เมื่อเรารักใครสักคน เราจะมองเห็นแต่อิฐก้อนสวยๆในกำแพงคู่ชีวิตของเรา เพราะเราอยากเห็นแค่นั้น เราจึงเห็นแค่นั้น เราไม่ยอมรับความจริง... ต่อมาเมื่อเราไปหาทนายความเพื่อดำเนินเรื่องหย่าร้าง เราก็จะเห็นแต่อิฐก้อนน่าเกลียดๆ ในกำแพงชีวิตคู่ของเรา เรามืดบอดต่อความดีใดๆทั้งสิ้น เราไม่ต้องการที่จะเห็นมัน เราจึงไม่เห็นมัน เป็นการไม่ยอมรับความจริงอีกครั้ง...  

     ทำไมความรู้สึกรักๆใคร่ๆมักจะเกิดขึ้นในไนท์คลับที่มืดสลัว หรือระหว่างอาหารค่ำที่ได้นั่งอิงแอบกันกลางแสงเทียน หรือในค่ำคืนกลางแสงจันทร์? นั่นเพราะว่าในสถานการณ์และบรรยากาศเช่นนั้น เราจะมองไม่เห็นสิวบนใบหน้าของเธอหรือเห็นฟันปลอมของเขาคนนั้น ท่ามกลางความสลัวของแสงเทียน จินตนาการของเราไร้ขอบเขต จนฝันเห็นว่าหญิงสาวที่นั่งตรงข้ามนั้นงามราวกับนางแบบแนวหน้า หรือหนุ่มคนนี้รูปงามราวกับดาราภาพยนตร์ คนเรารักที่จะเพ้อฝัน และเราก็มักจะเพ้อฝันถึงความรัก อย่างน้อยเราก็ควรรู้ตัวนะว่าเรากำลังทำอะไรอยู่..  

     พระไม่ใช่ผู้ที่จะเกี่ยวข้องกับเรื่องรักๆใคร่ๆกลางแสงเทียน แต่เป็นผู้ที่จะส่องสว่างแห่งความจริงให้ปรากฏ  

     ในปีแรกที่อาตมามาบวชเป็นพระที่ภาคอีสานของไทย อาตมากำลังนั่งอยู่ในตอนหลังของรถคันหนึ่งกับพระฝรั่งอีกสองรูป หลวงพ่อชาท่านอาจารย์ของอาตมานั่งที่เบาะหน้า จู่ๆหลวงพ่อก็หันหน้ามาข้างหลังและจ้องดูพระหนุ่มชาวอเมริกันซึ่งเพิ่งบวชใหม่ๆที่นั่งอยู่ข้างอาตมา แล้วท่านก็พูดอะไรบางอย่างเป็นภาษาไทย พระฝรั่งอีกรูปที่นั่งอยู่ในรถพูดภาษาไทยได้คล่อง ท่านจึงแปลให้ฝรั่งรูปที่หลวงพ่อพูดด้วยว่า “หลวงพ่อบอกว่าคุณกำลังคิดถึงแฟนของคุณที่อยู่ที่แอลเอนู่น”  

     พระบวชใหม่ชาวอเมริกันถึงกับอ้าปากค้างด้วยความงงงัน...  

     หลวงพ่อรู้วาระจิตของท่าน รู้ว่าท่านกำลังคิดอะไรอยู่ แถมยังแม่นยำเสียด้วย... หลวงพ่อยิ้มแล้วพูดต่อว่า “ไม่ต้องห่วง เรื่องนี้จัดการได้ ให้เขียนจดหมายไปหาเธอ ขอให้เธอส่งของส่วนตัวบางอย่างมาให้คุณ เอาสิ่งที่ใกล้ชิดกับตัวเธอมากที่สุด ที่คุณสามารถจะนำมาชื่นชมได้เมื่อคุณคิดถึงเธอ เพื่อจะเตือนให้คุณระลึกถึงเธอ”  

     พระบวชใหม่ถามด้วยความประหลาดใจว่า “โอ้... พระเราทำได้หรือครับ” หลวงพ่อตอบว่า “ทำได้”

     เห็นทีพระท่านก็เข้าอกเข้าใจในเรื่องรัก ๆใคร่ ๆ กระมัง...  

     สิ่งที่หลวงพ่อกล่าวต่อไปนั้นต้องใช้เวลาอยู่หลายนาที กว่าพระฝรั่งที่เข้าใจภาษาไทยจะแปลออกมาได้ ล่ามของเราถึงกับต้องกลั้นหัวเราะให้อยู่ และรวบรวมสมาธิเสียก่อน
 
     “หลวงพ่อบอกว่า.........................”

     ท่านพยายามที่จะเอ่ยคำออกมา พลางปาดน้ำตาที่เล็ดจากการหัวเราะทิ้ง

     “หลวงพ่อบอกว่า คุณควรจะขอให้เธอส่งขี้ใส่ขวดมาให้ แล้วเมื่อไหร่ที่คุณคิดถึงเธอ คุณก็จะได้หยิบขวดขี้ของเธอออกมาสูดดม!!!”  

     นี่ไงล่ะของเฉพาะตัวของเธอ เมื่อเราเปล่งวาจาว่าเรารักคู่ชีวิตของเรา เรามิได้หมายความว่าเรารักทุกสิ่งทุกอย่างในตัวเขาหรอกหรือ?  

*****

จาก หนังสือ “ชวนม่วนชื่น” ธรรมะบันเทิงหลายเรื่องเล่า โดยพระอาจารย์พรหม  

ศรีวรา อิสสระ : ผู้แปล

ขอขอบพระคุณ ...