อยากขอเขียนถึงความรู้สึกของตัวเองที่พบประสบมานะคะ เพราะไม่เคยเขียนอะไรที่ไหนมาก่อนเลย ไม่รู้จะเริ่มอย่างไรดี แต่ก็อยากลองทำอะไรใหม่ๆดูบ้าง เผื่อจะเป็นสิ่งที่ดีสำหรับตัวเองและคนที่มีความรู้สึกทำนองเดียวกันค่ะ

       ในชีวิตที่ผ่านมาเคยคิดว่าตัวเองเป็นคนที่มีอะไรหลายๆอย่างในตัวที่ไม่ได้ด้อยไปกว่าใครๆในสิ่งแวดล้อมเดียวกันสักเท่าไรเลย การเรียน การงาน รูปร่างหน้าตา แต่พอเรียนนจบ เริ่มเข้าสู่ชีวิตคู่ ด้วยความที่ไม่ค่อยเข้าใจชีวิตนัก เลยเหมาไปว่าคนที่เข้ามาหาเราคือคนที่รักเรา และเราก็รับเขาเข้ามาในชีวิตคนเดียวไม่ได้ใส่ใจใครอีกเลย อดทนกับความสัมพันธ์ที่เราคิดเองว่าเป็นความสัมพันธ์ที่ดีสำหรับเรา ดีใจที่มีแฟนจริงจังเป็นครั้งแรก ดีใจที่ได้แต่งงานกับคนที่เราคิดว่าเขารักเราและเราเองก็รักเขาหมดใจ ไม่เคยคิดเลยว่าในอนาคตจะต้องหย่ากัน เพราะเราเองอยากมีครอบครัวที่อบอุ่น อยากอยู่กับคนที่เรารักตลอดไป และอยากให้ลูกได้มีพ่อแม่อยู่พร้อมหน้า ได้ร่วมทำกิจกรรมมสำหรับครอบครัวด้วยกัน พยายามประคับประคองเรือลำน้อยอย่างยวดยิ่งเพื่อจะให้ผ่านมรสุมต่างๆไปให้ได้ แต่ในที่สุดเรือก็ต้านพายุไม่ไหว ล่มกลางทะเล คนที่อยู่ในเรือกระจัดกระจายกันไปตามกระแสคลื่น ไม่มีเรือลำน้อยอีกแล้ว และคนบนเรือก็ถูกคลื่นพัดพาไป ไม่อาจกลับมาที่เดิมได้อีก ไม่ว่าจะเรียกร้องอย่างไรก็ตาม

     ฉันถามตัวเองว่าทำไม เกิดอะไรขึ้นกับชีวิตของฉัน ฉันทำอะไรพลาดไปหรอ ชีวิตฉันจึงต้องเจอกับเรื่องที่ต้องเสียใจมากมายขนาดนี้ ฉันทำร้ายใครๆหรอ ฉันถึงต้องถูกทำร้ายขนาดนี้ ถามตัวเองซ้ำๆกลับไปกลับมาเป็นร้อยเป็นพันหน หาคำตอบจากหนังสือทุกชนิดที่เขียนเรื่องทำนองนี้เพื่อหาคำตอบให้ตัวเองว่าเกิดอะไรขึ้น ทำไมคนที่ตั้งใจที่จะสร้างครอบครัวที่สงบสุข ถึงไม่สามารถทำได้อย่างที่ใจเราคิด ทำไม และทำไม

     ในที่สุดฉันก็คิดว่าฉันได้เจอคำตอบแล้วจากหนังสือ จากการประมวลความคิด ความรู้เท่าที่สมองน้อยๆของฉันจะคิดได้ คำตอบที่ทำให้ฉันเข้าใจชีวิตมากขึ้น เข้าใจผู้ชายมากขึ้นนิด และไม่ร้องไห้กับเรื่องเดิมๆอีก