เกษตรไทย..จะไปทางไหน 20 ปีจากนี้

สรุปความเดิมตอนที่ 3 ผมสรุปว่าเกษตรรายย่อยจะสูญหายภายใน 20 ปี กลายเป็นเกษตรรายใหญ่ แต่รัฐบาลไทยไม่เคยมียุทธศาสตร์อะไรรองรับ  (อาจเพราะยังคิดไม่ถึงว่าจะเป็นแบบนั้น) ปล่อยไปตามยถากรรม

ตอนที่สี่นี้ผมขอเสนอยุทธศาสตร์ว่า

1)       รัฐควรมีนโยบายไม่ให้เกิดเกษตรกรรมแบบนายทุนขนาดใหญ่เกินกว่า 100 ไร่ เพราะถ้าใหญ่เกินไปจะไม่เป็นหยุ่นรองรับการกระแทกของการล่มสลายของเศรษฐกิจได้ แต่จะเป็นน้ำหนักถ่วงเศรษฐกิจให้ล่มเสียเอง แต่ถ้าเล็กเกินไปเกษตรกรก็จะยากจนเกินไป

2)       ควรส่งเสริมระบบสหกรณ์ (หรือประชาธิปไตยการเกษตร) มาใช้อย่างจริงจัง

3)       ชีวภาพ ชีวภาพ และชีวภาพ ในทุกระดับ โดยตั้งเป้าว่าประเทศไทยต้องเป็นชีวภาพ 100% ภายใน 15 ปี กำหนดไว้ในรัฐธรรมนูญเลย ที่ว่านี้หมายถึงการปศุสัตว์ การประมง และทุกอย่างที่นำมาใช้เพื่อการบริโภคด้วย

4)       ส่งเสริมการวิจัยพัฒนาเพื่อการพัฒนาเกษตรในระดับ 50-100 ไร่ซึ่งจะเป็นระดับที่มีมากที่สุดใน 20 ปีจากนี้ไป รวมทั้งจัดให้มีการอบรมสัมมนาถ่ายทอดวิชาความรู้แก่เกษตรกรอย่างเป็นระบบและจริงจัง ไม่ใช่ปล่อยให้อยู่ในมือเกษตรอำเภอเช่นทุกวันนี้ เช่น ควรมีจุลสารเฉพาะทางส่งฟรีถึงเกษตรกรทุกสาขาอาชีพ เพื่อให้รอบรู้วิทยาการเฉพาะด้าน เช่น ข้าว อ้อย ยางพารา ข้าวโพด มะม่วง ลำไย ทุเรียน

5)       วางปริมาณอาชีพเกษตรกรไว้สักประมาณ 25% ของประเทศ ไม่มาก และไม่น้อยไปกว่านี้ ถ้ามากเกินไปประเทศก็จะยากจน ถ้าน้อยเกินไปก็อันตราย ไม่เป็นหยุ่นกันกระแทก ซึ่งเรื่องนี้จะสอดคล้องกับข้อ 1

6)       ตั้งเป้าว่าเจ้าของไร่นา ต้องจบการศึกษาอย่างน้อยระดับปวช. ด้านการเกษตร และทำการเกษตรด้วยความรู้ที่ทันสมัย