ชีวิตในกรุงวอชิงตัน ดีซี นั้น  ค่าใช้จ่ายไม่ถูกเลย  

 เช่นโรงแรม HAMILTON ห่างกัน 100 เมตร  ที่พักปกติ  250 ดอลล่าร์ ต่อคืน  โชคดีที่ผมหาที่พักเป็น HOSTEL ได้ในราคา  24 ดอลล่าร์ต่อคืน  แต่พักรวม   ห้องละสิบคนเตียงสองชั้น 5 เตียงต่อห้อง  คนมาใช้บบริการไม่ขาดเลย  ชื่อโรงแรม HI WASHINGTON HOSTEL จองได้ล่วงหน้าทาง  internet  หาที่นอนถูกๆประหยัดได้โขทีเดียว

บรรยากาศห้องอาหารเช้า 1  ดอลล่าร์ที่โรงแรมนี้

พวกเราที่ไปจากเมืองไทยหรือแม้แต่ชาติเอเชียทั้งหลาย  นอกจากที่พักแล้ว   ต่างมองหากันอย่างใจจดใจจ่อว่า  ร้านอาหารที่ไหนถูกที่สุด  รสชาติพอกินได้   หรือรับประทานแล้วไม่มีเลือดออกจากร่างกาย  ร้านที่ไหนที่จะซื้อของใช้ส่วนตัวได้สะดวก  จะนั่งรถแบบไหนดีนะ  จะโทรศัพท์กลับบ้านได้อย่างไรหนอ  ส่งจดหมายได้ที่ไหน   จะจับจ่ายที่ไหนดีที่จะไม่ทำให้  หรือกระเป๋าฉีกขาด

HI  LIGHT  ของวันนี้ผมขอแนะนำด้วยใจจริงเลยว่า  พวกเราที่เบี้ยน้อยหอยน้อย  ถ้าจะหาซื้อของฝาก  แบรนด์เนมทั้งหลายแล้ว  ขอฝากชื่อ Potomac mills  ไว้ในอ้อมอกอ้อมใจของท่านเป็นชื่อที่ 1 และไม่มีชื่ออื่นอีกเด็ดขาด

Potomac  mills  อยู่ทางตะวันออกของวอชิงตัน  ข้ามแม่น้ำโปโตแมคไปรัฐแมรีแลนด์   ฟังดูเหมือนไกล   แต่ความจริงเหมือนข้ามจากจุฬาไปฝั่งธน   ผ่านสนามบินโรนัลด์รีแกน  ผ่านเขตชานเมืองไปอีกราวสี่สิบกิโลเมตร  ชมวิวทิวทัศน์ และป่าไม้สองข้างทางสวยงามดีไม่น้อย    ไปได้ไม่ยากเลย   ไกลหน่อยเท่านั้นแต่ไปไม่ยากครับรับรอง      ผมกับพี่หม่อมออกจาก Ronald Reagan Building  ไปขึ้นรถไฟฟ้าใต้ดินจากสถานี  Metro center ไปลงสถานี Franconia-Springfield  คนละ 2 ดอลล่าร์  แล้วไปนั่งรอรถบัสที่ระบุปลายทาง ว่า OmniRide  ที่นี่เราได้พบกับน้องนักเรียนชาวไทยที่พาพี่สาวมาซื้อของเช่นกัน  เขาแนะนำว่าถ้าชอบนาฬิกาอย่าลืมแวะร้านชื่อ  FOSSIL ขายถูกมาก ตั้งแต่ 19 ดอลล่าร์ก็มีสวยๆแล้ว   เอาล่ะครับ...รถบัสมาแล้ว    ก็ขึ้นไปจอดป้าย   potomac   ก็ลงได้เลย

ที่นี่เป็นร้าน OUTLET ที่เรียกได้ว่าใหญ่ที่สุด  ดีที่สุดในอเมริกา  เดินทั้งวันก็ไม่ทั่วหรอกครับ  มีเกือบหมดที่ท่านอยากได้   น้อยมากที่จะไม่มี  มีของแบรนด์เนมที่ขายถูกที่สุด   ผมก็ซื้อนาฬิกา GUESS ราคา 69 ดอลล่าร์ และ  FOSSIL ราคา 19 -29 ดอลล่าร์มาแล้ว รวม 7 เรือน  ผมเชื่อว่าถ้าเป็นของวางขายที่เมืองไทยและราคาที่เมืองไทย   ผมคงไม่กล้าควักสตางค์ซื้อแน่  ราคาถูกกว่าที่บ้านเรามากโข  มองหาตำหนิก็ไม่ปรากฎ 

