เคยเป็นไหมคะ  วันว่างๆสมองก็ว่างตามไปด้วย  เป็นความเหงา  ความว่าง  ที่ดูเหมือนไม่มีค่าอะไรเลย....เหงาลึกๆ...ที่ถึงแม้จะรู้สาเหตุ...แต่ก็แก้ไขอะไรไม่ได้...ได้แต่ปล่อยให้มันเป็นไปตามสภาพของมัน   และเราก็ต้องยอมรับและทำใจให้อยู่กับมันให้ได้...เพราะถ้าไม่ยอมรับ..ความขัดแย้งก็ทำให้เราไม่สบายใจเหมือนเดิม

     เมื่อรู้สึกว่าชีวิต...เหมือนกลับมาสู่ที่เดิมอีกครั้ง...การเดินทางของชีวิตก็เริ่มเข้าสู่ความรู้สึกที่ว่า  เราต้องต่อสู้กับทุกอย่างด้วยตัวของเราเอง...แต่ครั้งนี้  เราต้องระมัดระวังตัวมากขึ้น  เพราะเรามีเรือพ่วงให้ต้องดูแล...ต้องพยายามประคับประคองเค้าไปด้วย...ตัวของเราเอง

     อืม...เมื่อชีวิตเริ่มนับหนึ่งใหม่..อะไรๆที่อำนวยความสะดวกก็ไม่มี...เมื่อจะเดินทางไปที่ใด...ก็ต้องอาศัยรถประจำทาง...สองแถว...ที่มีสีสวย..สีฟ้า   พาเราโลดแล่น...ผ่านหลุม  ผ่านบ่อ  เวลาที่ฝนไม่ตก  ถนนก็เต็มไปด้วยฝุ่น  กว่าจะถึงที่หมาย  ผมสีดำของเรา  ก็มีสีแดงของฝุ่นเข้ามาแจม  ความเรียบลื่นก็สาก  พอเดินเข้าไปในเมืองเหมือนหมาตกฝุ่นเลยล่ะ  เข้าห้องน้ำเห็นตัวเองในกระจก  ต๊กกะใจ  ครายกันอ่ะ  ต้องมองซ้ำ  เอ้า เราเองนี่นา  ทำไมใครๆเขาหันมามองเรากันจัง  อืม  เขาคงไม่เคยเห็นคนโทรมๆแบบนี้สินะ  

    เวลาที่รถเต็ม  ก็ต้องห้อยโหนอยู่นอกรถ  ผมสยายปลิวลม  ปิดหน้าปิดตา  เมื่อกลับถึงบ้าน  ใช้เวลาหวีผม  สางผม ดึงไป  ร้องไป  อืม  เป็นการเดินทางที่ให้รสชาดดีเหลือเกิน ....อดทน  อดทน  และอดทน.