดำรงชีวิตอย่างไรให้นาทีต่อไปข้างหน้าปอดยังทำงาน  หัวใจยังเต้น สมองยังสั่งการให้เอาตัวรอดจากผลกระทบในภัยธรรมชาติครั้งนี้  ทำไมเราจึงชอบเอาฐานคิดของตนเองไปตัดสินคนอื่นกันก็ไม่รู้นะคะ (ขออภัยอีกครั้งหากใครจะหมั่นใส้แม่สีไฟ)....แค่ลักษณะภูมิประเทศของพม่ากับความหลากหลายของชาติพันธุ์ก็ยากแก่การรวมศูนย์อำนาจแล้ว  ก่อนคุณจะตัดสินใครลองศึกษากันก่อนดีไหม  เหตุใดผู้นำพม่าจึงตัดสินใจที่จะเปิดรับความช่วยเหลือจากต่างชาติช้านัก  ช่างไม่ทันใจผู้ใจบุญอย่างพี่ไทยเลยจริง ๆ 

แรก ๆ ยอมรับว่า  การที่ผู้นำพม่าตัดสินใจเยี่ยงนั้นก็รู้สึกว่าช่างไร้มนุษยธรรมเสียจริง ๆ แต่พออ่านจากที่หลาย ๆ คนเขียนแล้ว ความคิดเริ่มเปลี่ยนไปเหมือนกันค่ะ  งง ๆ ว่าเรากำลังทำอะไรกันอยู่ล่ะเนี่ย   ช่วยเขาก่อนดีกว่ากระมัง  ก่อนจะอาศัยกลไกองค์กรระดับโลกช่วยผลักดันเรื่องระบบการเมืองการปกครองกันต่อไป  อย่าไปยัดเยียดประชาธิปไตยให้เขานักเลย  ประเทศไทยก็ใช่จะไร้บทเรียนเรื่องนี้มิใช่หรือ  ล้มลุกคลุกคลานกันมากี่ปีแล้ว  อย่าเพิ่งไปเป็นครูให้พม่าเรื่องประชาธิปไตยเลย  ยิ่งการละเมิดสิทธิมนุษยชนยิ่งแล้วใหญ่  พี่ไทยก็ใช่ย่อยนะคะ  ลองทบทวนกันดูดี ๆ อีกทีค่ะ

ดอกดาหลาก็ย่อมเป็นดอกดาหลา  จะเป็นดอกยี่หุบไปได้อย่างไร

...

วันนี้บ่นจริง ๆ ค่ะ

ด้วยรัก

นกเล็ก  แม่สีไฟ

...

ภาพประกอบ :  นกเล็ก  แม่สีไฟ