พิมพ์หน้านี้
|
สมานฉันท์... ขณะที่เราเดินอยู่ข้างหลังและท่านเดินอยู่ข้างหน้า ท่านหยุดเหลียวมามองเรา เราอ่อนแอ เดินช้า ขณะที่ท่านแข็งแรงเดินเร็ว ท่านหยุดรอเราบ้าง เมื่อท่านเห็นเราหมดแรงล้มลงอย่างสิ้นหวัง ท่านยื่นมือมาให้เราจับ ลุกขึ้นและพาเดินไปด้วยกัน นั่นแหละคือ ความอาทรที่แท้จริง ขณะที่เราหิวโหยแต่ท่านอิ่มแล้ว ท่านเจือจานแบ่งปันมาให้เราบ้าง แต่เท่านั้นยังไม่พอ แน่จริง ท่านต้องลองมาหิวโหยและอดอยากอย่างเราดู แล้วท่านถึงจะได้รู้ถึงความทุกข์ยาก แห่งเรา ว่าเหตุใดเราถึงได้อ่อนแอ ว่าทำไมเราถึงได้ไร้ค่า ทำไมเราถึงได้ไร้ศักดิ์ศรี นั่นแหละคือความเมตตากรุณาที่แท้จริง ความรักที่แท้จริงไม่จำเป็นต้องป่าวร้อง แต่ท่านทำได้ด้วยการลดความแตกต่างระหว่างเรากับท่านลง ท่านทำให้เราแข็งแรง และลุกขึ้นเดินได้ด้วยตัวของเราเอง ท่านทำให้เรามีกินไม่หิวโหย ไม่อดอยาก และไม่ทุกข์ทรมาน ท่านเห็นคุณค่าของเรา และทำให้เรามีศักดิ์ศรี เราไม่ใช่คนไร้ค่าในสายตาของท่าน และนี่แหละคือความสมานฉันท์ที่แท้จริง ๑ / ๑๑ / ๔๙ |
| วาระ๕+++ | ||
ใครเป็นใครดูกันเอาเองครับ |
||
|
View All |
||
| << | กันยายน 2007 | >> | ||||
| อา | จ | อ | พ | พฤ | ศ | ส |
| 1 | ||||||
| 2 | 3 | 4 | 5 | 6 | 7 | 8 |
| 9 | 10 | 11 | 12 | 13 | 14 | 15 |
| 16 | 17 | 18 | 19 | 20 | 21 | 22 |
| 23 | 24 | 25 | 26 | 27 | 28 | 29 |
| 30 | ||||||