พี่หม่อมซื้อนาฬิกาอะดิดาส 29 เหรียญก็ประมาณ 1000 บาท แบบเดียวกันเลยครับที่ร้านปลอดภาษีสนามบินนาริตะ ขาย 8900 เยนตกเกือบ 3000 บาท  กล้อง nikon D 40 เมืองไทย 23500 บาท นาริตะ 29000 ที่นี่ถามแล้ว 21000 บาทเท่านั้นแต่ไม่แน่ใจว่าส่วนประกอบปลีกย่อยจะต่างกันหรือไม่นะครับ แต่ความรู้สึกมันบอกตัวเองชัดว่าที่นี่ถูกกว่าจมเลย

อย่างอื่นที่น่าซื้อก็มีมากกระเป๋าสุภาพสตรี  เข็มขัด และเสื้อผ้า  แต่สำหรับท่านที่มองหาลีวายส์   หวังว่าจะติดตราเมดอิน USAแล้ว   ต้องหงายหลังเหมือนผมแน่ครับท่าน    เมดอินแกมโบเดีย  กัวเตมาลา ไชน่า อะไรทำนองนั้นทั้งสิ้น  สรุป....สินค้าที่มีขายน้อยมากที่ทำในอเมริกา  แรงแพงมาก  อาจจะมีบางรุ่นหรอกที่ทำ     แต่น้อยกว่าน้อยครับท่าน...

การเดินทางนั้นขอแนะนำให้ท่านใช้เมโทรหรือรถไฟฟ้าใต้ดินเถิด   เนื่องจากมีโครงข่ายครอบคลุมมากทั้งนอกเมืองและโครงข่ายใต้ดินในใจกลางเมือง    เขามีแผนที่แจกทั่วไปฟรี       มีสถานีที่ไหนท่านจะสังเกตเสาสี่เหลี่ยมสูงราวสองเมตรสีน้ำตาลเข้มริมถนน  เขียน M หรือ Metro เป็นที่สังเกต  มีห้าสายห้าสี ถ้าสายไหนไปไม่ถึงจุดหมายของท่าน  ก็สามารถต่ออีกสายได้เลยในราคาที่จ่ายแล้วไม่ต้องจ่ายเพิ่มอีก  สะดวก  สะอาดและปลอดภัย ราคาถูกที่สุดแล้ว  เท่าที่ใช้บริการมาจ่ายครั้งละ  1  เหรียญ  จนถึง 3 เหรียญกว่าเท่านั้น  ผมว่าเผลอๆถูกกว่านั่งแท็กซี่บ้านเราอีก  

แต่ท่านอย่าเผลอไปนั่งแท็กซี่โดยไม่จำเป็นนะครับ  ที่นี่แพงกว่าเมืองไทยมาก  ยิ่งไกลยิ่งข้ามเขตยิ่งแพง  แล้วยังต้องให้ทิปคนขับด้วย 1 เหรียญ 

ที่นี่เรียกแท็กซี่ว่าแคบ CAB  โบกได้ข้างถนนเหมือนกันกับบ้านเรา 

การขับรถเที่ยวเองนั้น  ต้องเผื่อการจอดริมถนนสาธารณะด้วยนะครับท่าน  ค่าจอดคิดรายชั่วโมงทีเดียว  ที่นี่ไม่ค่อยมีการใช้รถยนต์ส่วนตัวกันมากนัก  เนื่องจากหาที่จอดลำบาก  แพงและไม่พอกันจอด  เมโทรหรือรถไฟฟ้าใต้ดินนั่นดีที่สุด  ส่วนรถบัสประจำทางก็มีให้บริการครับ  อย่าพยายามขึ้นกลางคืนนัก อาจไม่ค่อยปลอดภัยจากการจี้ ปล้น ป้องกันไว้ก่อนนะครับ

