กาลครั้งหนึ่ง…ที่ยังหนุ่ม โดย...วานิช สุนทรนนท์

ใครอีกคนที่จากไปก่อนกาลเวลา... (3)

นสพ.ตรังแนวหน้า ฉบับที่ 74 ประจำวันที่ 16-31 ตุลาคม 2551

เธอ... ผู้เกิดหลังผมเพียง 14 วัน... 

                หลายๆครั้งที่ผมเคยหลับตานึกไปถึงคืนวันที่เราทั้งสองคนยังไม่คลานออกมาจากท้องแม่ โดยเฉพาะตอนที่แม่ๆ คู่นี้กำลังท้องแก่และใกล้คลอดเต็มที คงมีเวลาที่ภรรยาของพ่อ... แม่ผมกับน้องสาวของพ่อ...แม่ของเธอได้พบกันบ้าง หรือบ่อยๆ แต่ละคนก็คงจะพกพุงป่องๆ ออกมาโชว์กัน แน่นอนล่ะว่า แม่ผมย่อมมีสะดือที่แหลมกว่า... ใครที่จะคลอดลูกชาย มักจะมีสะดือแหลมๆ โผล่ออกมาจนเห็นได้ชัด... เขาว่ากันอย่างนั้นครับ... 

                ตอนเกิดใหม่ๆ ต่างคนต่างไม่รู้ว่าจะเป็นอย่างไรกันบ้าง เพราะอยู่กันคนละบ้าน พอโตขึ้นมาหน่อยแล้วนั่นแหละที่เราได้พบปะและเล่นด้วยกัน ส่วนใหญ่เธอจะเป็นฝ่ายที่มาหายายมากกว่าผมจะไปหาอา... แม่ของเธอ 

                บ้านไม้ของย่า ที่อยู่ติดกับบ้านพ่อ เป็นบ้านชั้นเดียว ยาวจากหน้าบ้านไปถึงหลังบ้านหลายสิบเมตรตามลักษณะของการสร้างบ้านของคนรุ่นหลายสิบปีก่อน หลังคามุงจาก พื้นไม่ได้ลาดปูนใดๆ เป็นเพียงพื้นดินแข็งกระด้างสีดำๆ จำได้ว่า ด้านหน้าพอเข้าประตูบานไม้แคบๆ ที่ใช้สลักไม้ขนาดใหญ่แทนกุญแจไปแล้ว ด้านขวามือจะเป็นยกพื้นขนาดใหญ่ กว้างขวาง ใครไป ใครมา ผมก็มักจะเห็นเขามานั่งเสวนากันบนนี้ และเป็นที่เล่นของพวกเราเหล่าเด็กๆ อย่างสนุกสนาน 

                พอเข้าไปข้างในอีกหน่อย ด้านซ้ายมือจะเป็นห้องนอน หรือห้องอะไรไม่รู้ แต่ปิดมากกว่าเปิด ถัดไปอีกนิด ก่อนจะถึงครัว ด้านซ้ายมือจะเป็นอีกแห่งที่ยกพื้นสูง สูงกว่าด้านหน้าบ้าน ตรงนี้เป็นที่นอนของย่า มีมุ้งสีขาวคล้ำแขวนอยู่ กลางวันก็ตลบชายขึ้นไปไว้ข้างบน บนหลังคามุ้งจะมีขี้มอดขี้แมงรวมทั้งเศษผงที่ตกลงมาจากหลังคาบ้านเยอะแยะไปหมด พอตกค่ำจึงค่อยดึงชายมุ้งลงมาเหน็บไว้กับขอบของฟูกนุ่นที่ไม่ค่อยจะหนานัก 

