สวัสดีเพื่อนชาวสวน

วันนี้เธอแกงอะไร แกงส้มปลาช่อน แกงเทโพ หรือแกงพุงปลา
โอ ไม่ได้สิ ชาวสวนมีระดับอย่างเธอไม่กินแกงพุงปลา ฉันรู้ว่าเธอชอบแกงเนื้อ
วันไหนที่ทำแกงเนื้อ เรามักส่งกระแสจิตให้เธอแวะมาร่วมวง

เราได้เนื้อติดมันชิ้นงามๆ มาจากตลาดช้อย(ฉันชอบตลาดนี้ เป็นตลาดที่รวมไทยพุทธกับไทยมุสลิมได้กลมกล่อมนัก) 
พ่อมดเดินไปตัดตะไคร้มาซอยละเอียดยิบ หงายครก ใส่พริกแห้ง กระเทียม ขมิ้น พริกไทยดำ เกลือเม็ด  เสียงทิ่มเครื่องดังโปกๆ ได้ยินไปถึงร้านชำในหมู่บ้าน
ระหว่างนั้นฉันขูดมะพร้าว คั้นกระทิไว้ให้ แล้วฉันก็เดินเข้าสวนไปเก็บผัก
แกงเนื้อกินกับยอดแหมะลวก...อร่อยลืมตาย

แกงเนื้อใส่ข่าอ่อน เป็นของโปรดเธอ
แกงไตปลาสูตรพัทลุง(ใส่ฝักทองเยอะๆ)  นั่นของโปรดฉัน
แต่เพื่อนผู้มาจากแดนไกล มักชอบแกงส้มรสจี๊ดจ๊าด ร่ำลือกันว่าพ่อมดทำแกงส้มได้อร่อยไม่เหมือนใคร
แต่ถึงอย่างไร ฉันก็ชอบแกงพริก แกงไตปลามากกว่า
กินกับข้าวหุงหม้อดินร้อนๆ หอมใบตองอ่อนที่ฉีกมาโปะหน้า

ฉันไม่เคยกินข้าวจานเดียวเลยนะ ใช่สิ เธอนั่นแหละที่พูดว่า ไม่เคยเห็นผู้หญิงคนไหนกินเก่งเท่าฉัน
เธอไม่รู้หรอก ว่าฉันเพิ่งจะมากินเก่งก็ตอนอยู่หมู่บ้านฝนป๊อกแป๊กนั่นแหละ
ได้ออกเหงื่อปลูกต้นไม้ หวดหญ้าในตอนเย็น ได้เดินไปเก็บผักมาหุงข้าวทำแกง
ฉันหิวซกทุกวัน และกับข้าวอร่อยทุกมื้อ

แต่เดี๋ยวนี้ฉันไม่เคยกินข้าวสองจานเลย ไม่มีมื้อไหนที่หิวจนมือสั่น ไม่มีมื้อไหนที่อร่อยจนพุงกาง
ฉันเลือกเช่าคอนโดมิเนียมห้องนี้ เพราะมันมีครัวเล็กๆ ที่พรั่งพร้อม ฉันหอบจานชามสวยๆ มาจากหมู่บ้านฝนป๊อกแป๊ก
ไม่ลืมหยิบตำรา และสูตรอาหารที่ตัดเก็บไว้มาด้วย
ฉันพยายามจะใช้ชีวิตแบบเดิมๆ ในเงื่อนไขใหม่
ไปจ่ายตลาด ทำอาหารกินเอง
ฉันทำซุปมันฝรั่งเป็นอาหารเช้า ทำซอสพาสต้า ทำแกงกระหรี่หม้อเล็กๆ
อาหารทุกอย่างจบลงที่ตู้เย็น ในช่องแช่แข็ง รอวันทิ้ง ฉันกินได้นิดๆ หน่อยๆ เท่านั้น
ทั้งที่รสชาติดี สาบานได้ ฝีมือฉันไม่ตก แต่ฉันกินได้เท่านั้นจริงๆ
ฉันเพิ่งรู้ กินข้าวคนเดียว ยังไงยังไงก็ไม่อร่อย

