เรื่องใกล้ - ไกล (ตัว)

เขาแต่งกายดูดีและมีฐานะ - ด้วยเสื้อเชิ้ตผูกเน็คไทและเพิ่งจะก้าวลงจากรถเก๋ง

“รู้สึกยังไงครับ เรื่องรัฐบาลไทย ประท้วงสิงคโปร์”

“อย่าให้หุ้นผมตกอีกก็แล้วกัน” เขาว่าเสียงกระชาก ด้วยอารมณ์ไม่สู้ดีก่อนเดินหนีจากไป

ในที่ไม่ห่างไกลกัน กำลังมีการก่อสร้างและชายหนุ่มวัยเดียวกันกับคนที่เพิ่งเดินจากไป กำลังตอกตะปูอยู่อย่างไม่ต้องสงสัยว่า เขาเป็นคนงานก่อสร้าง

“ผมรู้แต่ว่า สิงคโปร์เพิ่งจะเตะฟุตบอลเอาชนะลาวไปถึง ๑๓-๐ ..แหะๆ” เขาหัวเราะแบบออกตัว “ผมเป็นช่างไม้ ไม่ค่อยจะรู้เรื่องพวกนี้หรอก แต่ก็คิดว่าต่อไปนี้คนงานก่อสร้างอย่างพวกผม คงจะไป หากินที่สิงคโปร์ลำบากขึ้น”

เขาว่าแล้วก็ก้มหน้าตอกตะปูต่อไป..

วัยรุ่นชายหญิงคู่หนึ่ง เดินมาด้วยกันแท้ๆ แต่ว่าต่างคนกำลังเอาโทรศัพท์มือถือแนบหู ตน คุยกับคนอื่นอยู่

อยากจะรู้มั้ยล่ะ ว่าเขาคิดเกี่ยวกับเรื่องนี้อย่างไร หลังจากที่ได้รับคำถามแล้ว

“น้าถามว่า คิดเห็นยังไงกับเรื่องยุ่งๆ ระหว่างทีโอที.กับดีแทคหรือ...” เขาครุ่นคิด “โทษเถอะครับ ก็ขนาดน้ายังไม่รู้เลย ผมจะไปรู้ได้ยังไง” วัยรุ่นชายว่าพลางกลั้วหัวเราะ

“น้า” จึงหันไปหาวัยรุ่นหญิง ที่ยืนอยู่ใกล้ๆ กัน

“หนูก็ไม่รู้เรื่องหรอกค่ะ เรื่องของผู้ใหญ่...อุ๊ย...มีโทรเข้า” เธอว่าได้เท่านี้ เพราะมีเสียงเพลงจาก มือถือของเธอดังขึ้นก่อน

“ต๊าย...จริงหรือตัว” น้ำเสียงของเธอตื่นเต้น “เรนตกลงจะมาเมืองไทยแล้วหรือ...เรนจะมาเล่น คอนเสิร์ตที่เมืองไทยแล้วจริงหรือ”

เธอกับเขาดีใจกคล้ายว่าเนื้อจะเต้นออกมาด้วยอย่างนั้น “น้า” ก็พอจะรู้อยู่หรอกว่า เรน คือ นักร้องจากเกาหลีที่เมื่อก่อนหน้านี้เขากลัวระเบิดในเมืองไทย และได้สั่งยกเลิกไป แต่ทว่าตอนนี้เขา เปลี่ยนใจแล้ว

ขืน “น้า” อยู่ต่อไปก็น่าจะมีแต่ช้ำใจ เดินจากมาเสียดีกว่า...

แน่นอนที่ตลาดสด ก็ต้องเป็นพวกแม่ค้า จึงหลังจากที่ได้คุยกันหลายเรื่องแล้ว ก็ได้ บางเรื่องมาดังนี้

“ชอบถามอะไรเรื่องยากๆ...ทำไมไม่ถามเรื่องบอลกับนาตาลีมั่งละคุณ...” แม่ค้าคนหนึ่งยั่ว พร้อมหัวเราะกับเพื่อนๆ

“ถามว่ายุคปฎิวัติรู้สึกอึดอัดมั่งมั้ย..อืมม์...” แม่ค้าคนนี้คิดอยู่อึดใจหนึ่งก่อนจะว่า “รู้สึกเสียดาย หวยบนดินมากกว่า”

แม่ค้าคนนี้เรียกเสียงหัวเราะจากเพื่อนร่วมอาชีพอีก

แต่แม่ค้ารายหลังนี้ เธอคงจะประชดมากกว่า

“ถามว่ารัฐธรรมนูญร่างเสร็จแล้ว จะไปลงคะแนนมั้ย...” เธอหันไปมองทางเพื่อน ก่อนจะกลับ มาย้อนถาม

“เบอร์อะไรล่ะ...รัฐธรรมนูญที่คุณว่า”

เธอเรียกเสียงหัวเราะครืนใหญ่ พร้อมกับที่ผมเดินจากมา

ก็นี่แหละ...

๒๓ / ๑ / ๕๐