นั่งสงบไม่มีขั้นตอน เพียงแต่ดูเฉยๆ แล้วไม่เอา 

การนั่งวิปัสสนา จะเป็นทางแห่งความสงบก็ได้ หรือจะเป็นทางแห่งความวุ่นวายก็ได้ ถ้าใครคิดว่านั่งวิปัสสนามันจะต้องสงบอย่างเดียว ก็เป็นการโกหกกัน แต่ถ้าใครคิดว่ามันจะพาให้วุ่นวาย ก็ถือว่าโง่ เพราะแท้จริงการนั่งวิปัสสนา เป็นเพียงวิธีการปฏิบัติอย่างหนึ่งเท่านั้น บางครั้งก็สงบ บางทีก็วุ่นวาย เพราะธรรมชาติจิตมันเป็นแบบนั้นเอง แต่ทั้งความสงบและวุ่นวายก็มิใช่วิปัสสนา มันเป็นเพียงอาการที่เกิดขึ้นชั่วคราวเท่านั้น จะหาสาระอะไรไม่ได้ เมื่อรู้อย่างนี้นี่แหละคือผลอันสูงสุดของวิปัสสนา ท่านอย่าไปท่องจำขั้นตอนว่า นั่งวิปัสสนา ขั้นนั้นจะต้องเห็นอย่างนั้นอย่างนี้ เพราะมันจะทำให้คุณบ้าหรือเพี้ยนไปเสียก่อน ความจริงการฝึกจิตให้หมดทุกข์นั้น เราไม่ต้องทำให้เห็นอะไร ไม่ต้องอยากอะไร อย่าไปนั่งนึกว่าขณะนี้เราได้ขั้นไหนหรือฌานไหน เพียงแต่เรากำหนดจิตให้นิ่ง ให้ตั้งมั่น ไม่หวั่นไหว ไม่ต้องคิดอะไร ถ้ามันคิด จงปล่อยให้มันคิด แต่อย่าคิดจะเอาดีเอาได้อะไรกับมัน ประเดี๋ยวหนึ่งมันก็จะหยุดของมันเอง เมื่อนั้นความสงบก็จะเกิดขึ้น แต่อย่าคิดว่าเราได้หรือเป็นอะไร ไม่ต้องเอามันทุกอย่าง ทำจิตให้อยู่เฉยๆต่อไปอีก ให้มันนานมากที่สุดเท่าที่จิตมันจะรักษาความสงบเอาไว้ได้ จะช้าหรือเร็วเท่าใดก็ได้ จากนั้นถ้าท่านมีปัญหาชีวิตหรือปัญหาบ้าบอคอแตก ก็ให้น้อมจิตไปเพื่อพิจารณาปัญหาอันนั้น ท่านจะทะลุปรุโปร่ง คิดออกในปัญหาเหล่านั้น เรื่องนี้ท่านยังไม่ต้องเชื่อ แต่ขอให้ทดลองทำดูเถิด จะเกิดปัญญาแก้ไขปัญหาได้.

การเดิน นั่ง ต้องคิดให้ถูก 

- อย่านั่งสมาธิหลับ แต่ถ้าจะหลับก็อย่านั่ง

- ถ้านั่งสมาธิหลับ จงนั่งต่อไปจนกว่าจะตื่น อย่านั่งก่อนจะหลับ อย่าเลิกนั่งก่อนจะตื่น

- อย่าเดินจงกรมด้วยความอยาก และความปรุงแต่ง แต่จงเดินจงกรมด้วยความไม่อยาก และความไม่ปรุงแต่ง

- เมื่อเดินจงกรม จงคิดปรุงแต่ง แต่อย่าปรุงแต่ง   

- ในทุกอิริยาบถนั้น ถ้าเกิดความปรุงแต่ง แต่อย่าปรุงแต่ง   

- ในทุกอิริยาบถนั้น ถ้าเกิดความปรุงแต่ง ก็จงอย่าอยากหยุดคิดปรุงแต่ง

- ถ้าคิดอยากจะหมดความปรุงแต่ง มันก็ยิ่งปรุงแต่ง

- ถ้าไม่คิดอยากจะหมดความปรุงแต่ง ความปรุงแต่งมันก็หมดไปทันที นี่คือความหมายของคำว่า จงคิดปรุงแต่ง แต่อย่าปรุงแต่ง   