ทำอาหารแล้วเหลือบานเบอะ ฉันลองซื้อกับข้าวถุงกินบ้าง ยิ่งทำให้กินน้อยลงอีก เพราะไม่มีร้านไหนทำอาหารถูกปากฉันเลย
เธอสามารถซื้ออาหารทุกชนิดได้ในกรุงเทพ น้ำพริกหนุ่มของภาคเหนือ แกงเหลืองของภาคใต้ แกงอ่อมของอีสาน
แต่ทุกอย่างก็ถูกทำให้กลายพันธุ์ เผ็ดน้อยลง ลดปลาร้า  อ่อนเคย เติมน้ำตาล

หรือฉันเรื่องมาก
ลิ้นฉันถูกปรนเปรอด้วยอาหารดีๆ มาหกปีเต็ม จนฉันเคยตัว
ฉันดัดจริตไปหรือเปล่า ถ้าจะบอกว่า ฉันรู้สึกเหมือนกับข้าวถุงที่เขาทำขายหม้อใหญ่ๆ นั้นน่ะ ไม่ใช่อาหาร
สำหรับฉัน อาหารคือความไว้วางใจ จะความเชื่อมั่น

เพื่อนชาวสวนของฉัน
ฉันอยากให้เธอรู้ว่า เธอนั้นโชคดีนักหนา ที่ได้เติบโต และใช้ชีวิตในแผ่นดินอุดมสมบูรณ์
เมื่อกี้ ตอนที่ฉันเดินลงไปซื้อของกิน และได้แกงไก่ใส่หยวกมานั้น ใจฉันนึกถึงสวนในหมู่บ้านฝนป๊อกแป๊ก แค่ใส่รองเท้าบู้ท แล้วเดินเข้าไป ก็เห็นของกินเกลื่อนตา
ยอดแหมะอวบๆ ผักกูดอ้วนๆ มะเขือพวง ยอดเขลียง ชะอม ตำลึง พริกขี้นก... ทุกอย่างสด สะอาด
ฉันเก็บมันมาอย่างละนิดละน้อย วางทิ้งบนโต๊ะในครัว
อีกสักพัก เขาจะเดินเข้ามา ตำน้ำพริก เลียงผักใส่กระทิ
ฉันก่อไฟหุงข้าว เจียวไข่
อาหารพื้นๆ ง่ายๆ แต่วางใจได้ เพราะฉันรู้ว่าอาหารมาจากไหน อย่างไร
เชื่อมั่นได้ ว่าคนปรุง ปรุงสำหรับลิ้นของฉันโดยเฉพาะ

เย็นนี้ ถ้าเธอพอมีเวลา ช่วยเก็บผักกูดมาผัดกินแทนฉันด้วยนะ ใส่กระเทียมเยอะๆ ใส่ซอสดีๆ 
โรยเกลือป่นสักจิบมือ ห้ามใส่น้ำปลา และถ้าให้ดี ผัดด้วยน้ำมันงา หรือน้ำมันมะกอก
ส่วนฉันน่ะเหรอ ฉันซื้อปลาทูมาหนึ่งตัว ผักบุ้งหนึ่งกำ ตั้งใจจะตำน้ำพริกเผ็ดๆ กินกับปลาทูทอด และผักบุ้งไฟแดง
แน่นอน และแล้วครึ่งหนึ่งของอาหาร ก็จะจบลงที่ตู้เย็น หรือถังขยะ

เขียนจดหมายถึงเธอ แล้วฉันก็ละอายใจ คนอีกหลายล้านไม่มีข้าวกิน หรืออีกหลายล้านที่ขอแค่ประทังชีวิต แต่ฉันกลับตินู้นอ้างนี้ ไม่เข้าเรื่องจริงๆ
เห็นทีฉันต้องแก้ที่ตัวเอง ในเงื่อนไขที่เปลี่ยนไป ถ้าไม่ปรับลิ้นให้ชินกับอาหารถุง ฉันก็ต้องหาคนมาช่วยกินอาหารที่ฉันทำ
อืม...ปรับลิ้นน่าจะง่ายกว่านะ
หรือเธอว่าไง?