ตามประสาคนชอบกาแฟครับ  ผมมองอยู่นอนสองนาน  ทำไมคนที่นี่กินกาแฟยี่ห้ออื่นไม่เป็นเอาเสียเลย  วันก่อนไปร่วมการประชุม AAO HNS 2007 ที่ convention hall ของวอชิงตัน  เขาก็เลี้ยงสตาร์บักส์ กาแฟบันลือโลก ฟรี   พร้อมขนมปัง  กินไว้ก่อนแหละครับ  ประหยัดเงินบ้านเรา  อะไรที่พอประหยัดได้ก็ต้องทำ  พวกเราที่มาประชุมก็พูดเหมือนกัน       บางรายห่อข้าวและห่อกับแบบกระป๋องมาด้วย   บางท่านเอามาม่ามามั่กมากเลยก็มี  มาอุ่นกินที่หอพักก็ได้...อย่างพี่อัญชลี ที่มาชมและวิจารณ์หนังเรื่องแหยม ยโสธรที่มาฉายในเทศกาลหนัง..ที่สถาบันสมิธโซเนี่ยน  ก็ชอบที่จะทำวิธีนี้.. แต่ต้องเอาชนิดบรรจุในกระป๋องมิดชิดนะครับ   ไม่งั้นอาจถูกยึดไว้ที่ด่านตรวจคนเข้าเมือง  อดกินแน่นอน   การทำแบบนี้ช่วยประหยัดค่าอาหารได้อื้อๆทีเดียว

มาเรื่องกาแฟต่อ.....  อดใจไม่ไหว    ขอไปเข้าแถวซื้อตอนเช้าๆกับเขาเสียหน่อย  ร้านสตาร์บักส์จะมีเกือบทุกสองสามบล็อก  โดยเฉพาะใกล้ๆโรงแรม  พวกนี้จะตื่นแต่เช้าไม่กินข้าว  แต่งตัวเสร็จออกจากบ้าน  มาแล้วต่อแถวซื้อกาแฟร้อน 2-3 เหรียญกับขนมปัง 1.5 เหรียญ แล้วพวกก็เดินดุ่ยๆไปที่ทำงานกัน ราคากาแฟสตาร์บักส์ที่นี่ใกล้เคียงกับที่กรุงเทพ   ทั้งๆที่อยู่คนละซีกโลก  ได้แล้วก็มาชิมดูซิว่ารสชาติจะน่าอภิรมย์   สมกับที่นั่งเรือบินมา  18  ชั่วโมงเพื่อกาแฟถ้วยนี้มั้ย   คาตอบคือ โอจอร์จ ...มันเยี่ยมยอดมาก    แต่พี่หม่อมชิมแล้ว...ส่ายหน้า...ขนมน่ะใช่.... แต่กาแฟน่ะไม่..

ริมถนนรนแคมกลางวอชิงตัน  แม้แต่ถนนเพนซิลเวเนีย  ที่ขึ้นชื่อนักว่าสวยสดหยดย้อย  ยังมีรถเข็นขายเครื่องดื่ม   และขนมกรอบกรุบขบเคี้ยวอยู่เป็นระยะ  เกือบร้อยละร้อยขายโดยเถ้าแก่ผิวดำ  หรือคนผิวดำมาส่งให้ผิวเหลืองขาย  มีทั้งน้ำอัดลม  นมสด นมกล่อง น้ำผลไม้ น้ำแร่     น้ำเปล่า 1 ดอลล่าร์ ฝาปิดของเขามิดชิดดีมาก   และต้องบีบเพื่อดื่มคล้ายนักฟุตบอลพรีเมียร์ลีกดื่มกัน

ร้านขายเสื้อผ้าราคาประหยัดริมทาง  3  ตัว 10 ดอลล่าร์เท่านั้น หรือถูกกว่าก็มี เชิญเลือกได้ตามสบาย   ของที่ระลึกก็มีขาย  คนขายหน้าตาคล้ายคนจีนหรือเอเชียมากที่เดียว อย่างว่าแหละครับ คนที่ชอบของราคาประหยัดก็ย่อมมีเป็นธรรมดา  คนไม่ได้รวยล้นฟ้าหรือมีห้าหกแสนล้านไปเทียวซื้อทีมฟุตบอลไปซะทุกคนเสียเมื่อไหร่  ที่นี่เมืองประชาธิปไตย  มีรวย มีจน ที่ต้องทนลำบากกินอดๆอยากๆก็มีทุกที่แหละ   ที่นี่เรายังเห็นขอทานข้างถนน  หรือคนไร้บ้านนอนตามที่นั่งบาทวิถีก็มีให้เห็นตอนเช้ามืดมีไม่น้อย  