                ก่อนจะออกไปสู่ประตูหลังบ้าน ด้านขวามือจะเป็นแหล่งผลิตอาหารชนิดหนึ่งที่ย่ายึดเป็นอาชีพหลัก คือเป็นที่วางของเครื่องทำเส้นขนมจีน มาถึงวันนี้... เลือนรางเต็มทีว่า จะมีเตาไฟที่ใช้ฟืนซึ่งเป็นกิ่งแห้งๆ ของไม้ยางพาราจากหลังบ้านไกลๆ ที่ย่าออกไปเก็บมาผ่า มาหัก เป็นเชื้อเพลิงสีแดง ควันโขมง

เหนือเตาไฟที่ลุกโชนจะเป็นกระทะเหล็กขนาดใหญ่ ย่าใส่น้ำไว้พอเกินครึ่งไปไม่มากนัก เหนือขึ้นไปอีกชั้นหนึ่งเป็นกระบอกทองเหลืองทรงกลม ที่ย่าเรียกว่า ‘บอกหนมจีน’ ขนาดเส้นผ่าศูนย์กลางประมาณหนึ่งคืบของผู้ใหญ่ ตัวนี้เองที่เป็นเครื่องทำขนมจีนของย่าครับ... 

พวกเราเด็กๆ ชอบเข้ามาเล่นอยู่ใกล้ๆ เวลาย่าทำเส้นขนมจีน ทุกครั้งเราจะเห็นย่านำแป้งที่บดเสร็จแล้วจากเครื่องบดแป้งที่หมุนด้วยแรงคน ไปเก็บไว้ในถุงผ้า จนแป้งที่เป็นน้ำข้นๆ ค่อยๆกลายเป็นก้อนแป้งหยุ่นๆ พอได้ที่ก็ไปทำอะไรอีกไม่รู้จนนำมาหยอดลงไปใน ‘บอกหนมจีน’ ทองเหลืองนั้น เมื่อใส่ไปแล้ว จะมีอะไรสักอย่างอยู่ด้านบนคอยทำหน้าที่บีบอัดแป้งให้ไหลออกทางรูเล็กๆ หลายรูตรงด้านล่างของกระบอก จนออกมาเป็นเส้นสีขาวๆ ไหลลงน้ำในกระทะเหล็ก จากนั้นย่าก็จะใช้มือลงไปควานๆ เส้นขนมจีนมาวางเป็นจับๆ วางเรียงไว้ในตะกร้าเล็กๆ เตี้ยๆ ที่มีใบตองสะอาดๆ รองอยู่ 

หลายครั้ง ยามที่ เธอ... ผู้เกิดหลังผมเพียง 14 วัน... มาหายาย หรือย่าของผม เราจะสนุกสนานกันมากๆ เมื่อได้เวลาทำขนมจีน พอเส้นสีขาวไหลยาวๆ ลงมา เราก็มักจะเอามือไปรองรับ นั่นแหละ จึงโดนย่าเอ็ดซะ... เหตุผลหนึ่งเหรอ น่าจะเป็นเพราะมือของเราทั้งสองคนสกปรกจากการไปเล่นอะไรต่อมิอะไรไม่เลือกมาก่อนแล้ว กว่าจะมายืนยิ้มเผล่ยื่นมือเล็กๆ ไปเล่นเส้นขนมจีน อีกอย่าง ย่าคงจะเป็นห่วงเพราะเห็นว่า เรามาเล่นใกล้เตาไฟ ใกล้น้ำร้อน พอได้ยินเสียงย่าเอ็ด เราสองคนก็จะวิ่งออกไปพร้อมกับเสียงหัวเราะกิ๊กกั๊กๆ

ค่ำคืนนั้น หลังจากเล่นโน่น เล่นนี่ จนเหน็ดเหนื่อย เราสองคนพี่น้อง... คนละท้อง ก็มานอนหลับอยู่ข้างซ้ายและข้างขวาของย่า ตื่นมาอีกทีก็สายโด่ง พบว่าย่าออกไปหาบขนมจีนขายถึงไหนต่อถึงไหนแล้ว...(อ่านต่อฉบับหน้า)