พิมพ์หน้านี้
|
น้อยใจมาก เธอไม่เคยโทรหาก่อน มีแต่คำพูดทำให้เสียใจใจอยู่ร่ำไป 11 พ.ค. วันเกิดเธอก็ไม่โทรมา 9 พ.ค. ไม่ใช่วันเกิด ส่งข้อความมา เธอส่งผิดคน ฉันรู้ เพราะวันนี้เป็นวันเกิดของอีกคน คราก่อน เธอกลับมาก่อน ฉันนั่งรถตามมา เหนื่อย ร้อน แต่คิดถึงเธอ ก็ต้องมา รู้ว่าเธออยู่ในยามที่ต้องการกำลังใจ เพราะเฝ้าแม่ที่ป่วยอยู่ ทุกครั้งที่มา มีเรื่องให้ขุ่นใจทุกคราไป ทุกครั้งที่เธอออกไปเจอกับพื่อน เธอจะยาว ไหลเลื่อน และมีวาจาเชือดเฉือนใจฉันทุกคราไป ฉันไม่รู้ว่า ทำไมต้องพาตัวเองมาเจอจุดอับ ทุกครั้ง ดั่งวาจา กูไม่ได้บังคับให้มา ฉันมองตัวเอง เราทำอะไรที่ผิด ไปหรือเปล่า กดดันอะไรเขาหรือเปล่า ก็แค่นั่งอ่านหนังสือ ไม่ลืมหูลืมตา ไม่ได้ทักทายยามเธอกลับมาจากวงเพื่อนฝูง อีกครั้ง .... เธอก็เจอเพื่อนอีก เช้าจรดเย็น .... ว่าจะไม่โทรถามพ่อมาบอกเธอไม่ได้อยู่ในงานบวช ฉันก็เลยโทรว่าจะกลับกทม. หรือเปล่า รถไม่ทำหรือ ... เธอถามกลับ .... ถ้ารีบก็กลับไปก่อน รักษานำใจต่อกัน มีบ้างหรือเปล่า คำร้อนใจ หน้าตาเซ้ง และหวาดระแวง ความสะบายใจอยู่ตรงไหนกันนะ ทีท่าผ่อนคลายระหว่างเราหายไปไหน หรือฉันทำอะไรตกหล่อนไปในระหว่างการเดินทางในความสัมพันธ์ของเรา |