ในที่ 19 กันยายน 2549

ผู้อ่านจำกิจกรรมของตัวเองในวันนั้นได้กันใหมครับ

ผมเองได้รับโทรศัพท์เรื่องข่าวปฎิวัติประมาณช่วงเที่ยงของวันนั้น แล้วรีบโทรสอบถามอีก 2 - 3 คน มีทั้งเป็นทหารและนักธุรกิจ รู้กันเป็นรางๆ แล้ว ว่ามีทหารเคลื่อนไหว แต่ก็ยังไม่ชัดเจน แต่เพื่อนที่เป็นทหารบอกว่าให้รีบเข้าบ้านดีกว่า วันนั้นผมถึงบ้านประมาณ 19.30 น. ผ่านเส้นสะพานขาว หลานหลวง รถถังกับทหารออกมาเต็มพื้นที่แล้วครับ แล้วก็เป็นจุดเริ่มต้นที่ทำให้บางคนปากบอกว่ารักชาติ อยากกลับบ้าน ไม่ได้กลับมาอีกเลย แล้วดูเหมือนว่าคงจะไมได้กลับมาทั้งโค ตะ ระ ละครับ เพราะปากมันเสีย พูดแต่เรื่องที่ทำให้เหมือนเผาบ้านเมืองตัวเอง และยังคงถูกตามล้าง ตามเช็ด กันอีกนาน

1 ปี ผ่านมาเราได้อะไรบ้าง

เหมือนมีแต่คนพูดว่าเศรษฐกิจแย่ลง ปากท้องกินไม่อิ่ม หากินกันยากขึ้น ใช่ครับคนส่วนมากคงได้รับผลกระดังที่ว่า รวมทั้งผมด้วย แต่อย่างน้อยถ้าไม่มีวันนั้น วันที่ 20 กันยายน 2549 คงมีการนองเลือดกันครั้งใหญ่อีกครั้งหนึ่งเป็นแน่ และเรื่องราวจะไปทางใหนก็ไม่รู้ แต่คงแย่กว่านี้อีกมากโดยคาดการณ์จากเหตุการณ์ก่อนหน้านั้นและที่น่าจะเกิดขึ้น ถึงอย่างไรก็ผ่านมาแล้ว และอย่างน้อยความรุนแรงแตกแยกก้น้อยลง (หรือเปล่า?) แต่จากภาพรวมแล้ว การวางแผนลงจากหลังเสือ ของท่านผู้นำตัวจริงน่าจะระวังหลังได้เป็นอย่างดี ไม่ว่าจะกลับบ้านไปเลี้ยงหลานเฉยๆ หรือต้องลงมาเกลือกกลั่วกับการเมืองน้ำเน่า ก็ต้องให้มันเป้นไป

สำหรับเศรษฐกิจนั้น เป็นใครที่ขึ้นมารับหน้าที่ดูแลบ้านเมืองช่วงนี้ สภาพโดยรวมคงไม่ต่างกัน รวมทั้งคนไกลบ้าน ปากห มา ด้วย เพราะสถานการณ์คลังมันก็เน่าเหมือนกับคนมีบัตรเครดิตแต่ใช้เกินตัว สุดท้ายเอาเงินอนาคตมามากเกินไปจนกลายเป็นหนี้เน่า เงินสดขาดมือ จากนี้ต่อไปอีก3 - 5 ปี ถึงจะฟื้นตัวกันได้อีกครั้ง ช่วงนี้ก็ตัวใครตัวมัน สายป่านไม่ยาว อย่าทะลึ่งทำอะไรซี้ซั้ว จะเจ๊งแบบกู่ไม่กลับได้ ประคองกันไปก่อน ใจเย็นๆ มาปรับฐานกันใหม่ เอาตัวให้รอดเพื่อช่วยกัน

หลายๆ คน คงเบื่อการบ้านการเมือง แต่เบื่ออย่างไร เราก็ต้องอยู่กับมัน ต้องช่วยๆ กัน ให้บ้านเมืองดีกว่านี้นะครับ

สวัสดี