ถ้าจะกินซีฟู้ด  ที่นี่ถึงผมจะไม่ใช่ลูกและไม่ใช่หลานแม่ช้อยนางรำ  แต่ขอแนะนำว่าร้านบุฟเฟ่ต์ซีฟู้ดของมิสเตอร์ฟิลลิป  แถวท่าเรือยอช์ทนั้นไม่เลวทีเดียว  ท่านอาจเดินลัดเลาะริมน้ำจากไทดัลเบซินไปทางเหนือสักสิบห้านาที  ผ่านสี่แยก  มุดใต้สะพานต่างระดับ   ไปจนถึงย่านร้านอาหาร  ที่นี่เพียงท่านจ่าย 26 เหรียญไม่รวมค่าน้ำดื่ม ที่อาจรวมเป็น 34 เหรียญได้ในสองแก้วสไปรต์ ท่านจะได้ลิ้มรสชาติของอาหารทะเลนานาชนิดแบบบุฟเฟ่ต์  ไม่อั้นบอกเลยว่าไม่อั้น ปูอลาสก้าตัวโตๆ   หอยแมลงภู่นิวซีแลนด์ตัวอวบอ้วน และอื่นๆอีกมากมายหลายสิบเมนู  ท่านจงนั่งลงแล้วค่อยๆเพลิดเพลินกับการรับประทานเถิด...ไปตักได้เรื่อยๆ  ...แต่สำหรับผมคนชอบกินข้าว      ก็ไม่พ้นข้าวผัดกับเนื่อหมูย่างร้อนๆ  อยู่ท้องกว่ากันเยอะน่ะ...ร้านนี้พนักงานมีแต่คนผิวสี  อัธยาศัยดี และหมั่นเสิร์ฟจริงๆ  ไปตอนสี่ห้าโมงเย็นกำลังพอดีครับ  พอทุ่มหนึ่งล่ะก็  คนเริ่มแน่น  แสดงว่าขึ้นชื่อลือชาเรื่องการกินได้ไม่อั้น   แต่รสชาติจะประเสริฐกว่านี้ลิบลับถ้าได้น้ำจิ้มทะเลจากระยองหรือจันทบุรี..พับผ่ายสิ

แนะนำอีกสองที่แล้วกันครับคือฟู้ดคอร์ตชั้นใต้ดินอาคารโรนัลด์ รีแกนประมาณถนน 12 ใกล้กับ  THE MALL   มีร้านอาหารเกือบยี่สิบร้าน  ท้ายสุดมีร้านอาหารจีน  เมนูและรสชาติคล้ายตามสั่งบ้านเรา  อร่อยมาก ราคาจานใหญ่ๆเลย  4 - 5 เหรียญ    จานเดียวแบ่งกันหรือกินด้วยกัน  กินอิ่มสองคนได้เลย น้ำเปล่าอีกหนึ่งเหรียญ  รวมแล้วเกือบสองร้อยบาท   แค่นี้ก็สบายท้องแล้ว   มากินสามเวลาตกวันละเกือบหกร้อยทีเดียว  ที่นี่ผมชอบมากินมากเวลาเที่ยงกับเย็น  เขาปิดทุ่มตรงครับ  ซื้อห่อไปกินโรงแรมก็ได้นะครับ    แต่ถ้ากินแต่มาม่าที่ห่อมาทุกมื้อก็จะอืดไปหน่อย....

อีกที่คือ ย่านไชน่าทาวน์  ไม่ไกลจากดีซี คอนเวชั่นฮอลล์เท่าใดนักไปทางเหนือ  เดินไปได้ในห้านาที   ประมาณถนน 6-7    มีร้านอาหารหลายร้าน  ร้านอาหารเม็กซิกันจำพวกโทปาสที่ประกอบด้วยเนื้อบดต้ม  หมู  หรือไก่ ถั่ว ผัก ซ้อสตักวางบนแผ่นแป้งแล้วห่อเป็นก้อนโตๆเหมือนโรตี   กัดคำใหญ่ๆรสชาติอร่อยใช้ได้เลย   ราคา 2-3 เหรียญ ไม่รวมน้ำดื่ม  มีที่นั่งกินด้วยคล้ายร้านเคเอฟซี หรือแมคดอนัลด์บ้านเราล่ะครับ  ที่นี่ตอนกลางคืนท่านอาจได้เห็นบรรยากาศคล้ายพัฒน์พงษ์บ้านเราบ้าง  โดยเฉพาะสีสันจากสาวน้อยผิวดำและสาวประเภทสอง   แต่หวือหวาน้อยกว่าที่กรุงเทพมาก ย่านนี้มีร้านอาหารที่บริกรสาวๆนุ่งน้อยห่มน้อยให้เห็นอยู่บ้างประปราย

