คุณคิดว่าระหว่าง นายสุธ์ และนายเด่น ใครน่าจะมีความสุขกว่ากัน

ชื่อ	นายสุธี หวังเลิศตระกูลยิ่ง	นายเด่น สุขใจ
ชื่อเล่น	แซม	เด่น
การศึกษา	ปริญญามหาบัณฑิตด้านบริหารธุรกิจ	ประถมศึกษาปีที่สี่
อาชีพ	ที่ปรึกษาด้านการลงทุนในตลาดหลักทรัพย์	ทำนา
ที่ทำงาน	บริษัทบนชั้นที่ 22 ของตึกใบหยก	ท้องไร่ท้องนา
เวลาทำงาน	จันทร์ถึงศุกร์ แปดโมงเช้าถึงห้าโมงเย็น	ทุกวันตั้งแต่เช้าจรดเย็น ตราบเท่าที่มีแสงอาทิตย์
รายได้ต่อเดือน	28,000 บาท ไม่รวมค่านายหน้า	3,400 บาท ขึ้นอยู่กับฟ้าฝนแต่ละปีด้วย
การแต่งกาย	เสื้อเชิ้ต เนกไท กางเกงสแล็ก รองเท้าหนัง บางครั้งใส่สูทหากมีลูกค้ารายใหญ่มาหา	เสื้อม่อฮ่อม กางเกงขายาว เท้าเปล่า หรือรองเท้าบู๊ตตามโอกาส มีงอบกันแดด
ครอบครัว	อยู่ตัวคนเดียว ภรรยาขอหย่าเมื่อสองปีก่อน ไม่มีลูก	มีกันห้าคน คือนายเด่น นางกลีบที่เป็นภรรยา และ ลูกๆอีกสามคน
บ้านพักอาศัย	ทาวน์เฮาส์หรูย่านพระรามสอง ผ่อนสามสิบปี	บ้านไม้ชั้นเดียวริมคลองชลประทาน สร้างเอง
ยานพาหนะ	รถยนต์นำเข้าจากยุโรป หนึ่งพันห้าร้อยซีซี ผ่อนมาได้แล้วสองปีครึ่ง แต่งเครื่องเสียงอย่างดี ต้องหามาเพราะไม่อยากโหนรถเมล์ และอยากอวดสาวๆ	เกวียนบ้าง ควายบ้าง รถไถนาบ้าง รถอีแต๋นบ้าง จักรยานบ้าง เดินเท้าก็มี
เครื่องมือการทำงาน	โทรศัพท์มือถือ คอมพิวเตอร์โน้ตบุ๊ก รายงานข่าวผ่านดาวเทียม ปากกาด้ามทอง	วัว ควาย จอบ เสียม เคียว และวิทยุฟังเพลงระหว่างทำงาน
อาหาร	กินอาหารตามสั่งหรืออาหารสำเร็จรูปแช่แข็งในวันทำงาน ส่วนวันหยุดกินไก่ทอดในห้างสรรพสินค้า ตอนเย็นหากมีเวลาก็ไปกินหมูกระทะ	น้ำพริกปลากดุกทำเอง ผักเคียงเด็ดจากรั้ว ข้าวที่ปลูกเอง ผลหมากรากไม้ขอจากเพื่อนบ้านได้
การดูแลสุขภาพร่างกาย	ฟิตเนสหรู วิตามินแบบแคบซูล นวดอโรม่า ฉีดยาบำรุงที่โรงพยาบาลทุกปี	ออกกำลังกายกินผักสดๆ ที่ปลูกเอง เข้านอนแต่หัวค่ำ
ความสามารถ	Microsoft Word, Excel, Power Point, Outlook, Visio, Project, Primavera, SAP, Oracle	ซ่อมรถไถนา หมักปุ๋ย เพาะเห็ด
กิจกรรมในวันหยุด	ดูหนัง กินข้าวและซื้อของที่ห้างสรรพสินค้า	อยู่บ้านกับลูกๆ เล่านิทานให้ลูกฟัง ไปทำบุญที่วัด
