ความห่วงใยของแม่

ทำให้เกิดน้ำเสียงทรงอำนาจ

แต่อำนาจเช่นนี้ก็แฝงเอาไว้ด้วยดอกไม้และดนตรี

ลูกมองเห็นความห่วงใยเป็นโซ่ตรวน

แม่มองว่าเป็นความอบอุ่น

แม่ร้องไห้...

การทำหน้าที่ของฟ้า

บางครั้งก็เจ็บปวดมากกว่าดินที่ถูกเหยียบย่ำ

กว่าจะยอมรับว่า...

ความห่วงใยเป็นดนตรีที่ควรรับฟัง

เด็กสาวก็มักจะพลาดพลั้ง

กลายเป็นเหยื่อสีสวยงาม

................................................

อีกบทกวีของพี่ยังดี..ที่ทำให้ฉันสัมผัสถึงความห่วงใยของแม่ นับตั้งแต่วันนั้น..จนถึงวันนี้ ความรักของแม่ไม่เคยเปลี่ยนแปลง...สำหรับผู้หญิงคนนี้...ไม่ว่าฉันจะเติบโตขึ้นแค่ไหน เธอยังคงมองฉันเหมือนเป็นเด็กเล็กๆในอ้อมกอดของวันคืนเก่า ที่เธอเฝ้าทนุถนอมมานานแสนนาน

ในทุกวัน...เธอจะเฝ้ารอคอยฉัน เงี่ยหูฟังเสียงรถพร้อมกับการกลับมาของฉันด้วยใบหน้าที่ฉายแววแห่งความดีใจ และเธอจะโล่งใจทุกครั้งเมื่อเห็นฉันกลับบ้านมาอย่างปลอดภัย

หลายครั้ง...ที่ฉันเห็นแม่แอบนั่งหลับในบางมุมของบ้าน ในค่ำคืนที่ยาวนานที่ร่างกายต้องการพักผ่อน.. แต่แม่ก็เลือกที่จะฝืนนั่งรอฉัน เพื่อให้มั่นใจว่าลูกได้กลับสู่บ้านด้วยความปลอดภัย

แม่ของฉัน...คือตัวอย่างของความกล้าหาญ ในทุกย่างก้าว...เธอจะเป็นคนแรกที่พร้อมจะเดินออกหน้าเพื่อปกป้องทุกคนที่อยู่เบื้องหลัง แม้บางครั้ง...และหลายครั้งที่แม่เหนื่อย...แต่แม่ไม่เคยบ่น เพราะด้วยความรัก...แม่พร้อมจะทำทุกอย่างให้พวกเราเสมอ...

การเดินทางของเวลา...อาจทำให้แม่อ่อนล้า แต่การทำหน้าที่ของฟ้าไม่เคยจบลง... น้ำเสียงห่วงใยของแม่ ยังคงเป็นดนตรีที่ควรฟัง เพราะสำหรับแม่...ความสุขของเธอคือแค่ขอเห็นการเติบโตของหัวใจที่งดงามของพวกเรา....

และในวันนี้..วันที่ฉันเติบโตขึ้น...ฉันยังคงเห็นแม่บรรเลงบทเพลงแห่งความห่วงใยเหล่านั้นเช่นเดิม  แต่ในความห่วงใยที่ฉันเคยรู้สึกเหมือนเป็นโซ่ตรวนนั้น บัดนี้..มันกลับกลายเป็นสวนดอกไม้หลากสีแปลงใหญ่...ที่แม่สร้างขึ้นไว้เพื่อให้พวกเราเติบโตขึ้นอย่างงดงาม....

 Love MOM