- การปฏิบัติธรรม ไม่ใช่การนั่งสมาธิ หรือ เดินจงกรม

- แต่การปฏิบัติธรรม ก็คือ การนั่งสมาธิ และเดินจงกรมนั่นเอง ถ้าคิดถูก

- การนั่งสมาธิแล้วไม่เห็นอะไร และเห็นว่าไม่มีอะไรอยู่จริง นั่นคือวิสัยของคนที่รู้จักสมาธิ และ นิมิต อย่างแท้จริง

- นักปฏิบัติที่คิดว่าตัวเองบรรลุความสำเร็จในการปฏิบัติธรรม นั่นคือคนที่ไม่ใช่นักปฏิบัติธรรม

- นักปฏิบัติที่ไม่คิดว่าตัวเองบรรลุความสำเร็จในการปฏิบัติธรรม นั่นคือ คนที่รู้แจ้งในเรื่องการปฏิบัติธรรม

- สมาธิไม่มีอยู่ในท่านั่งรวบขาเข้าหากัน แต่มีอยู่ในจิตที่ปราศจากนิวรณ์ทั้ง ๕

- ถ้าคิดถูก ไม่จำเป็นต้องนั่งสมาธิหรือเดินจงกรม

- ปัญญา มิได้เกิดจากการนั่งหลับตา แต่การนั่งหลับตาย่อมทำให้เกิดปัญญาได้ ถ้าคิดถูก

- นักปฏิบัติย่อมดับทุกข์ได้ เพราะปัญญาความรู้แจ้ง และความไม่ยึดมั่นถือมั่นในสิ่งใด โดยประการทั้งปวง.

เชื่อถูก ดับเชื้อได้ 

             ถ้าท่านต้องการพ้นจากความทุกข์ ท่านต้องฝึกจิตให้สงบด้วยสมาธิที่ถูกต้อง และทำปัญญาคือความรู้อย่างชัดเจนแจ่มแจ้งในเรื่องอริยสัจ คือ ทุกข์ เหตุให้เกิดทุกข์ ความดับทุกข์ ข้อปฏิบัติให้ถึงความดับทุกข์ ให้เกิดขึ้นในจิตได้ และท่านสามารถละความยึดถือในอัตตา คือ ความมีตัวตนของท่านเสียได้ เมื่อนั้นท่านก็จะพ้นจากความทุกข์ได้แน่นอน ถ้าท่านเชื่อถือเรื่องสิ่งศักดิ์สิทธิ์ อำนาจปาฏิหาริย์ พระธาตุศักดิ์สิทธิ์ พลังบุญบารมีอันวิเศษของครูบาอาจารย์ มันจะเป็นอุปสรรคที่ทำให้ความยึดถือในตัวตนของท่านจะเหนียวแน่นมากยิ่งขึ้น จะทำให้กิเลส คือ อัตตาตัวตนที่ท่านยึดถือ จะไม่มีวันเสื่อมสลายหมดไปได้ การเข้าสู่ความดับสนิทในนิโรธธาตุ ซึ่งหมายถึง สภาวะแห่งความดับเชื้อแห่งความทุกข์ ก็ทำไม่ได้ผล ท่านยังต้องเวียนว่ายอยู่ในโลกแห่งความทุกข์ คือ การเกิด แก่ เจ็บ ตาย อยู่ร่ำไป ดังนั้นความเชื่อเหล่านั้น จึงเป็นอุปสรรคอย่างยิ่งในการเรียนรู้ เพื่อเข้าถึงความรู้แจ้งแห่งพุทธธรรม

ความทุกข์ของคนเราได้แก่ การเกิด แก่ เจ็บ ตาย ความโศกร่ำไรรำพัน (พร่ำพรรณนาตามอารมณ์อันเจ็บปวดอยู่ซ้ำๆ ซากๆ) ความไม่สบายกาย (การเจ็บไข้โรคภัยต่างๆ) ความไม่สบายใจ (โทมนัส) ความคับแค้นใจ ความประสบกับสิ่งไม่เป็นที่รักที่พอใจ ความพลัดพรากจากสิ่งที่เป็นที่พอใจ ความผิดหวัง สรุป ความยึดมั่นในชีวิต คือร่างกายและจิตใจของตัวเองนั่นแหละ คือความทุกข์.