ขอนอบน้อมแด่พระรัตนตรัย กราบคารวะแด่พระเถรานุเถระ เพื่อนสหธรรมิกทุกรูป เจริญในธรรมแด่ญาติโยมสาธุชนทุกๆคน 

     เราก็มาฟังพูด ถ้าฟังแล้วจำเอา มันก็ได้ของปลอมๆ ไป แต่การพูดการสอนนี้ก็จำเป็น การพูดให้รู้ให้จำ มันง่าย สอนให้รู้นี่มันง่าย มีผู้สอนทั่วบ้านทั่วเมือง ที่เรานั่งอยู่นี้ก็มีแต่คนที่มีความรู้ทั้งนั้น รู้ดีรู้ชั่ว รู้ผิดรู้ถูก ทุกคนก็รู้อยู่ เช่น ความโกรธมันไม่ดี ความทุกข์มันไม่ดี เราก็รู้อยู่ แต่เราก็ยังมีทุกข์ มีโกรธ ทีนี้การสอนให้เป็นนี่เราต้องสอนตัวเราเอง สอนให้รู้ เรียนจากคนอื่นได้ สอนให้เป็นต้องสอนตัวเอง (สอนให้จำง่าย สอนให้เป็นต้องสอนตัวเอง)

     การพูดวันนี้ก็ให้เป็นเพื่อน เป็นกัลยาณมิตรกันกับพวกเราทุกคน แม้แต่ในเทศกาลนี้ โอกาสนี้ พวกเราก็มาเป็นกัลยาณมิตรกัน เพื่อที่จะร่วมกันทำ พากันกระทำ นี่เป็นสิ่งที่ดีที่ถูกต้อง การสอนให้เป็นนี้เราต้องสอนตัวเอง แม้แต่การฟัง การพูด ก็เป็นการกระทำอยู่ในตัวมันเอง เราเจริญสติ การเจริญสตินี้ก็ขออย่าให้มีแนวร่วมอย่างอื่น ให้มีสติบริสุทธิ์ มีสติซื่อๆ ตรงๆ ให้มีความรู้สึกตัวซื่อๆ ตรงๆ รู้สึกที่กายซื่อๆ ตรงๆ ให้มีสติเต็มที่ อย่าให้มีอะไรเป็นเบื้องหน้าเบื้องหลัง นั่นเรียกว่าสอนให้เป็น ให้สติมันท่องเที่ยวอยู่กับกาย กับรูป ให้สติมันเห็นจิตเห็นใจ เวลาที่มันคิดอย่าให้มีอะไรมาขวางกั้น ให้โอกาสแก่สติเต็มที่เกี่ยวกับกายนี้ รู้ซื่อๆ ตรงๆ รู้บริสุทธิ์ วิธีใดที่เราจะมีความรู้ ความรู้สึกตัวอยู่ภายในกาย เราก็หาโอกาสนั้น ให้มันซื่อๆ ตรงๆ รู้ซื่อๆ แต่บางคน..ไม่ใช่บางคน อาตมานี่แหละหรือหลวงพ่อนี่ก็เหมือนกัน สมัยก่อนมันไม่รู้ซื่อๆ ตรงๆ มันเผื่อ มันก็ไปรู้อะไรอยู่ มันก็คิดไป ทำไมจึงทำอย่างนี้ ? มันเอาผิด เอาถูก เอาเหตุเอาผลไปร่วมด้วย ทำอย่างนี้มันดี มันชอบ มันไม่ชอบ ทำไมจึงทำอย่างนี้ ? ถ้ารู้แล้วมันจะเป็นอย่างไร ? อันนี้เป็นสติหรือเปล่า ? อันรู้อยู่นี้เป็นสติหรือความคิดกันแน่ ? บางทีมันก็คิดไป ไม่รู้ว่าตัวสติมันคืออะไร มันก็เลยถูกแบ่งถูกแยกตลอดเวลา เอาเหตุเอาผลไปร่วม เอาผิดเอาถูกไปร่วมกับการกระทำ มันก็เลยไม่เต็มที่

     ทำใหม่ๆ นี่อย่าเพิ่งไปเอาเหตุเอาผล ไปเอาผิดเอาถูกจากความคิด อย่าไปเอาอย่างนั้น วิธีใดที่จะมีสติรู้กาย วิธีใดที่จะมีสติรู้จิตใจ ให้ตรงเข้าไป ตรงเข้าไป อย่าเพิ่งไปเอาผิดเอาถูก ถูกก่อนถูก ผิดก่อนผิด เป็นก่อนเป็น เห็นก่อนเห็น … ไม่ใช่  มันไม่ผิดต่อเมื่อมันผิด มันจะถูกต่อเมื่อมันถูก มันจะเป็นต่อเมื่อมันเป็น มันจะเห็นต่อเมื่อมันเห็น ให้มีสติซื่อๆ อย่าเพิ่งไปเอาเหตุเอาผล อย่าเพิ่งไปคิด ต่อไปมันไม่ต้องคิดดอก เมื่อมีสติเห็นกาย มีสติเห็นจิตใจอยู่นานๆ มันจะเห็นเอง เขาไม่เรียกว่าคิดดอก เขาเรียกว่า ธรรมวิจัย เรียกว่าโยนิโสมนสิการ มันแยกมันแยะ มันเกิดญาณ เกิดปัญญาขึ้นเอง นี่เรียกว่าทำซื่อๆ

