เรื่องแ้ก้รัฐธรรมนูญเืพื่อจะให้การใดที่กระทำลงไปในอดีตที่มีผลต่อปัจจุบันเปลี่ยนไปนี้ มันคล้ายกับภาพยนตร์ที่นั่งยานย้อนเวลาไปแก้ไขอดีต แล้วทำให้อนาคตที่เกิดขึ้นแล้วเปลี่ยนแปลงไป เช่น ฆาตกรรมที่เกิดขึ้นแล้ว กลายเป็นไม่เกิดขึ้น

แต่หนังเรื่องนี้มัีนยอกย้อนกว่านั้น เพราะถ้าไม่มีการกระทำผิดในอดีตจนเกิดอาชญากรขึ้นในปัีจจุบัน แล้วเจ้าอาชญากรในปัจจุบันมันจะคิดออกได้อย่างไรว่าต้องตั้งนอมินีให้นั่งยานไปแก้การกระทำในอดีต จึงเท่ากับว่าไข่มันไปแก้การเกิดของไก่

การแก้รัฐธรรมนูญทั้งฉบับนั้น แก้มาตราใดๆ ก็พอไหว แต่ ม. 309 นั้นถ้าแก้ หรือ ตัดทิ้ง ผมว่ามันจะวุ่นวายไปหมดแน่ๆ  จะ้เกิดข้อกฎหมายที่ “กินตัวเอง” 

ประเด็นกินตัวเองที่อาจเกิดขึ้นได้เป็นดังนี้ครับ ถ้าแก้ ม. 309 แล้วตีความให้การกระทำในอดีตเป็นโมฆะ ก็เท่ากับว่า รธน. 2550 ก็เป็นโมฆะด้วย (เพราะ รธน. 50 ก็เป็นผลพวงของรธน. 49)  ดังนั้นรัฐบาลและรัฐสภาชุดนี้ก็โมฆะด้วย (เพราะรัฐสภานี้เป็นผลพวงของรธน. 50)  ดังนั้นการแก้ รธน. ที่จะได้กระทำไปก็โมฆะด้วย  (เพราะเป็นผลพวงของเสียงโหวตของรัฐสภา) 

ทุกอย่างโมฆะหมด รวมทั้งการล้มคดีต่างๆก็เป็นโมฆะด้วย กลับกลายเป็นคดีคืนเหมือนเดิม

แต่เมื่อรัฐบาลก็เป็นโมฆะ และรัฐธรรมนูญก็โมฆะไปแล้ว ก็เลยไม่สามารถใช้บทบัญญัติแห่งรธน.นี้เพื่อตั้งรัฐบาลชั่วคราวได้

ก็คงต้องกลับไปใช้รัฐบาลชุดขิงแก่เข้ามาเป็นรัฐบาลต่อไป

โอย..time machine ครั้งนี้อดีต ปัจจุบัน อนาคต มันพันกันแบบว่า ไม่ว่าเมื่อคืนก่อนคุณจะเสพเมถุนหาหอกอะไรสักกี่ครั้งก็คงคิดหาหนทางออกไม่เจอหรอก