มีอยู่วันหนึ่ง....ไปกินกลางวันที่ร้านหรูหน่อย    หน้าดีซีคอนเวนชั่นฮอลล์  ใกล้ที่พัก  ร้านชื่อ ACADIANA  มีรายการ      อาหารชุดเรียก บรั้นช  brunch  ท่านอาจพอเดาได้ว่ามาจาก  breakfast +  lunch  ที่นี่  32 เหรียญครับ เลือกเมนูได้  เริ่มด้วยน้ำเปล่าขนมปังกรอบนุ่มทาครีมอร่อยมาก  ทางร้านบอกว่านี่ฟรีครับ  จานที่ 1 ซุปเต่า โอมายก้าด...มีเหล้าจีนถ้วยเล็กมาให้จิบๆนำทางก่อนด้วย  รสชาติซุปเต่าเข้มข้นออกเค็มนำมาโด่งเลย   ตามด้วยกุ้งอบซ้อสที่ไม่ทิ้งเอกลักษณ์ความเค็มของทางร้าน  แม่ครัวผิวสีออกไปทางโอเชี่ยนเนี่ยน  อุตส่าห์เดินมาจากครัวบอกว่า  please  enjoy  ผมเหงื่อตก  ต้องทนฝืนป้อนตัวเองได้เกือบครึ่งจาน   คิดว่าคงอร่อยเต็มสูบของทางร้านเขาเลยล่ะ  ไม่งั้นคงไม่ภูมิใจเสนอหรอก  ตบท้ายด้วยไอสกรีมผลไม้สดสามก้อน  ต่างชนิดกัน  อันนี้สิครับช่วยกู้วิกฤติของมื้อเที่ยงไปได้ รสชาติหอมหวาน เจือเค็มนิดๆที่อุตส่าห์โรยผิวก้อนไอติมมาด้วย  ข้างฝ่ายพี่หม่อมที่อุตส่าห์บรรจงเลือกร้านแล้วว่านี่น่าจะโดนสุดแล้วถึงกับออกปากเลย....ถ้ารู้อย่างนี้นะกินแต่ขนมปังที่เสิร์ฟฟรีไหม... ฮา....ผมขำก๊ากเลย   ของแพงอาจไม่ไอร่อยเสมอไปจริงๆนะท่าน

รถไฟใต้ดิน  มุดดินเฉพาะในเมือง ออกนอกเมืองโผล่อยู่บนดิน

สรุปว่า  การกินอยู่ประหยัดสุดอาจคิดอย่างนี้ครับ  วันหนึ่งต้องจ่ายค่าที่พัก 24 เหรียญคือประมาณ 700 ร้อยบาท  ค่าอาหารเช้าแบบบุฟเฟ่ต์ห้าอย่างที่โรงแรม 1 เหรียญ  กลางวันที่ฟู้ดคอร์ท 5 เหรียญ  ตอนเย็นที่ฟู้ดคอร์ท  5 เหรียญ ค่ารถไฟฟ้าใต้ดิน 5 เหรียญแล้วแต่ว่าใกล้ไกลหลายเที่ยวหรือเปล่า ค่า internet  2 เหรียญยี่สิบนาที รวมแล้ววันละ 42 เหรียญ คูณ  34 บาทเท่ากับ  1400  บาทต่อวัน  ไม่รวมค่าซื้อของฝากทุกขนิด 

อยู่ที่นี่หนึ่งอาทิตย์ใช้เงินไปหมื่นเดียว 

และถ้าท่านหิ้วเสบียงมาเองจากเมืองไทย พวกมาม่า อาหารกระป๋อง  กาแฟทรีอินวัน  ข้าวกระป๋อง กระเพราไก่ แกงกะหรี่  แกงมัสมั่น แจ่วบอง พวกนั้นน่ะครับ เชื่อได้เลยว่าถูกมาก เพราะไม่ต้องซื้ออะไรเท่าไหร่เลย

แต่ยังไม่รวมกับค่าเครื่องบิน 55000 บาทนะครับ