เพื่อนบ้าน	ไม่รู้จัก	นายโชติ, นายสิงห์, นางแจ่ม, ลุงวิฑูรย์ ฯลฯ
ความปลอดภัยในชีวิต	รถยนต์มีถุงลมนิรภัย หมู่บ้านมียาม และกล้องวงจรปิด ทรัพย์สินมีค่าฝากตู้นิรภัยของธนาคาร	ผูกมิตรกับเพื่อนบ้าน ไม่มีของฟุ่มเฟือยเกินจำเป็น ไม่มีแก่งแย่งชิงดีกับใคร
ความฝันที่ไม่เคยเป็นจริง	มีบ้านสักหลังในต่างจังหวัด	มีบ้านสักหลังในเมือง
ช่วงเวลาที่มีความสุข	วันที่สอบเอ็นทรานซ์ติด วันรับปริญญา วันที่ได้งานทำ วันที่ได้เลื่อนตำแหน่ง วันที่โบนัสออก	ทุกวันที่ได้กลับมาเจอหน้าลูกเมีย ได้ไปทำบุญฟังธรรมที่วัด
ช่วงเวลาที่มีความทุกข์	ทุกวันตราบใดที่ชีวิตยังไม่ถึงเป้าหมาย ก็ต้องดิ้นรนไปให้ถึงให้ได้	ทุกวัน สุขๆ ทุกข์ๆ ไปตามประสาเรื่องธรรมดาของมนุษย์
เป้าหมายชีวิต	เลื่อนตำแหน่งเป็นผู้บริหารบริษัท ได้เงินเดือนสักสองแสนบาท มีรถประจำตำแหน่งพร้อมคนขับ ห้องทำงานส่วนตัว ตั๋วเครื่องบินชั้นหนึ่ง	อยากขยายที่ดินออกไปอีก มีบ่อเลี้ยงปลา มีคนงานมาช่วยงานบ้าง ได้ปลูกบ้านใหม่ให้น่าอยู่ และแข็งแรงขึ้น ลูกหลานเป็นคนดี
บั้นปลายของชีวิต	เสียชีวิตด้วยโรคมะเร็งลำไส้ในวัยสามสิบห้าปี หมอบอกว่าเกิดจากความเครียด การใช้ชีวิตเร่งรีบ การทานอาหารไม่ถูกสุขลักษณะ มลพิษที่สะสมในร่างกาย และการพักผ่อนน้อย นายสุธีเสียชีวิตในห้องผู้ป่วยหนักหลังจากระบบหายใจล้มเหลว	เสียชีวิตด้วยโรคชราในวัยเจ็ดสิบเจ็ดปี วันที่เสียชีวิตนั้นครอบครัวลูกหลานเข้ามาดูใจกันพร้อมหน้า นายเด่นค่อยๆหลับตาลงเหมือนคนนอนหลับและจากไปอย่างสงบ
คำพูดสุดท้าย	“ญาติของผมยังไม่มาอีกหรือ ช่างเถอะ...เขาคงยุ่งอยู่ คงไม่มีใครมาแล้วล่ะ”	“ขอบใจที่มาหาปู่นะไอ้หลาน ต่อไปคงต้องดูแลกันเองให้ดีนะ รักกันให้มากๆ”
สิ่งที่เหลือไว้ให้คนรุ่นหลัง	ตำแหน่งที่ว่างลงในบริษัท	ศาลาริมน้ำในวัดที่สร้างถวาย หนังสือที่ซื้อบริจาค ห้องสมุดชุมชน ต้นไม้ที่เคยปลูกเองสองข้างถนนในหมู่บ้าน ลูกหลานที่ได้รับการเลี้ยงดูอย่างอบอุ่นจนเป็นคนดี และช่วงเวลาแห่งความสุขของครอบครัวที่ลูกหลานจะจำได้เสมอตลอดไป

**:•.(¯`'•.¸[Uglyducking]¸.•'´¯) .•:**