     เรายกมือ พลิกมือ ก็ให้รู้ซื่อๆ ไปก่อนให้รู้สึกว่ายกมือขึ้น รู้สึกว่าพลิกมือขึ้น รู้สึกว่าไหวไปไหวมา ที่จริงวิธีที่เราทำอยู่นี้ แต่ก่อนเขามีรูปแบบแบบหนึ่ง เขาไม่ได้ทำเหมือนกับเราทุกวันนี้ ต่อมาหลวงพ่อเทียนได้มาประยุกต์ขึ้น สมัยก่อนเรียกว่า วิธีไหว- นิ่ง เช่นเอามือวางไว้บนเข่า พลิกมือขึ้น ก็ว่าไหว - นิ่ง ไหว - นิ่ง ไหว - นิ่ง เขาบริกรรมไปด้วย มีคำบริกรรม มันไม่ซื่อๆ มันไม่ตรง มันยังมีคำบริกรรมมาขวางกั้นอยู่ หลวงปู่เทียนก็เลยมาพัฒนาให้ไม่ต้องบริกรรม ให้รู้สึกเฉยๆ รู้สึกตัว รู้สึกก็ไม่ต้องว่านะ ให้รู้สึกเฉยๆ รู้สึก ที่จริงมันก็รู้ รู้ มันรู้ ลักษณะของความรู้สึกนี่มันรู้เฉพาะ มันไม่ใช่รู้จี้นะ มันรู้ รู้ รู้ (หลวงพ่อยกมือทำตัวอย่างประกอบ) รู้ รู้ รู้ อย่างนี้ ไม่ใช่จี้นะ แต่บางคน รู้ จี้ไป รู้ จี้ไป จี้ไป ตามไป ตามไป ตามไป มันยาว ถ้าอย่างนั้น มันจะกลายเป็นสมถะไป บางทีก็อึดอัดขัดเคือง บางทีก็แน่น บางทีก็ง่วง บางทีก็เครียดไปเลย รู้ซื่อๆ นี่รู้อย่างยิ้มแย้มแจ่มใสนะ รู้ รู้ ถ้าจะนับดูก็มี หนึ่งรู้ สองรู้ สามรู้ สี่รู้ ห้ารู้ หกรู้ เจ็ดรู้ แปดรู้ เก้ารู้ สิบรู้ สิบเอ็ดรู้ สิบสองรู้ สิบสามรู้ สิบสี่รู้ มันรู้ เป็นรู้ เป็นรู้ นี่เป็นรู้อย่างบริสุทธิ์ อย่ามีอะไรเป็นแยกเป็นแยะ ให้ตัวรู้สัมผัสกับตัวกายจริงๆ ให้สัมผัสกันจริงๆ เมื่อมันรู้อย่างนี้มันจะชำนาญ มันจะต้องชำนาญแน่นอน ถ้ามันสัมผัส สัมผัส สัมผัสเหมือนกับมือที่เราสัมผัสกับอะไรบ่อยๆ มันก็ต้องชำนาญอย่างแน่นอน 

     … ถ้าเรารู้แบบไม่บริสุทธิ์ รู้แบบเอาเหตุเอาผล มันจะสิ้นเปลืองพลังงานมากนะ รู้แบบจี้ รู้แบบบังคับ นั่นมันจะสิ้นเปลืองพลังงาน บางคนทำความเพียร เดินจงกรมก็ดี นั่งสร้างจังหวะก็ดี รู้สึกว่าหน้าตาบูดบึ้ง คร่ำเครียด มันหนักเกินไป ถ้าเราทำถูก ทำถูก มันไม่หนัก มันสดชื่น มันเบา มันสบาย มันลืม .. มันลืมเวลา …

*****

บางส่วนจากหนังสือเรื่อง ศิลปะการรู้ซื่อๆ 
ธรรมะบรรยาย โดยหลวงพ่อคำเขียน สุวณฺโณ
วัดป่าสุคะโต จ.ชัยภูมิ

หลวงพ่อคำเขียนเป็นศิษย์หลวงพ่อเทียน จิตตสุโภ ก่อนหน้านั้น ท่านเคยสนใจทางเวทมนต์คาถาอาคม มีอาชีพทางสะเดาะเคราะห์รักษาโรคด้วยพลังเวทมนต์ แต่หลังจากพบกับหลวงพ่อเทียน จิตตสุโภ และทดลองฝึกสติปัฏฐานตามแนวคำสอนของหลวงพ่อเทียน ชั่วเวลาเพียงเดือนเดียวก็เห็นผลของการปฏิบัติ เข้าใจแก่นแท้ของศาสนา จึงละทิ้งไสยศาสตร์หันมาสมาทานพระรัตนตรัย และอุปสมบทเมื่ออายุ ๓๐ ปี เมื่อปี พ.ศ. ๒๕๐๙

ขอขอบพระคุณ : http://www.larntum.in.th/cgi-bin/kratoo.pl/008641.htm