ลูกรัก...แม่ขอโทษ 

       ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไมแม่ถึงรู้สึกอย่างนี้...แม่รู้แต่เพียงว่า...ในความล้มเหลวของครอบครัวเรา...แม่มีส่วนต้องรับผิดชอบ .. ที่ทำให้ลูกมีครอบครัวที่ไม่สมบูรณ์...ครอบครัวที่ไม่มีพ่อ..แม่..ลูก..ร่วมชีวิตกันแบบปกติอีก...ถึงแม่จะบอกกับลูกว่า...ลูกยังมีทุกอย่างเหมือนเดิม  ลูกยังมีพ่อ..แม่..พี่  น้อง ย่า ยาย พี่ ป้า น้า อา ลุง  ฯลฯ ไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลงไปเลยในชีวิตของลูก...ลูกอยากอยู่กับใครก็ได้ ไปหาใครก็ได้... แต่แม่ก็ไม่รู้เหมือนกันว่าในความรู้สึกลึกๆลูกเป็นอย่างไร  2 คนเล็กดูเหมือนว่ายังเล่นสนุกสนานเหมือนเดิมไม่มีอะไรเปลี่ยนไป...  นอกจากมีคำถามมาถามแม่ว่าทำไมแม่ถึงหย่ากับพ่อ  แม่รักพ่อไหม  ฯลฯ  แม่ตอบลูกไปตามที่คิดว่าเด็กขนาดลูกจะเข้าใจ..เมื่อลูกเซ้าซี้..แม่ก็ดุและบอกว่าไม่ต้องถามอะไรอีก..เพราะแม่รู้ว่า..ถึงบอกไปอย่างไร  ลูกก็คงไม่เข้าใจ...ในปัญหาที่มันเกิดขึ้น .. ปัญหาซึ่งลูกไม่มีส่วนรู้เห็น ... แต่ต้องมามีส่วนรับรู้ในปลายเหตุของมัน

     แม่ขอโทษ...ที่ไม่สามารถรักษาครอบครัวของเราให้ยังอยู่แบบปกติได้...แม่อยากบอกลูกว่า..แม่พยายามอย่างที่สุดแล้ว...อดทนจนถึงที่สุดแล้ว...แม่ทำได้แค่นี้...น้ำตาไม่ได้ช่วยอะไรเลย..แม่ร้องไห้...น้ำตาไหลรินแค่ไหน...เหตุการณ์ทุกอย่าง...ก็ยังไม่มีอะไรดีขึ้น...แม่พยายามปรับปรุงตัวเอง...แต่ที่สุดแล้ว...แม่ก็ต้องยอมรับความจริงว่า...เราไม่อาจเป็นคนอื่นได้...นอกจากตัวเอง...ในเมื่อเขาต้องการในสิ่งที่เราไม่มีให้...ก็ได้แต่ปล่อยเขาไปตามทางที่เขาต้องการ...ขอให้เขามีความสุขในชีวิตที่เขาเลือกแล้ว

     ลูกรัก...สิ่งที่เปลี่ยนแปลงไปในครอบครัวของเรามีเพียง...ความสัมพันธ์ระหว่างพ่อกับแม่เท่านั้น...นอกนั้นลูกยังมีเหมือนเดิมไม่เปลี่ยนแปลง.. แม่รักลูกทุกคน .. แม่อยากบอกลูกอีกครั้งว่า.. แม่เป็นแม่ของลูกเสมอ..ไม่มีวันเปลี่ยนแปลง